ការចាប់ផ្ដើមនៃដំណើរស្វែងរកអត្ថន័យនៃជីវិត

សេចក្ដីផ្ដើម៖ ពន្លឺដំបូងនៃការដឹងខ្លួន

នៅក្នុងពិភពលោកដែលពោរពេញដោយភាពអ៊ូអរ និងការប្រកួតប្រជែង មនុស្សភាគច្រើនចំណាយពេលពេញមួយជីវិតរបស់ពួកគេដើម្បីរត់តាមអ្វីដែលសង្គមបានកំណត់ថាជា "ភាពជោគជ័យ"។ យើងខិតខំរៀនសូត្រដើម្បីទទួលបានសញ្ញាបត្រខ្ពស់ៗ យើងធ្វើការយ៉ាងលំបាកដើម្បីបានប្រាក់បៀវត្សរ៍ច្រើន និងយើងសន្សំទ្រព្យសម្បត្តិដើម្បីបង្ហាញពីឋានៈសង្គម។ ប៉ុន្តែ នៅខណៈពេលដែលយើងសម្រេចបាននូវចំណុចទាំងនោះ មនុស្សជាច្រើនបែរជាមានអារម្មណ៍ថាមានភាពទទេស្អាតនៅក្នុងចិត្តទៅវិញ។ សំណួរដ៏សំខាន់មួយបានលេចឡើងថា៖ "តើជីវិតមានន័យត្រឹមតែប៉ុណ្ណឹងមែនឬ?"

ការចាប់ផ្ដើមនៃដំណើរស្វែងរកអត្ថន័យនៃជីវិត មិនមែនចាប់ផ្ដើមនៅពេលដែលយើងមានអ្វីៗគ្រប់យ៉ាងនោះទេ ប៉ុន្តែវាចាប់ផ្ដើមនៅពេលដែលយើងចាប់ផ្ដើមសួរខ្លួនឯងនូវសំណួរដ៏ស៊ីជម្រៅបំផុត។ វាគឺជាការដាស់តឿនឱ្យភ្ញាក់រលឹកពីការរស់នៅតាមយថាផល មកជាការរស់នៅដោយមានគោលដៅច្បាស់លាស់។ ជំពូកនេះនឹងនាំអ្នកឱ្យយល់អំពីជំហានដំបូងនៃការរុករកពិភពខាងក្នុង ដើម្បីស្វែងរកតម្លៃដែលលាក់កំបាំងនៃអត្ថិភាពរបស់មនុស្សម្នាក់ៗ។

១. ការដាស់តឿនពីខាងក្នុង និងការឈប់សម្រាកដើម្បីសញ្ជឹងគិត

មនុស្សភាគច្រើនរស់នៅដូចជាម៉ាស៊ីនដែលត្រូវបានគេដាក់កម្មវិធីរួចជាស្រេច។ យើងក្រោកពីគេង ទៅធ្វើការ ត្រឡប់មកផ្ទះវិញ ហើយចូលគេង ដើម្បីរង់ចាំថ្ងៃស្អែកដែលនឹងមានសភាពដូចដើម។ ដំណើរស្វែងរកអត្ថន័យនៃជីវិតចាប់ផ្ដើមនៅពេលដែលខ្សែចង្វាក់នៃទម្លាប់នេះត្រូវបានកាត់ផ្ដាច់ដោយ "វិបត្តិអត្ថិភាព" ឬការចង់ដឹងចង់ឃើញពីខាងក្នុង។

ការឈប់សម្រាកមិនមែនមានន័យថាការឈប់ធ្វើការនោះទេ ប៉ុន្តែគឺជាការផ្ដល់ឱកាសឱ្យខួរក្បាល និងវិញ្ញាណបានសម្រាកពីសម្លេងរំខានខាងក្រៅ។ នៅក្នុងភាពស្ងប់ស្ងាត់ យើងនឹងចាប់ផ្ដើមឮសម្លេងបេះដូងខ្លួនឯង។ តើយើងកំពុងធ្វើអ្វី? តើយើងកំពុងធ្វើវាដើម្បីអ្នកណា? ហើយប្រសិនបើថ្ងៃនេះជាថ្ងៃចុងក្រោយនៃជីវិត តើយើងនឹងនៅតែបន្តធ្វើរឿងដែលយើងកំពុងធ្វើនៅពេលនេះដែរឬទេ? ការប្រឈមមុខនឹងសំណួរទាំងនេះគឺជាការបើកទ្វារដំបូងទៅកាន់ការស្វែងរកសច្ចភាពនៃជីវិត។

២. ការផ្ដល់និយមន័យថ្មីនៃភាពជោគជ័យ

នៅក្នុងសង្គមបច្ចុប្បន្ន ជោគជ័យត្រូវបានគេវាស់វែងដោយលេខនៅក្នុងគណនីធនាគារ ឬចំនួនអ្នកតាមដាននៅលើបណ្ដាញសង្គម។ ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ នៅក្នុងដំណើរស្វែងរកអត្ថន័យពិត យើងត្រូវរៀនបកស្រាយនិយមន័យទាំងនេះឡើងវិញ។ ភាពជោគជ័យពិតប្រាកដមិនមែនជាការ "មាន" នោះទេ ប៉ុន្តែគឺជាការ "ក្លាយជា"។

តើអ្នកបានក្លាយជាមនុស្សដែលមានសន្តិភាពក្នុងចិត្តដែរឬទេ? តើអ្នកបានក្លាយជាមនុស្សដែលផ្ដល់តម្លៃដល់អ្នកដទៃដែរឬទេ? ការផ្លាស់ប្តូរការផ្ដោតអារម្មណ៍ពី "លទ្ធផលខាងក្រៅ" មក "គុណតម្លៃខាងក្នុង" គឺជាជំហានដ៏សំខាន់។ អត្ថន័យនៃជីវិតមិនស្ថិតនៅលើកំពូលភ្នំដែលយើងព្យាយាមឡើងទៅដល់នោះទេ ប៉ុន្តែវាស្ថិតនៅគ្រប់ជំហានដែលយើងដើរ និងរបៀបដែលយើងប្រព្រឹត្តចំពោះពិភពលោកនៅជុំវិញខ្លួន។

៣. ការរុករកគុណតម្លៃបុគ្គល និងចំណង់ចំណូលចិត្តពិត

គ្មាននរណាម្នាក់អាចប្រាប់អ្នកបានទេថាអត្ថន័យនៃជីវិតរបស់អ្នកគឺជាអ្វី ព្រោះវាគឺជាការងារផ្ទាល់ខ្លួន។ ជំហានបន្ទាប់គឺការស្វែងរក "គុណតម្លៃស្នូល" (Core Values)។ សម្រាប់មនុស្សម្នាក់ អត្ថន័យជីវិតអាចជាការជួយសង្គ្រោះអ្នកដទៃ ចំណែកម្នាក់ទៀតអាចជាការបង្កើតសិល្បៈដែលផ្ដល់ការបំផុសគំនិត ឬការចិញ្ចឹមបីបាច់គ្រួសារដោយក្ដីស្រឡាញ់។

ដើម្បីរកវាឱ្យឃើញ យើងត្រូវសួរខ្លួនឯងថា៖ "តើរឿងអ្វីខ្លះដែលធ្វើឱ្យខ្ញុំមានអារម្មណ៍ថាមានជីវិតជាតិបំផុត?" "តើសកម្មភាពអ្វីដែលធ្វើឱ្យខ្ញុំភ្លេចពេលវេលា?" ការរកឃើញចំណង់ចំណូលចិត្តដែលស្របជាមួយគុណតម្លៃសីលធម៌ គឺជាត្រីវិស័យដែលដឹកនាំយើងទៅរកភាពពេញលេញនៃជីវិត។ ដំណើរនេះតម្រូវឱ្យមានភាពស្មោះត្រង់ចំពោះខ្លួនឯងជាដាច់ខាត ដោយមិនយកចិត្តទុកដាក់លើការវិនិច្ឆ័យពីអ្នកដទៃ។

៤. ការជម្នះភាពភ័យខ្លាច និងការចាកចេញពីតំបន់សុខស្រួល

ការស្វែងរកអត្ថន័យនៃជីវិតតែងតែមកជាមួយការផ្លាស់ប្តូរ ហើយការផ្លាស់ប្តូរតែងតែនាំមកនូវភាពភ័យខ្លាច។ យើងខ្លាចការបាត់បង់សន្តិសុខដែលយើងមាន យើងខ្លាចការបរាជ័យ និងខ្លាចការមិនទទួលស្គាល់ពីមនុស្សជុំវិញខ្លួន។ ប៉ុន្តែ ជីវិតដែលគ្មានអត្ថន័យ គឺជាជីវិតដែលជាប់ឃាំងនៅក្នុងទ្រុងនៃភាពងាយស្រួល។

ដើម្បីចាប់ផ្ដើមដំណើរនេះ យើងត្រូវរៀនរស់នៅជាមួយភាពមិនច្បាស់លាស់។ ការបោះជំហានទៅក្នុងអ្វីដែលថ្មី ការសាកល្បងអ្វីដែលយើងធ្លាប់តែស្រមៃ និងការហ៊ានធ្វើខុស គឺជាផ្នែកមួយនៃដំណើរស្វែងរក។ ភាពជោគជ័យពិតប្រាកដមិនមែនកើតឡើងក្នុងស្ថានភាពដែលគ្មានបញ្ហានោះទេ ប៉ុន្តែវាកើតឡើងនៅពេលដែលយើងមានមូលហេតុរឹងមាំគ្រប់គ្រាន់ដើម្បីជម្នះគ្រប់ឧបសគ្គ។ មូលហេតុនោះហើយគឺជា "អត្ថន័យនៃជីវិត"។

៥. ទំនាក់ទំនងរវាងខ្លួនឯង និងសកលលោក

ការស្វែងរកអត្ថន័យនៃជីវិតមិនមែនជាការរស់នៅដើម្បីតែខ្លួនឯងនោះទេ។ នៅពេលដែលយើងកាន់តែឈ្វេងយល់ស៊ីជម្រៅ យើងនឹងឃើញថាជីវិតរបស់យើងមានទំនាក់ទំនងយ៉ាងជិតស្និទ្ធជាមួយមនុស្សជុំវិញខ្លួន និងធម្មជាតិ។ ភាពជោគជ័យដែលឯកោ គឺជាភាពជោគជ័យដែលគ្មានរសជាតិ។

ការចាប់ផ្ដើមពិតប្រាកដគឺនៅពេលដែលយើងដឹងថា យើងគឺជាផ្នែកមួយនៃអ្វីដែលធំជាងខ្លួនយើង។ ការជួយយកអាសាអ្នកដទៃ ការចែករំលែកចំណេះដឹង ឬការការពារបរិស្ថាន មិនមែនគ្រាន់តែជាអំពើល្អនោះទេ ប៉ុន្តែវាគឺជាការបំពេញនូវចន្លោះប្រហោងនៃវិញ្ញាណ។ នៅពេលដែលសកម្មភាពរបស់យើងផ្ដល់ផលប្រយោជន៍ដល់លោកីយ៍ អត្ថន័យនៃជីវិតនឹងលេចឡើងដោយឯកឯង ដោយមិនចាំបាច់ខំប្រឹងស្វែងរក។

សេចក្ដីសន្និដ្ឋាន៖ ដំណើរដែលគ្មានទីបញ្ចប់

ការចាប់ផ្ដើមនៃដំណើរស្វែងរកអត្ថន័យនៃជីវិត មិនមែនជាព្រឹត្តិការណ៍ដែលកើតឡើងតែម្ដងហើយចប់នោះទេ វាគឺជាដំណើរការបន្តបន្ទាប់ពេញមួយជីវិត។ វាមិនមែនជាការស្វែងរក "ចម្លើយ" តែមួយគត់ ប៉ុន្តែគឺជាការរៀនរស់នៅជាមួយនឹង "សំណួរ"។

នៅក្នុងជំពូកនេះ យើងបានយល់ដឹងថា ជំហានដំបូងគឺការភ្ញាក់ដឹងខ្លួន ការហ៊ានសួរខ្លួនឯងនូវសំណួរពិបាកៗ និងការផ្ដល់តម្លៃលើអ្វីដែលនៅខាងក្នុងជាជាងអ្វីដែលនៅខាងក្រៅ។ ភាពជោគជ័យពិតប្រាកដមិនមែនជាគោលដៅចុងក្រោយឡើយ ប៉ុន្តែវាគឺជាគុណភាពនៃដំណើរដែលអ្នកកំពុងដើរនៅពេលនេះ។ ចូរចាប់ផ្ដើមដោយក្ដីក្លាហាន និងបេះដូងដែលបើកចំហ ព្រោះកំណប់ទ្រព្យដ៏ពិតប្រាកដបំផុត កំពុងរង់ចាំអ្នកនៅខាងក្នុងព្រលឹងរបស់អ្នកផ្ទាល់។

ដំណើររបស់អ្នកទើបតែចាប់ផ្ដើមប៉ុណ្ណោះ។ ចូរត្រៀមខ្លួនសម្រាប់ជំពូកបន្ទាប់ ដែលយើងនឹងជម្រុញឱ្យកាន់តែជ្រៅទៅក្នុងអាថ៌កំបាំងនៃចិត្ត និងរបៀបបង្កើតទម្លាប់ដែលនាំទៅរកភាពរុងរឿងជានិរន្តរ៍។

មេរៀនដែលមិនអាចបំភ្លេចបានពីសិក្ខាសាលា

បុព្វកថា៖ ការផ្លាស់ប្តូរដែលចាប់ផ្តើមពីក្នុងចិត្ត

ពន្លឺភ្លើងក្នុងសាលប្រជុំដ៏ធំស្កឹមស្កៃបានចាប់ផ្តើមស្រអាប់ទៅៗ នៅឡើយតែពន្លឺនៅលើវេទិកាដែលបញ្ចេញពន្លឺពណ៌សជះទៅលើវាគ្មិនម្នាក់ដែលកំពុងឈរដោយទំនុកចិត្ត។ ក្នុងចិត្តរបស់ខ្ញុំកាលពីពេលនោះ គឺពោរពេញទៅដោយសំណួរ និងការរំពឹងទុក។ តើអ្វីទៅជាភាពជោគជ័យពិតប្រាកដ? តើជីវិតមានតម្លៃនៅត្រង់ណា ប្រសិនបើការខិតខំទាំងអស់គ្រាន់តែដើម្បីទ្រព្យសម្បត្តិខាងក្រៅ? សិក្ខាសាលានេះមិនមែនគ្រាន់តែជាការជួបជុំដើម្បីស្តាប់ការបង្រៀនតាមទ្រឹស្តីនោះទេ ប៉ុន្តែវាគឺជាចំណុចរបត់ដ៏សំខាន់ដែលបានផ្លាស់ប្តូរទស្សនៈវិស័យរបស់ខ្ញុំចំពោះជីវិតទាំងស្រុង។

នៅក្នុងជំពូកនេះ ខ្ញុំនឹងលាតត្រដាងនូវរាល់ខ្លឹមសារសំខាន់ៗ និងមេរៀនមាសដែលខ្ញុំបានដកស្រង់ចេញពីការចូលរួមសិក្ខាសាលាដ៏មានឥទ្ធិពលនោះ ដើម្បីចែករំលែកដល់អ្នកអានគ្រប់រូបនូវពន្លឺនៃចំណេះដឹងដែលមិនអាចកាត់ថ្លៃបាន។

មេរៀនទី១៖ តម្លៃពិតមិនមែនស្ថិតលើមាសប្រាក់តែមួយមុខ

មេរៀនដំបូងបំផុតដែលបានបន្លឺឡើងក្នុងសាលប្រជុំគឺការកំណត់និយមន័យនៃ "តម្លៃ"។ វាគ្មិនបានសួរទៅកាន់អង្គពិធីទាំងមូលថា៖ "ប្រសិនបើថ្ងៃនេះជាថ្ងៃចុងក្រោយនៃជីវិត តើលុយក្នុងធនាគារអាចផ្តល់ភាពកក់ក្តៅដល់ព្រលឹងរបស់អ្នកបានដែរឬទេ?" សំណួរនេះបានធ្វើឱ្យគ្រប់គ្នាស្ងាត់ជ្រងំ។

តម្លៃពិតនៃជីវិតមិនមែនរាប់តាមចំនួនលេខនៅក្នុងគណនីធនាគារ ឬចំនួនអចលនទ្រព្យដែលយើងមាននោះទេ។ ប៉ុន្តែវាស្ថិតនៅលើ "ផលប៉ះពាល់" ដែលយើងបានបន្សល់ទុកសម្រាប់មនុស្សជុំវិញខ្លួន។ ការរស់នៅដោយមានគុណធម៌ ការចេះជួយយកអាសា និងការកសាងសមិទ្ធផលដែលជាប្រយោជន៍ដល់សង្គម គឺជាទ្រព្យសម្បត្តិដែលមិនចេះរីងស្ងួត។ ជោគជ័យដែលខ្វះសីលធម៌ គឺជាជោគជ័យដែលផុយស្រួយបំផុត។ យើងបានរៀនថា ការខិតខំប្រឹងប្រែងដើម្បីភាពមានបានជារឿងល្អ ប៉ុន្តែការមានបាននោះត្រូវតែដើរទន្ទឹមនឹងការចេះចែករំលែក និងការរក្សាតម្លៃជាមនុស្ស។

មេរៀនទី២៖ ថាមពលនៃផ្នត់គំនិតវិជ្ជមាន និងការលូតលាស់

នៅក្នុងផ្នែកទីពីរនៃសិក្ខាសាលា យើងបានជជែកអំពី "ផ្នត់គំនិត"។ វាគ្មិនបានពន្យល់យ៉ាងច្បាស់ថា ភាពខុសគ្នារវាងមនុស្សជោគជ័យ និងមនុស្សបរាជ័យ មិនមែនស្ថិតលើកម្រិតបញ្ញា ឬដើមទុននោះទេ ប៉ុន្តែស្ថិតលើរបៀបដែលពួកគេគិត។

ផ្នត់គំនិតរីកចម្រើន គឺជាសមត្ថភាពក្នុងការមើលឃើញឱកាសនៅក្នុងរាល់បញ្ហាប្រឈម។ នៅពេលយើងជួបឧបសគ្គ មនុស្សដែលមានផ្នត់គំនិតអវិជ្ជមាននឹងនិយាយថា "ខ្ញុំមិនអាចធ្វើវាបានទេ" ប៉ុន្តែមនុស្សដែលមានផ្នត់គំនិតរីកចម្រើននឹងសួរថា "តើខ្ញុំអាចរៀនអ្វីបានខ្លះពីបញ្ហានេះ ដើម្បីធ្វើឱ្យវាកាន់តែល្អប្រសើរ?" មេរៀននេះបានបង្រៀនខ្ញុំថា ចិត្តរបស់យើងគឺជាសួនច្បារ បើយើងដាំគ្រាប់ពូជនៃក្តីសង្ឃឹម និងការតស៊ូ យើងនឹងប្រមូលផលជាផ្លែផ្កានៃសមិទ្ធផល។ ប៉ុន្តែបើយើងបណ្តោយឱ្យស្មៅនៃភាពភ័យខ្លាច និងការត្អូញត្អែរដុះពេញ ចិត្តរបស់យើងនឹងក្លាយជាទីរហោស្ថានដែលគ្មានដុះអ្វីទាំងអស់។

មេរៀនទី៣៖ ទំនាក់ទំនងគឺជាទ្រព្យសម្បត្តិមហាសាល

មេរៀនដ៏រំភើបបំផុតមួយគឺការយល់ដឹងអំពីតម្លៃនៃទំនាក់ទំនងមនុស្ស។ គ្មាននរណាម្នាក់អាចជោគជ័យបានដោយឯកឯងនោះទេ។ ក្នុងសិក្ខាសាលានោះ មានសកម្មភាពមួយដែលឱ្យយើងចាប់ដៃ និងនិយាយពាក្យអរគុណទៅកាន់មនុស្សដែលអង្គុយក្បែរ ទោះបីជាមិនដែលស្គាល់គ្នាក៏ដោយ។

ការកសាងបណ្តាញទំនាក់ទំនងមិនមែនមានន័យថាការប្រើប្រាស់មនុស្សដើម្បីផលប្រយោជន៍ផ្ទាល់ខ្លួននោះទេ ប៉ុន្តែគឺជាការកសាងទំនុកចិត្ត និងការផ្តល់តម្លៃឱ្យគ្នាទៅវិញទៅមក។ មនុស្សជោគជ័យពិតប្រាកដ គឺជាមនុស្សដែលចេះលើកទឹកចិត្តអ្នកដទៃឱ្យលូតលាស់ទៅជាមួយគ្នា។ ទំនាក់ទំនងល្អជាមួយគ្រួសារ មិត្តភក្តិ និងសហការី គឺជាគ្រឹះដ៏រឹងមាំដែលជួយទ្រទ្រង់យើងនៅពេលយើងដួល។ ប្រសិនបើអ្នកចង់ទៅឱ្យលឿន ចូរទៅម្នាក់ឯង ប៉ុន្តែបើអ្នកចង់ទៅឱ្យបានឆ្ងាយ ចូរទៅជាមួយគ្នា។

មេរៀនទី៤៖ វិន័យ និងការគ្រប់គ្រងពេលវេលា៖ អាវុធសម្ងាត់នៃជ័យជម្នះ

វិន័យគឺជាស្ពានចម្លងរវាងគោលដៅ និងការសម្រេចបាន។ នៅក្នុងផ្នែកនេះ សិក្ខាសាលាបានសង្កត់ធ្ងន់ថា "ទេពកោសល្យដែលគ្មានវិន័យ គឺប្រៀបដូចជាឡានប្រណាំងដែលគ្មានចង្កូត"។

យើងត្រូវបានបង្រៀនឱ្យបែងចែករវាង "រឿងដែលប្រញាប់" និង "រឿងដែលសំខាន់"។ ជាញឹកញាប់ យើងចំណាយពេលពេញមួយថ្ងៃធ្វើរឿងដែលប្រញាប់ ប៉ុន្តែមិនមានសារៈសំខាន់សម្រាប់គោលដៅវែងឆ្ងាយរបស់យើងទាល់តែសោះ។ ការមានវិន័យលើខ្លួនឯងក្នុងការក្រោកពីព្រលឹម ការអានសៀវភៅ ការហាត់ប្រាណ និងការរៀបចំផែនការការងារប្រចាំថ្ងៃ គឺជាទម្លាប់តូចតាចដែលបង្កើតលទ្ធផលដ៏មហិមា។ ពេលវេលាគឺជាធនធានតែមួយគត់ដែលយុត្តិធម៌បំផុតសម្រាប់មនុស្សគ្រប់រូប ព្រោះគ្រប់គ្នាមាន ២៤ ម៉ោងដូចគ្នា ប៉ុន្តែអ្នកដែលប្រើប្រាស់វាដោយវិន័យ គឺជាអ្នកដែលគ្រប់គ្រងវាសនារបស់ខ្លួនឯង។

មេរៀនទី៥៖ ការប្រឈមមុខនឹងការបរាជ័យដោយភាពក្លាហាន

មេរៀនចុងក្រោយដែលធ្វើឱ្យខ្ញុំរំភើបញាប់ញ័រ គឺការផ្លាស់ប្តូរការយល់ឃើញចំពោះការបរាជ័យ។ វាគ្មិនបានមានប្រសាសន៍ថា៖ "ការបរាជ័យគឺជាគ្រូដ៏ល្អបំផុត ប្រសិនបើអ្នកមិនបោះបង់"។ មនុស្សជាច្រើនមិនហ៊ានសាកល្បងអ្វីដែលថ្មី ព្រោះតែខ្លាចការបរាជ័យ និងខ្លាចពាក្យសម្តីរបស់អ្នកដទៃ។

នៅក្នុងសិក្ខាសាលានេះ ខ្ញុំបានយល់ថា រាល់ស្នាមរបួសពីការបរាជ័យ គឺជាមេដាយនៃបទពិសោធន៍។ ភាពជោគជ័យពិតប្រាកដមិនមែនជាការមិនដែលដួលនោះទេ ប៉ុន្តែគឺជាការក្រោកឈរឡើងវិញរាល់ពេលដែលដួល។ យើងត្រូវរៀនឱបក្រសោបការបរាជ័យ វិភាគរកមូលហេតុ និងកែតម្រូវវាដោយក្តីសង្ឃឹម។ កុំឱ្យការខ្លាចខុស មកឃាត់ឃាំងសក្តានុពលដ៏អស្ចារ្យដែលលាក់កប់ក្នុងខ្លួនរបស់អ្នក។

សេចក្តីសន្និដ្ឋាន៖ ការចាប់ផ្តើមនៃដំណើរជីវិតថ្មី

នៅពេលសិក្ខាសាលាបានបញ្ចប់ ខ្ញុំមិនមែនជាមនុស្សដដែលដែលបានដើរចូលតាមទ្វារកាលពីព្រឹកមិញនោះទេ។ ខ្ញុំបានចាកចេញមកវិញដោយមានពន្លឺថ្មីក្នុងភ្នែក និងមានផែនទីច្បាស់លាស់ក្នុងចិត្ត។ មេរៀនទាំងនេះមិនមែនគ្រាន់តែជាពាក្យពេចន៍ដែលត្រូវកត់ត្រាក្នុងសៀវភៅនោះទេ ប៉ុន្តែវាជាត្រីវិស័យសម្រាប់ជីវិត។

តម្លៃពិតនៃជីវិត និងអាថ៌កំបាំងនៃភាពជោគជ័យ វាមិនមែនជារឿងអាថ៌កំបាំងដែលមិនអាចរកឃើញនោះទេ វាស្ថិតនៅក្នុងការអនុវត្តជារៀងរាល់ថ្ងៃ តាមរយៈការដឹងគុណ ការតស៊ូ វិន័យ និងការផ្តល់តម្លៃដល់មនុស្សជាតិ។ ចូរចាំថា ជោគជ័យដ៏អស្ចារ្យបំផុត ចាប់ផ្តើមពីជំហានតូចមួយនៃការផ្លាស់ប្តូរផ្នត់គំនិតរបស់អ្នកនៅថ្ងៃនេះ។ ជីវិតរបស់អ្នកគឺជាសៀវភៅមួយក្បាល ហើយអ្នកគឺជាអ្នកនិពន្ធ។ ចូរប្រាកដថាអ្នកសរសេរជំពូកបន្ទាប់ឱ្យបានល្អបំផុតតាមដែលអាចធ្វើទៅបាន។

អន្ទាក់នៃទ្រព្យសម្បត្តិ និងភាពមិនចេះស្កប់ស្កល់

សេចក្តីផ្ដើម៖ ការយល់ច្រឡំលើអត្ថន័យនៃភាពស្ដុកស្ដម្ភ

នៅក្នុងយុគសម័យដែលសម្ភារនិយមបានក្លាយជាវិញ្ញាសាវាយតម្លៃតម្លៃរបស់មនុស្ស មនុស្សភាគច្រើនបានធ្លាក់ក្នុងអន្ទាក់នៃគំនិតដែលថា "ទ្រព្យសម្បត្តិច្រើនស្មើនឹងសុភមង្គលច្រើន"។ យើងម្នាក់ៗខិតខំប្រឹងប្រែងធ្វើការតាំងពីព្រលឹមទល់ព្រលប់ បូជាពេលវេលា បូជាកម្លាំងកាយចិត្ត និងជួនកាលថែមទាំងបូជាទាំងសីលធម៌ផ្ទាល់ខ្លួន ដើម្បីតែការចង់បាននូវតួលេខដ៏ច្រើននៅក្នុងគណនីធនាគារ ឬវត្ថុប្រើប្រាស់ដែលបង្ហាញពីភាពស៊ីវិល័យ។ ប៉ុន្តែសំណួរសំខាន់គឺថា តើនៅពេលដែលយើងទទួលបានអ្វីៗគ្រប់យ៉ាងដែលយើងធ្លាប់ស្រមៃចង់បានហើយ តើយើងពិតជាមានអារម្មណ៍ថាពេញលេញនៅក្នុងចិត្តមែនដែរឬទេ?

ការស្វែងរកទ្រព្យសម្បត្តិមិនមែនជារឿងខុសឆ្គងនោះទេ ព្រោះវាជាមធ្យោបាយសម្រាប់ទ្រទ្រង់ជីវិត។ ប៉ុន្តែវានឹងក្លាយជា "អន្ទាក់" នៅពេលដែលយើងលែងម្ចាស់លើវា ហើយទុកឱ្យវាត្រឡប់មកធ្វើជាម្ចាស់លើជីវិតរបស់យើងវិញ។ ភាពមិនចេះស្កប់ស្កល់គឺជាមេរោគផ្លូវចិត្តដែលស៊ីរំលាយសេចក្តីសុខក្នុងបច្ចុប្បន្នភាព ហើយបង្ខំឱ្យយើងរត់ដេញតាមស្រមោលនៃ "ភាពមិនទាន់គ្រប់គ្រាន់" ជាអមតៈ។

មាយាការនៃតម្រូវការដែលមិនចេះចប់មិនចេះហើយ

ចិត្តរបស់មនុស្សមានធម្មជាតិចម្លែកមួយ គឺការស៊ាំទៅនឹងអ្វីដែលខ្លួនមានយ៉ាងឆាប់រហ័ស។ នៅពេលយើងមិនទាន់មានម៉ូតូ យើងស្រមៃថាបើមានម៉ូតូជិះ យើងពិតជាមានសេចក្តីសុខណាស់។ ប៉ុន្តែនៅពេលបានម៉ូតូមកប្រើប្រាស់បានត្រឹមតែមួយខែ ចិត្តរបស់យើងចាប់ផ្ដើមសម្លឹងទៅរកឡានវិញ។ នៅពេលមានឡានមធ្យម យើងចង់បានឡានទំនើប។ នេះគឺជាអ្វីដែលអ្នកចិត្តវិទ្យាហៅថា "រង្វង់នៃភាពស៊ាំនឹងសេចក្តីសុខសម្ភារៈ"។

ភាពមិនចេះស្កប់ស្កល់នេះប្រៀបដូចជាការផឹកទឹកអំបិល ដើម្បីដោះស្រាយភាពស្រេកទឹក។ កាលណាផឹកកាន់តែច្រើន យើងកាន់តែស្រេក កាលណាស្រេកកាន់តែខ្លាំង យើងកាន់តែខំផឹក។ អន្ទាក់នេះធ្វើឱ្យយើងមើលមិនឃើញនូវអ្វីដែលយើងមាននៅក្នុងដៃ ប៉ុន្តែបែរជាផ្តោតតែលើអ្វីដែលយើងមិនទាន់មាន។ លទ្ធផលគឺ យើងរស់នៅក្នុងស្ថានភាពខ្វះខាតជានិច្ច ទោះបីជាយើងមានទ្រព្យសម្បត្តិស្តុកស្តម្ភយ៉ាងណាក៏ដោយ។ ភាពក្រីក្រពិតប្រាកដមិនមែនជាការមានទ្រព្យតិចនោះទេ ប៉ុន្តែគឺជាការមានចំណង់មិនចេះចប់។

តម្លៃដែលត្រូវបង់សម្រាប់ការដេញតាមទ្រព្យសម្បត្តិហួសប្រមាណ

នៅក្នុងសមរភូមិនៃការស្វែងរកទ្រព្យសម្បត្តិដើម្បីបំពេញចិត្តដែលមិនចេះស្កប់ស្កល់ មនុស្សជាច្រើនបានបាត់បង់របស់ដែលមានតម្លៃជាងមាសប្រាក់ទៅទៀត៖

• សុខភាពកាយនិងចិត្ត៖ ការធ្វើការហួសកម្លាំង និងការរស់នៅក្រោមសម្ពាធនៃភាពប្រកួតប្រជែង បង្កើតឱ្យមានជំងឺស្ត្រេស ជំងឺបាក់ទឹកចិត្ត និងជំងឺរាងកាយរ៉ាំរ៉ៃ។ យើងប្រើសុខភាពដើម្បីដូរយកលុយ ហើយចុងក្រោយយើងប្រើលុយទាំងអស់នោះដើម្បីទិញសុខភាពត្រឡប់មកវិញ ដែលជួនកាលវាក៏យឺតពេលទៅហើយ។
• ទំនាក់ទំនងនិងគ្រួសារ៖ មនុស្សជាច្រើនជោគជ័យក្នុងមុខជំនួញ ប៉ុន្តែបរាជ័យក្នុងផ្ទះសម្បែង។ ភាពមមាញឹកនឹងការរកប្រាក់ធ្វើឱ្យយើងភ្លេចផ្ដល់ភាពកក់ក្ដៅដល់មនុស្សជាទីស្រឡាញ់។ កូនៗធំដឹងក្តីឡើងដោយខ្វះវត្តមានឪពុកម្តាយ ប្តីប្រពន្ធមានគម្លាតចិត្តពីគ្នា ព្រោះតែពាក្យថា "រកលុយដើម្បីគ្រួសារ" ប៉ុន្តែបែរជាគ្មានពេលវេលាសម្រាប់គ្រួសារពិតប្រាកដ។
• សីលធម៌និងគុណតម្លៃផ្ទាល់ខ្លួន៖ នៅពេលដែលលុយក្លាយជាព្រះជាម្ចាស់ មនុស្សអាចនឹងហ៊ានបោះបង់ចោលនូវភាពស្មោះត្រង់ និងសុចរិតភាព។ ការកេងប្រវ័ញ្ច ការភូតភរ និងការបំផ្លាញអ្នកដទៃដើម្បីផលចំណេញផ្ទាល់ខ្លួន ក្លាយជារឿងដែលគេយល់ថា "ជារឿងធម្មតាក្នុងអាជីវកម្ម"។

អន្ទាក់នៃឋានៈ និងការប្រៀបធៀប

មូលហេតុចម្បងមួយនៃភាពមិនចេះស្កប់ស្កល់ គឺការយកជីវិតខ្លួនឯងទៅប្រៀបធៀបនឹងអ្នកដទៃ។ ក្នុងសម័យបច្ចេកវិទ្យា យើងតែងតែឃើញរូបភាពនៃភាពស៊ីវិល័យរបស់អ្នកដទៃនៅលើបណ្តាញសង្គម ដែលវាក្លាយជាកញ្ចក់ឆ្លុះបញ្ចាំងឱ្យយើងមានអារម្មណ៍ថាខ្លួនឯងទាបទន់ទាប។

អន្ទាក់នៃឋានៈបង្ខំឱ្យយើងទិញរបស់ដែលយើងមិនត្រូវការ ដោយប្រើលុយដែលយើងមិនទាន់មាន ដើម្បីធ្វើឱ្យមនុស្សដែលយើងមិនចូលចិត្តមានការចាប់អារម្មណ៍។ យើងខំប្រឹងរស់ក្នុងសម្បកក្រៅដ៏ស្រស់ស្អាត ប៉ុន្តែខាងក្នុងពោរពេញដោយបំណុល និងភាពតានតឹង។ ការចង់បានលើសអ្នកដទៃគឺជាច្រវាក់ដែលចងជើងយើងមិនឱ្យជួបនឹងសន្តិភាពផ្លូវចិត្តពិតប្រាកដ។

អាថ៌កំបាំងនៃ "សន្តោស"៖ ថ្នាំបន្សាបភាពមិនចេះស្កប់ស្កល់

នៅក្នុងទ្រឹស្ដីនៃជីវិតដ៏ខ្ពង់ខ្ពស់ ការមាន "សន្តោស" ឬភាពស្កប់ស្កល់ មិនមែនមានន័យថាជាការឈប់ប្រឹងប្រែង ឬការខ្ជិលច្រអូសនោះទេ។ ផ្ទុយទៅវិញ វាគឺជាការចេះដឹងគុណចំពោះអ្វីដែលមានក្នុងបច្ចុប្បន្ន ខណៈពេលដែលយើងកំពុងបន្តដំណើរទៅមុខ។

សន្តោសគឺជាសមត្ថភាពក្នុងការនិយាយថា "គ្រប់គ្រាន់ហើយ"។ នៅពេលយើងដឹងថាអ្វីជាចំណុចគ្រប់គ្រាន់ ចិត្តរបស់យើងនឹងមានសេរីភាព។ យើងនឹងលែងធ្វើជាទាសករនៃចំណង់ យើងនឹងមានពេលសម្រាប់សញ្ជឹងគិតពីតម្លៃពិតនៃជីវិត និងមានឱកាសចែករំលែកទៅកាន់អ្នកដទៃ។ ភាពជោគជ័យពិតប្រាកដមិនមែនវាស់វែងដោយចំនួនដែលយើង "យកបាន" នោះទេ ប៉ុន្តែវាស់វែងដោយសេចក្តីសុខដែលយើង "មាន" និងគុណតម្លៃដែលយើង "ផ្តល់ឱ្យ" ពិភពលោក។

របៀបដោះខ្លួនចេញពីអន្ទាក់

ដើម្បីដោះខ្លួនចេញពីអន្ទាក់នៃទ្រព្យសម្បត្តិ និងភាពមិនចេះស្កប់ស្កល់ យើងត្រូវផ្លាស់ប្តូរផ្នត់គំនិតជាមូលដ្ឋាន៖

• កំណត់និយមន័យនៃ "ភាពគ្រាន់"៖ តើលុយប៉ុន្មានដែលអ្នកពិតជាត្រូវការសម្រាប់ជីវិតដែលមានផាសុកភាព និងសេចក្តីថ្លៃថ្នូរ? បើគ្មានបន្ទាត់ព្រំដែនទេ អ្នកនឹងត្រូវរត់អស់មួយជីវិត។
• បណ្តុះសន្តានចិត្តដឹងគុណ៖ រៀងរាល់ថ្ងៃ ត្រូវរំលឹកខ្លួនឯងអំពីអ្វីដែលអ្នកមានរួចជាស្រេច ដូចជាសុខភាពល្អ គ្រួសារដែលកក់ក្តៅ ឬសូម្បីតែអាហារមួយពេលដ៏ឆ្ងាញ់។
• ផ្តោតលើបទពិសោធន៍ជាជាងវត្ថុ៖ ការបង្កើតអនុស្សាវរីយ៍ល្អៗជាមួយមនុស្សជាទីស្រឡាញ់ ផ្ដល់សេចក្តីសុខបានយូរអង្វែងជាងការទិញសម្ភារៈថ្មីៗ។
• ការចែករំលែក៖ ការឱ្យគឺជាការរំលាយភាពកំណាញ់ និងភាពជាប់ជំពាក់។ នៅពេលយើងចាប់ផ្ដើមឱ្យ យើងនឹងដឹងថាការមានលទ្ធភាពជួយអ្នកដទៃគឺជាទ្រព្យសម្បត្តិដ៏អស្ចារ្យបំផុត។

សេចក្តីសន្និដ្ឋាន

ទ្រព្យសម្បត្តិប្រៀបដូចជាកប៉ាល់ ហើយជីវិតប្រៀបដូចជាសមុទ្រ។ យើងត្រូវការកប៉ាល់ដើម្បីឆ្លងសមុទ្រ ប៉ុន្តែប្រសិនបើទឹក (ចំណង់) ចូលក្នុងកប៉ាល់ច្រើនពេក កប៉ាល់នោះនឹងលិច។ ភាពមិនចេះស្កប់ស្កល់គឺជាប្រហោងនៃកប៉ាល់ដែលនាំឱ្យយើងលិចលង់ក្នុងទុក្ខកង្វល់មិនចេះចប់។

ភាពជោគជ័យដ៏ពិតប្រាកដមិនមែនស្ថិតនៅលើការមានគ្រប់យ៉ាងតាមដែលចិត្តចង់នោះទេ ប៉ុន្តែស្ថិតនៅលើការមានចិត្តដែលមិនត្រូវការគ្រប់យ៉ាងដើម្បីមានសេចក្តីសុខ។ នៅពេលដែលអ្នកអាចដោះខ្លួនចេញពីអន្ទាក់នៃសម្ភារៈ និងភាពមិនចេះស្កប់ស្កល់បាន អ្នកនឹងរកឃើញថា ជីវិតនេះពិតជាមានតម្លៃ និងស្រស់បំព្រងលើសពីអ្វីដែលប្រាក់កាសអាចទិញបាន។ សេរីភាពពិតប្រាកដ ចាប់ផ្ដើមនៅខណៈដែលអ្នកដឹងថា អ្នកមានគ្រប់គ្រាន់ហើយ។

រូបកាយមាំមួន៖ គ្រឹះស្ថានដ៏រឹងមាំនៃភាពជោគជ័យ

សេចក្តីផ្តើម៖ សារៈសំខាន់នៃយានជំនិះនៃជីវិត

នៅក្នុងការស្វែងរកភាពជោគជ័យ និងការកសាងជីវិតដែលមានន័យ មនុស្សភាគច្រើនតែងតែផ្តោតទៅលើការអភិវឌ្ឍចំណេះដឹង ការពង្រឹងសមត្ថភាពខួរក្បាល និងការសន្សំទ្រព្យសម្បត្តិជាចម្បង។ ប៉ុន្តែ មានការពិតមួយដែលយើងតែងតែមើលរំលង ឬទុកវាចោលនៅពីក្រោយខ្នង នោះគឺ "រូបកាយ"។ រូបកាយរបស់យើងគឺជាយានជំនិះតែមួយគត់ដែលនាំយើងទៅកាន់គ្រប់គោលដៅក្នុងជីវិត។ បើគ្មានរូបកាយដែលមាំមួន និងមានសុខភាពល្អទេ រាល់ក្តីស្រមៃដ៏អស្ចារ្យ និងផែនការដ៏ល្អឥតខ្ចោះទាំងឡាយ នឹងក្លាយទៅជាឥតន័យ ឬពិបាកនឹងសម្រេចបានជាទីបំផុត។

ការមានរូបកាយមាំមួនមិនមែនគ្រាន់តែជាការមានសាច់ដុំធំៗ ឬរូបរាងស្អាតបាតសម្រាប់បង្អួតអ្នកដទៃនោះទេ ប៉ុន្តែវាគឺជាការកសាងគ្រឹះស្ថានដ៏រឹងមាំមួយសម្រាប់ទ្រទ្រង់នូវបន្ទុកនៃមហិច្ឆតា និងការទទួលខុសត្រូវដ៏ធំធេង។ នៅក្នុងជំពូកនេះ យើងនឹងស្វែងយល់ឱ្យស៊ីជម្រៅអំពីមូលហេតុដែលសុខភាពរូបកាយគឺជាទ្រព្យសម្បត្តិទីមួយ និងជាអាថ៌កំបាំងដ៏សំខាន់បំផុតនៅពីក្រោយភាពជោគជ័យប្រកបដោយនិរន្តរភាព។

១. ថាមពលរូបកាយគឺជាឥន្ធនៈនៃផលិតភាព

ភាពជោគជ័យតម្រូវឱ្យមានការខិតខំប្រឹងប្រែង ការផ្តោតអារម្មណ៍ និងការតស៊ូក្នុងរយៈពេលយូរ។ រាល់សកម្មភាពទាំងនេះសុទ្ធតែទាមទារថាមពល។ នៅពេលដែលរូបកាយរបស់អ្នកទន់ខ្សោយ ឆាប់ហត់នឿយ ឬងាយរងគ្រោះដោយជំងឺ នោះខួរក្បាលរបស់អ្នកក៏មិនអាចដំណើរការបានពេញលេញដែរ។

រូបកាយដែលមាំមួនផ្តល់នូវ "ភាពធន់" (Stamina)។ មនុស្សដែលមានកាយសម្បទារឹងមាំមានសមត្ថភាពធ្វើការបានយូរជាងមុន មានការផ្តោតអារម្មណ៍បានល្អជាងមុន និងមានភាពស្វាហាប់ក្នុងការដោះស្រាយបញ្ហាប្រឈមនានា។ ការហាត់ប្រាណជាប្រចាំជួយរំញោចដល់ការដឹកជញ្ជូនអុកស៊ីសែនទៅកាន់ខួរក្បាល ដែលធ្វើឱ្យការគិតកាន់តែរហ័ស និងមានភាពច្នៃប្រឌិត។ បើអ្នកចង់សម្រេចកិច្ចការធំ អ្នកត្រូវប្រាកដថា "ម៉ាស៊ីន" របស់អ្នកមានថាមពលគ្រប់គ្រាន់ដើម្បីរត់ឱ្យដល់ទីដៅ។

២. ទំនាក់ទំនងរវាងសុខភាពកាយ និងសុខភាពចិត្ត

មានសុភាសិតបុរាណមួយពោលថា "ស្មារតីដែលភ្លឺស្វាង ស្ថិតនៅក្នុងរាងកាយដែលរឹងមាំ"។ ទំនាក់ទំនងរវាងកាយ និងចិត្តគឺជាចំណងដែលមិនអាចកាត់ផ្តាច់បាន។ នៅពេលដែលអ្នកថែទាំរូបកាយបានល្អ តាមរយៈការហាត់ប្រាណ និងការទទួលទានអាហារដែលមានជីវជាតិ រាងកាយនឹងបញ្ចេញសារធាតុគីមីម្យ៉ាងដែលជួយឱ្យអារម្មណ៍ស្រស់ថ្លា និងកាត់បន្ថយភាពតានតឹង។

ភាពជោគជ័យតែងតែមកជាមួយសម្ពាធ និងការថប់បារម្ភ។ បើរូបកាយទន់ខ្សោយ ចិត្តគំនិតនឹងងាយចុះចាញ់នឹងសម្ពាធទាំងនោះ។ ផ្ទុយទៅវិញ ការមានរូបកាយមាំមួនជួយឱ្យអ្នកមានតុល្យភាពខាងផ្លូវចិត្ត មានទំនុកចិត្តលើខ្លួនឯង និងមានភាពអត់ធ្មត់ខ្ពស់ចំពោះឧបសគ្គ។ ការឈឺក្បាល ការឈឺខ្នង ឬការអស់កម្លាំងរ៉ាំរ៉ៃ គឺជាសត្រូវដ៏ស្ងៀមស្ងាត់ដែលបំផ្លាញក្តីសង្ឃឹម និងការតាំងចិត្តរបស់អ្នក។ ដូច្នេះ ការពង្រឹងកាយសម្បទា ក៏ជាការការពារបន្ទាយនៃចិត្តគំនិតផងដែរ។

៣. វិន័យនៃរូបកាយគឺជាវិន័យនៃជីវិត

ការកសាងរូបកាយឱ្យមាំមួនមិនមែនជារឿងដែលអាចធ្វើបានក្នុងរយៈពេលមួយថ្ងៃ ឬពីរថ្ងៃនោះទេ វាទាមទារនូវ "វិន័យ" និង "ការប្តេជ្ញាចិត្ត" ខ្ពស់បំផុត។ នៅពេលដែលអ្នកបង្ខំខ្លួនឯងឱ្យក្រោកពីព្រលឹមដើម្បីហាត់ប្រាណ ឬជ្រើសរើសអាហារដែលមានសុខភាពល្អជំនួសឱ្យអាហារដែលគ្រាន់តែមានរសជាតិឆ្ងាញ់ អ្នកកំពុងតែបង្វឹកវិន័យខ្លួនឯង។

វិន័យដែលអ្នកអនុវត្តចំពោះរូបកាយនឹងចាក់ឫសទៅក្នុងគ្រប់ទិដ្ឋភាពនៃជីវិតរបស់អ្នក។ បើអ្នកមានវិន័យក្នុងការថែរក្សាសុខភាព អ្នកក៏នឹងមានវិន័យក្នុងការគ្រប់គ្រងពេលវេលា ការគ្រប់គ្រងហិរញ្ញវត្ថុ និងការបំពេញការងារផងដែរ។ មនុស្សដែលមិនអាចគ្រប់គ្រងការហូបចុក ឬការហាត់ប្រាណរបស់ខ្លួនឯងបាន នឹងជួបការលំបាកក្នុងការគ្រប់គ្រងអាជីវកម្ម ឬគម្រោងធំៗដែលមានភាពស្មុគស្មាញ។ ដូច្នេះ រូបកាយគឺជាកន្លែងសាកល្បងវិន័យដំបូងគេបង្អស់សម្រាប់អ្នកដែលប្រាថ្នាចង់បានភាពជោគជ័យ។

៤. អាហារូបត្ថម្ភ និងការសម្រាក៖ សសរទ្រូងនៃសុខភាព

ការមានរូបកាយមាំមួនមិនមែនត្រឹមតែការហាត់ប្រាណខ្លាំងៗនោះទេ ប៉ុន្តែវាអាស្រ័យលើការផ្តល់ "វត្ថុធាតុដើម" ដ៏ត្រឹមត្រូវដល់រាងកាយ។ អាហារដែលអ្នកទទួលទានគឺជាប្រភពនៃថាមពល និងការជួសជុលកោសិកា។ ការជ្រើសរើសអាហារដែលសម្បូរទៅដោយជីវជាតិ ប្រៀបដូចជាការប្រើប្រាស់ប្រេងឥន្ធនៈកម្រិតខ្ពស់សម្រាប់ឡានប្រណាំងដូច្នោះដែរ។

ទន្ទឹមនឹងនេះ "ការសម្រាក" គឺជាផ្នែកមួយដែលមនុស្សជោគជ័យច្រើនតែមើលរំលង។ ការគេងមិនគ្រប់គ្រាន់គឺជាការបំផ្លាញផលិតភាព និងសុខភាពខួរក្បាលយ៉ាងធ្ងន់ធ្ងរ។ ក្នុងអំឡុងពេលសម្រាក រាងកាយនឹងធ្វើការស្តារឡើងវិញនូវកម្លាំងដែលបានបាត់បង់ និងរៀបចំប្រព័ន្ធសរសៃប្រសាទឱ្យមានសណ្តាប់ធ្នាប់។ ការផ្តល់ពេលវេលាឱ្យរាងកាយបានសម្រាកគ្រប់គ្រាន់ គឺជាការវិនិយោគដ៏ចំណេញបំផុតសម្រាប់ថ្ងៃស្អែក។

៥. ភាពជោគជ័យដែលមាននិរន្តរភាព និងអាយុយឺនយូរ

តើមានប្រយោជន៍អ្វី បើអ្នកមានប្រាក់វាល់លាន ប៉ុន្តែត្រូវដេកនៅលើគ្រែពេទ្យ? តើមានន័យអ្វី បើអ្នកសម្រេចគោលដៅជីវិតនៅអាយុ ៥០ ឆ្នាំ ប៉ុន្តែរូបកាយរបស់អ្នកទ្រុឌទ្រោមរហូតមិនអាចរីករាយនឹងសមិទ្ធផលទាំងនោះបាន?

ភាពជោគជ័យពិតប្រាកដគឺ "ភាពជោគជ័យដែលមាននិរន្តរភាព"។ វាគឺជាការដើរលើផ្លូវវែងឆ្ងាយ ប្រកបដោយសុភមង្គល និងសុខភាពល្អ។ ការថែរក្សារូបកាយឱ្យមាំមួនតាំងពីវ័យក្មេង គឺជាការសន្សំទុកនូវ "ដើមទុនសុខភាព" សម្រាប់ពេលអនាគត។ មនុស្សដែលជោគជ័យពិតប្រាកដ គឺជាមនុស្សដែលដឹងពីរបៀបថែរក្សាទ្រព្យសម្បត្តិដែលមិនអាចកាត់ថ្លៃបាននេះ ដើម្បីឱ្យពួកគេអាចបន្តជួយសង្គម មើលថែគ្រួសារ និងរីករាយនឹងផលផ្លែនៃកម្លាំងញើសឈាមរបស់ពួកគេបានយូរអង្វែង។

សេចក្តីសន្និដ្ឋាន៖ ការចាប់ផ្តើមពីថ្ងៃនេះ

រូបកាយរបស់អ្នកគឺជាគ្រឹះស្ថាន។ បើគ្រឹះមិនរឹងមាំ ទោះជាផ្ទះស្អាតយ៉ាងណា ក៏គង់តែនឹងរលំនៅថ្ងៃណាមួយជាមិនខាន។ ការវិនិយោគលើសុខភាព គឺជាការវិនិយោគដែលមានអត្រានៃការសងវិញខ្ពស់បំផុតក្នុងឆាកជីវិត។ វាមិនទាន់ហួសពេលនោះទេ ក្នុងការចាប់ផ្តើមយកចិត្តទុកដាក់លើខ្លួនឯង។

សូមចងចាំថា ភាពជោគជ័យមិនមែនជាការរត់ប្រណាំងចម្ងាយខ្លីដែលត្រូវបោះបង់អ្វីៗគ្រប់យ៉ាងដើម្បីតែល្បឿននោះទេ ប៉ុន្តែវាគឺជាការរត់ម៉ារ៉ាតុងដែលទាមទារនូវរូបកាយមាំមួន ចិត្តគំនិតស្ងប់ស្ងាត់ និងឆន្ទៈដ៏មោះមុត។ ចាប់ពីពេលនេះតទៅ សូមចាត់ទុកការថែទាំរូបកាយ ជាផ្នែកមួយនៃភារកិច្ចការងារប្រចាំថ្ងៃរបស់អ្នក។ នៅពេលដែលអ្នកមានរូបកាយមាំមួន អ្នកនឹងមានអាវុធដ៏មានឥទ្ធិពលបំផុតក្នុងការយកឈ្នះរាល់ឧបសគ្គ និងឈានទៅដល់កំពូលនៃភាពជោគជ័យពិតប្រាកដដែលអ្នកប៉ងប្រាថ្នា។

ការបង្កើតស្នាដៃដែលមិនចេះសាបសូន្យ

សេចក្តីផ្តើម៖ អត្ថន័យនៃភាពអមតៈតាមរយៈស្នាដៃ

នៅក្នុងដំណើរជីវិតដ៏ខ្លីរបស់មនុស្សម្នាក់ៗ សំណួរដ៏សំខាន់បំផុតដែលយើងម្នាក់ៗគួរតែសួរខ្លួនឯងនោះគឺ តើអ្វីទៅដែលនឹងនៅសេសសល់ បន្ទាប់ពីវត្តមានរបស់យើងត្រូវបានបាត់បង់ពីលោកីយ៍នេះ? មនុស្សភាគច្រើនចំណាយពេលពេញមួយជីវិតដើម្បីដេញតាមទ្រព្យសម្បត្តិ បុណ្យស័ក្តិ និងកិត្តិយសដែលមើលឃើញនឹងភ្នែក ប៉ុន្តែវត្ថុទាំងនេះប្រៀបដូចជាពពុះទឹក ដែលវានឹងរលាយបាត់ទៅវិញនៅពេលខ្យល់បក់មកប៉ះ។ ផ្ទុយទៅវិញ ការបង្កើតស្នាដៃដែលមិនចេះសាបសូន្យ គឺជាការកសាងមរតកខាងវិញ្ញាណ និងគុណតម្លៃ ដែលអាចជះឥទ្ធិពលដល់មនុស្សជំនាន់ក្រោយរាប់សតវត្សទៅមុខទៀត។ ស្នាដៃដែលមិនចេះសាបសូន្យ មិនមែនសំដៅតែលើវិថីសិល្បៈ ឬការសរសេរអត្ថបទនោះទេ ប៉ុន្តែវាគឺជាការបន្សល់ទុកនូវផលវិជ្ជមានណាមួយ ដែលផ្លាស់ប្តូរជីវិតអ្នកដទៃ ឬជួយឱ្យពិភពលោកនេះក្លាយជាកន្លែងដែលប្រសើរជាងមុន។

១. ការស្វែងរកគោលបំណងធំជាងខ្លួនឯង

ជំហានដំបូងក្នុងការបង្កើតស្នាដៃដែលអមតៈ គឺការមានទស្សនវិស័យដែលឆ្លងផុតពីតម្រូវការផ្ទាល់ខ្លួន។ ប្រសិនបើអ្នកធ្វើអ្វីមួយដើម្បីតែភាពល្បីល្បាញ ឬដើម្បីតែប្រាក់កម្រៃ ស្នាដៃនោះនឹងមានអាយុកាលខ្លីបំផុត។ ប៉ុន្តែ ប្រសិនបើការងាររបស់អ្នកត្រូវបានជំរុញដោយបំណងប្រាថ្នាចង់ដោះស្រាយបញ្ហាឱ្យមនុស្សជាតិ ចង់ផ្តល់ពន្លឺចំណេះដឹង ឬចង់សម្រាលទុក្ខលំបាករបស់អ្នកដទៃ នោះស្នាដៃរបស់អ្នកនឹងមាន "វិញ្ញាណ"។ វិញ្ញាណនៃស្នាដៃនេះហើយ ដែលធ្វើឱ្យវារស់រានមានជីវិត ទោះបីជាម្ចាស់ស្នាដៃបានចែកឋានទៅហើយក៏ដោយ។ អ្នកត្រូវសួរខ្លួនឯងថា តើពិភពលោកនេះខ្វះខាតអ្វី? តើជំនាញ និងចំណេះដឹងរបស់អ្នកអាចបំពេញចន្លោះប្រហោងត្រង់ណាខ្លះ? នៅពេលដែល "តម្រូវការរបស់ពិភពលោក" និង "ទេពកោសល្យរបស់អ្នក" ជួបគ្នា នោះហើយគឺជាកន្លែងដែលស្នាដៃអមតៈចាប់កំណើត។

២. គុណភាព និងសេចក្តីលម្អិត៖ គ្រឹះនៃភាពរឹងមាំ

គ្មានស្នាដៃណាមួយអាចស្ថិតស្ថេរបានឡើយ ប្រសិនបើវាត្រូវបានបង្កើតឡើងដោយភាពខ្ជីខ្ជា។ ភាពជោគជ័យពិតប្រាកដទាមទារនូវការយកចិត្តទុកដាក់ខ្ពស់បំផុតទៅលើគុណភាព។ នៅក្នុងយុគសម័យដែលមនុស្សចង់បានអ្វីៗដែលរហ័ស និងភ្លាមៗ ការចំណាយពេលដើម្បីសម្រិតសម្រាំងស្នាដៃឱ្យមានភាពល្អឥតខ្ចោះ គឺជាកិច្ចការដ៏កម្រ និងមានតម្លៃ។ ស្នាដៃដែលមិនចេះសាបសូន្យ គឺជាលទ្ធផលនៃការលះបង់ កម្លាំងកាយ កម្លាំងចិត្ត និងពេលវេលាយ៉ាងច្រើនសន្ធឹកសន្ធាប់។ មនុស្សជំនាន់ក្រោយនឹងមិនសួរថា តើអ្នកចំណាយពេលប៉ុន្មានថ្ងៃដើម្បីធ្វើវាឡើយ ប៉ុន្តែគេនឹងសួរថា តើវាមានតម្លៃកម្រិតណា? ការប្រកាន់ខ្ជាប់នូវស្តង់ដារខ្ពស់ និងការមិនសុខចិត្តត្រឹមតែពាក្យថា "ល្អល្មម" គឺជាអ្វីដែលបែងចែករវាង "អ្នកធ្វើការ" និង "អ្នកបង្កើតស្នាដៃ"។

៣. ការផ្សារភ្ជាប់ស្នាដៃទៅនឹងគុណធម៌ និងសីលធម៌

ស្នាដៃដែលអមតៈតែងតែបង្កប់នូវតម្លៃសកល ដូចជាសេចក្តីស្រឡាញ់ សេចក្តីសប្បុរស ភាពស្មោះត្រង់ និងយុត្តិធម៌។ មរតកដែលអាក្រក់អាចត្រូវបានគេចងចាំ ប៉ុន្តែវានឹងត្រូវគេបដិសេធ និងស្អប់ខ្ពើម។ មានតែស្នាដៃដែលផ្តល់នូវ "ពន្លឺ" ដល់មនុស្សជាតិប៉ុណ្ណោះ ទើបត្រូវបានគេរក្សាទុក និងលើកតម្កើងពីមួយជំនាន់ទៅមួយជំនាន់។ នៅពេលដែលអ្នកបង្កើតអ្វីមួយ ចូរប្រាកដថាវាមិនត្រឹមតែបម្រើផលប្រយោជន៍បច្ចុប្បន្ននោះទេ ប៉ុន្តែវាក៏មិនបំផ្លាញគុណតម្លៃសីលធម៌របស់សង្គមផងដែរ។ ភាពជោគជ័យដែលគ្មានសីលធម៌ គឺជាភាពជោគជ័យដែលរលួយពីខាងក្នុង ហើយវានឹងរលាយបាត់ទៅវិញយ៉ាងឆាប់រហ័សបំផុត។

៤. ការផ្ទេរចំណេះដឹង និងការបណ្តុះបណ្តាលមនុស្ស

វិធីសាស្ត្រដ៏មានប្រសិទ្ធភាពបំផុតមួយក្នុងការធ្វើឱ្យស្នាដៃរបស់អ្នកមិនចេះសាបសូន្យ គឺការបណ្តុះបណ្តាលអ្នកបន្តវេន។ ស្នាដៃដែលអស្ចារ្យបំផុតរបស់មនុស្សម្នាក់ មិនមែនជាវត្ថុប្រើប្រាស់នោះទេ ប៉ុន្តែគឺ "មនុស្ស" ដែលគេបានជួយជ្រោមជ្រែង។ នៅពេលអ្នកចែករំលែកចំណេះដឹង បង្រៀនជំនាញ ឬធ្វើជាគំរូដល់អ្នកដទៃ អ្នកកំពុងតែដាំគ្រាប់ពូជនៃឥទ្ធិពលរបស់អ្នកនៅក្នុងចិត្តរបស់ពួកគេ។ នៅពេលគ្រាប់ពូជនោះដុះលូតលាស់ ពួកគេនឹងបន្តផ្សព្វផ្សាយគុណតម្លៃរបស់អ្នកទៅកាន់អ្នកដទៃទៀតជាបន្តបន្ទាប់។ នេះគឺជាខ្សែសង្វាក់នៃភាពជោគជ័យដែលមិនចេះចប់មិនចេះហើយ។ ការចេះចែករំលែកដោយមិនកំណាញ់ គឺជាអាថ៌កំបាំងដែលធ្វើឱ្យឈ្មោះរបស់អ្នកស្ថិតនៅក្នុងបេះដូងមនុស្សជារៀងរហូត។

៥. ភាពអត់ធ្មត់ និងការជម្នះឧបសគ្គ

ផ្លូវទៅកាន់ការបង្កើតស្នាដៃដ៏អស្ចារ្យ មិនដែលរៀបចំដោយផ្កាកុលាបឡើយ។ វាតែងតែពោរពេញទៅដោយការរិះគន់ ការបដិសេធ និងភាពបរាជ័យជាច្រើនលើកច្រើនសារ។ មនុស្សជាច្រើនបានបោះបង់ចោលនៅពាក់កណ្តាលទី ព្រោះពួកគេមិនអាចទ្រាំទ្រនឹងសម្ពាធបាន។ ប៉ុន្តែ អ្នកដែលបន្សល់ទុកនូវស្នាដៃអមតៈ គឺជាអ្នកដែលយល់ថា បរាជ័យគឺជាផ្នែកមួយនៃដំណើរការ។ ពួកគេចាត់ទុកការរិះគន់ជាកញ្ចក់ឆ្លុះបញ្ចាំងពីចំណុចខ្វះខាត និងចាត់ទុកឧបសគ្គជាការសាកល្បងនៃឆន្ទៈ។ ភាពរឹងមាំនៃផ្លូវចិត្ត និងការជឿជាក់លើតម្លៃនៃអ្វីដែលខ្លួនកំពុងធ្វើ គឺជាថាមពលដែលជួយឱ្យពួកគេបន្តដំណើរទៅមុខ រហូតដល់សម្រេចបាននូវសមិទ្ធផលដែលពិភពលោកមិនអាចបំភ្លេចបាន។

៦. ការរស់នៅដោយមានសតិ និងការដឹងគុណ

ស្នាដៃដែលល្អបំផុត កើតចេញពីចិត្តដែលស្ងប់ និងមានសតិសម្បជញ្ញៈ។ នៅពេលដែលយើងរស់នៅក្នុងបច្ចុប្បន្នកាល និងយល់ពីតម្លៃនៃរាល់ដង្ហើមចេញចូល យើងនឹងអាចមើលឃើញភាពស្រស់ស្អាត និងឱកាសដែលអ្នកដទៃមើលមិនឃើញ។ ការដឹងគុណចំពោះអ្វីៗដែលយើងមាន ក៏ជាកម្លាំងចលករដ៏ខ្លាំងក្លាផងដែរ។ វាមិនមែនជាការខ្វះខាតដែលធ្វើឱ្យយើងបង្កើតអ្វីដែលអស្ចារ្យនោះទេ ប៉ុន្តែគឺជាការយល់ដឹងពីភាពបរិបូរណ៍នៃសក្តានុពលក្នុងខ្លួនយើង។ នៅពេលអ្នកបង្កើតស្នាដៃដោយក្តីសប្បាយរីករាយ និងដោយមនសិការខ្ពស់ ស្នាដៃនោះនឹងមានភាពទាក់ទាញ និងមានអំណាចក្នុងការទាក់ទាញចិត្តអ្នកដទៃដោយស្វ័យប្រវត្តិ។

សេចក្តីសន្និដ្ឋាន៖ ការចាប់ផ្តើមនៅថ្ងៃនេះ

ការបង្កើតស្នាដៃដែលមិនចេះសាបសូន្យ មិនមែនជាការងារដែលត្រូវរង់ចាំរហូតដល់យើងមានវ័យចំណាស់ ឬរហូតដល់យើងមានទ្រព្យសម្បត្តិស្តុកស្តម្ភនោះទេ។ វាចាប់ផ្តើមពីថ្ងៃនេះ ម៉ោងនេះ និងនាទីនេះ តាមរយៈការសម្រេចចិត្តធ្វើរាល់កិច្ចការទាំងឡាយឱ្យអស់ពីសមត្ថភាព និងដោយក្តីស្រឡាញ់។ មិនថាអ្នកជាគ្រូបង្រៀន អ្នកជំនួញ វិស្វករ កសិករ ឬជាមេផ្ទះនោះទេ អ្នកតែងតែមានឱកាសក្នុងការបង្កើត "ស្នាដៃអមតៈ" នៅក្នុងបរិបទនៃជីវិតរបស់អ្នក។ ចូរចងចាំថា ភាពជោគជ័យពិតប្រាកដមិនមែនវាស់វែងដោយអ្វីដែលអ្នកទទួលបាននោះទេ ប៉ុន្តែវាស់វែងដោយអ្វីដែលអ្នកបានផ្តល់ឱ្យ និងផលវិជ្ជមានដែលអ្នកបានបន្សល់ទុកក្នុងចិត្តមនុស្សជាតិ។ ចូរចាប់ផ្តើមសាងសង់មរតករបស់អ្នកពីឥឡូវនេះ ដើម្បីឱ្យជីវិតរបស់អ្នកក្លាយជាបទចម្រៀងដ៏ពិរោះមួយ ដែលនឹងត្រូវគេច្រៀងតៗគ្នាជារៀងរហូត។

ការស្គាល់ខ្លួនឯង និងការកំណត់គោលដៅឱ្យបានត្រឹមត្រូវ

សេចក្តីផ្តើម៖ គ្រឹះនៃជោគជ័យចាប់ផ្តើមពីខាងក្នុង

នៅក្នុងលោកនេះ មនុស្សភាគច្រើនចំណាយពេលពេញមួយជីវិតដើម្បីរត់ដេញតាមអ្វីដែលពួកគេហៅថា "ជោគជ័យ"។ ពួកគេខិតខំធ្វើការយ៉ាងធ្ងន់ធ្ងរ សន្សំទ្រព្យសម្បត្តិ និងស្វែងរកបុណ្យស័ក្តិ ប៉ុន្តែនៅពេលដែលពួកគេទៅដល់ចំណុចកំពូលនៃអ្វីដែលពួកគេប្រាថ្នា ពួកគេបែរជាមានអារម្មណ៍ថាឯកោ និងទទេស្អាតទៅវិញ។ មូលហេតុគឺសាមញ្ញបំផុត៖ ពួកគេបានកសាងអាគារនៃភាពជោគជ័យនៅលើគ្រឹះដែលមិនមែនជារបស់ខ្លួនឯង។ ការស្គាល់ខ្លួនឯងគឺជាពន្លឺបំភ្លឺផ្លូវដែលនាំយើងទៅរកភាពជោគជ័យដែលមានន័យ និងយូរអង្វែង។ បើគ្មានការស្គាល់ខ្លួនឯងច្បាស់លាស់ទេ រាល់ការខិតខំប្រឹងប្រែងទាំងអស់ប្រៀបដូចជាការជិះទូកកណ្តាលសមុទ្រដោយគ្មានត្រីវិស័យដូច្នោះដែរ។

១. តើការស្គាល់ខ្លួនឯងពិតប្រាកដគឺជាអ្វី?

ការស្គាល់ខ្លួនឯងមិនមែនគ្រាន់តែជាការដឹងពីឈ្មោះ ត្រកូល ឬមុខរបរបច្ចុប្បន្ននោះទេ។ វាកាន់តែស៊ីជម្រៅជាងនេះទៅទៀត។ វាគឺជាការយល់ដឹងអំពីគុណតម្លៃស្នូល ចំណុចខ្លាំង ចំណុចខ្សោយ ចំណង់ចំណូលចិត្ត និងជំនឿដែលកំណត់នូវបុគ្គលិកលក្ខណៈរបស់យើង។

ក. ការស្វែងរកគុណតម្លៃស្នូល

តើអ្វីទៅដែលសំខាន់បំផុតសម្រាប់អ្នក? តើវាគឺជាសេរីភាព ភាពស្មោះត្រង់ ក្តីស្រឡាញ់ ឬការច្នៃប្រឌិត? នៅពេលដែលអ្នកដឹងពីគុណតម្លៃស្នូលរបស់អ្នក អ្នកនឹងអាចធ្វើការសម្រេចចិត្តបានយ៉ាងងាយស្រួល។ រាល់ពេលដែលសកម្មភាពរបស់អ្នកដើរផ្ទុយពីគុណតម្លៃទាំងនេះ អ្នកនឹងមានអារម្មណ៍មិនសប្បាយចិត្ត ទោះបីជាអ្នកទទួលបានផលចំណេញខាងសម្ភារៈក៏ដោយ។

ខ. ការទទួលស្គាល់ចំណុចខ្លាំង និងចំណុចខ្សោយ

មនុស្សម្នាក់ៗកើតមកមានទេពកោសល្យខុសៗគ្នា។ ការស្គាល់ចំណុចខ្លាំងអនុញ្ញាតឱ្យអ្នកប្រើប្រាស់ថាមពលចំគោលដៅ ដើម្បីទទួលបានលទ្ធផលជាអតិបរមា។ ទន្ទឹមនឹងនេះ ការហ៊ានទទួលស្គាល់ចំណុចខ្សោយមិនមែនជាការបង្ហាញពីភាពទន់ខ្សោយនោះទេ ប៉ុន្តែវាគឺជាភាពវៃឆ្លាតក្នុងការកែលម្អ ឬស្វែងរកដៃគូដើម្បីបំពេញចន្លោះប្រហោងនោះ។

២. កញ្ចក់ឆ្លុះបញ្ចាំងព្រលឹង៖ វិធីសាស្រ្តក្នុងការស្វែងយល់ពីខ្លួនឯង

ដើម្បីស្គាល់ខ្លួនឯង យើងត្រូវការពេលវេលា និងភាពស្ងប់ស្ងាត់។ នៅក្នុងពិភពលោកដ៏មមាញឹកនេះ យើងងាយនឹងបាត់បង់អត្តសញ្ញាណដោយសារតែសំឡេងរំខានពីខាងក្រៅ។

ក. ការសរសេរកំណត់ហេតុប្រចាំថ្ងៃ

ការសរសេរគឺជាការសន្ទនាជាមួយព្រលឹង។ នៅពេលអ្នកសរសេរពីអារម្មណ៍ និងគំនិតរបស់អ្នកជារៀងរាល់ថ្ងៃ អ្នកនឹងចាប់ផ្តើមឃើញនូវគំរូនៃទម្លាប់ និងការគិតរបស់អ្នក។ អ្នកនឹងដឹងថាអ្វីដែលធ្វើឱ្យអ្នកសប្បាយចិត្តពិតប្រាកដ និងអ្វីដែលធ្វើឱ្យអ្នកឈឺចាប់។

ខ. ការសួរសំណួរដ៏មានអានុភាព

សាកល្បងសួរខ្លួនឯងនូវសំណួរពិបាកៗដូចជា៖ "ប្រសិនបើលុយមិនមែនជាបញ្ហា តើខ្ញុំនឹងធ្វើអ្វីនៅថ្ងៃនេះ?" "តើខ្ញុំចង់ឱ្យមនុស្សចងចាំខ្ញុំបែបណា នៅពេលដែលខ្ញុំលាចាកលោកនេះទៅ?" ចម្លើយចំពោះសំណួរទាំងនេះនឹងបង្ហាញពីគោលបំណងពិតនៃជីវិតរបស់អ្នក។

៣. ការកំណត់គោលដៅឱ្យបានត្រឹមត្រូវ៖ ត្រីវិស័យនៃជីវិត

បន្ទាប់ពីស្គាល់ខ្លួនឯងច្បាស់ហើយ ជំហានបន្ទាប់គឺការកំណត់គោលដៅ។ គោលដៅដែលត្រឹមត្រូវត្រូវតែស្របជាមួយនឹងអត្តសញ្ញាណពិតរបស់អ្នក។ បើមិនដូច្នោះទេ អ្នកនឹងក្លាយជាអ្នកទោសនៃមហិច្ឆតារបស់អ្នកដទៃ។

ក. លក្ខណៈវិនិច្ឆ័យនៃគោលដៅដ៏មានប្រសិទ្ធភាព

គោលដៅដែលល្អត្រូវតែមានលក្ខណៈប្រាំយ៉ាងសំខាន់៖ ១. ភាពជាក់លាក់៖ កុំកំណត់គោលដៅព្រាលៗ។ ជំនួសឱ្យការនិយាយថា "ខ្ញុំចង់ក្លាយជាអ្នកមាន" ចូរនិយាយថា "ខ្ញុំចង់មានប្រាក់សន្សំឱ្យបានមួយម៉ឺនដុល្លារក្នុងរយៈពេលពីរឆ្នាំ"។ ២. អាចវាស់វែងបាន៖ អ្នកត្រូវតែមានវិធីសាស្ត្រដើម្បីដឹងថា តើអ្នកដើរដល់ណាហើយ។ ៣. អាចសម្រេចបាន៖ គោលដៅគួរតែជាការប្រឈម ប៉ុន្តែមិនមែនជាការមិនអាចទៅរួចនោះទេ។ ៤. ភាពពាក់ព័ន្ធ៖ តើគោលដៅនេះពិតជាមានន័យចំពោះជីវិតអ្នកដែរឬទេ? តើវាស្របតាមគុណតម្លៃរបស់អ្នកដែរឬទេ? ៥. កាលកំណត់ច្បាស់លាស់៖ គោលដៅដែលគ្មានពេលកំណត់ គឺជាត្រឹមតែជាសុបិន្តខ្យល់ប៉ុណ្ណោះ។

៤. ការផ្សារភ្ជាប់គោលដៅទៅនឹង "ហេតុអ្វី"

មនុស្សភាគច្រើនដឹងថាពួកគេត្រូវ "ធ្វើអ្វី" ប៉ុន្តែមានមនុស្សតិចណាស់ដែលដឹងថា "ហេតុអ្វី" បានជាពួកគេធ្វើវា។ "ហេតុអ្វី" គឺជាកម្លាំងចលករដ៏ខ្លាំងក្លាបំផុត។ នៅពេលដែលអ្នកជួបឧបសគ្គ ឬការបាក់ទឹកចិត្ត មានតែ "ហេតុអ្វី" ដ៏រឹងមាំប៉ុណ្ណោះដែលអាចជួយឱ្យអ្នកក្រោកឈរឡើងវិញបាន។ បើគោលដៅរបស់អ្នកគ្រាន់តែដើម្បីលុយ អ្នកនឹងបោះបង់នៅពេលដែលការងារនោះពិបាកពេក។ ប៉ុន្តែបើគោលដៅរបស់អ្នកគឺដើម្បីជួយគ្រួសារ ឬផ្លាស់ប្តូរសង្គម អ្នកនឹងមានកម្លាំងចិត្តតស៊ូដល់ទីបញ្ចប់។

៥. ការរំដោះខ្លួនចេញពីសម្ពាធសង្គម

នៅក្នុងដំណើរនៃការកំណត់គោលដៅ មនុស្សជាច្រើនតែងតែចាញ់បោក "រូបភាពនៃភាពជោគជ័យ" ដែលសង្គមបានកំណត់ឱ្យ។ ការជិះឡានទំនើប ការរស់នៅក្នុងផ្ទះវីឡាធំៗ ឬការមានតំណែងខ្ពស់ មិនមែនសុទ្ធតែជាសញ្ញានៃភាពជោគជ័យសម្រាប់មនុស្សគ្រប់គ្នានោះទេ។ ការកំណត់គោលដៅដ៏ត្រឹមត្រូវ គឺជាការហ៊ានបដិសេធនូវអ្វីដែលមិនមែនជារបស់យើង ទោះបីជាវាត្រូវបានគេសរសើរយ៉ាងណាក៏ដោយ។ ភាពជោគជ័យពិតប្រាកដ គឺជាការរស់នៅក្នុងជីវិតដែលអ្នកបានជ្រើសរើសដោយខ្លួនឯង មិនមែនជីវិតដែលអ្នកដទៃចង់ឱ្យអ្នករស់នៅនោះទេ។

៦. តុល្យភាពរវាងមហិច្ឆតា និងសន្តិភាពខាងក្នុង

ការមានគោលដៅខ្ពស់ជារឿងល្អ ប៉ុន្តែការភ្លេចរីករាយនឹងបច្ចុប្បន្នកាលគឺជាកំហុសដ៏ធំមួយ។ ជោគជ័យមិនមែនជាចំណុចដៅចុងក្រោយនោះទេ ប៉ុន្តែវាគឺជាដំណើរផ្លាស់ទី។ ការស្គាល់ខ្លួនឯងនឹងបង្រៀនអ្នកឱ្យចេះកំណត់គោលដៅដែលផ្តល់ឱ្យអ្នកនូវការរីកចម្រើនផង និងសន្តិភាពក្នុងចិត្តផង។ ចូររៀនអបអរសាទររាល់ជោគជ័យតូចៗនៅតាមផ្លូវ ហើយកុំចាំទាល់តែដល់គោលដៅទើបអនុញ្ញាតឱ្យខ្លួនឯងមានក្តីសុខ។

សេចក្តីសន្និដ្ឋាន

ការស្គាល់ខ្លួនឯង និងការកំណត់គោលដៅឱ្យបានត្រឹមត្រូវ គឺជាសិល្បៈនៃការរស់នៅ។ វាគឺជាការរួមបញ្ចូលគ្នារវាងការយល់ដឹងពីខាងក្នុង និងការអនុវត្តជាក់ស្តែងនៅខាងក្រៅ។ នៅពេលដែលអ្នកស្គាល់ខ្លួនឯងច្បាស់ អ្នកនឹងលែងរស់នៅក្នុងភាពភ័យខ្លាចនៃការប្រៀបធៀបខ្លួនឯងជាមួយអ្នកដទៃ។ អ្នកនឹងមានទំនុកចិត្តលើផ្លូវដែលអ្នកកំពុងដើរ ទោះបីជាផ្លូវនោះមិនទាន់មានមនុស្សដើរក៏ដោយ។

សូមចងចាំថា ជីវិតរបស់អ្នកគឺជាសៀវភៅមួយក្បាលដែលអ្នកគឺជាអ្នកនិពន្ធ។ កុំអនុញ្ញាតឱ្យអ្នកដទៃមកកាន់ប៊ិចដើម្បីសរសេរជំពូកនៃជីវិតរបស់អ្នកឱ្យសោះ។ ចូរចាប់ផ្តើមស្វែងយល់ពីខ្លួនឯងនៅថ្ងៃនេះ កំណត់គោលដៅដែលចេញពីបេះដូងពិតប្រាកដ ហើយបោះជំហានទៅមុខដោយក្តីសង្ឃឹម និងភាពជឿជាក់។ នេះហើយគឺជាអាថ៌កំបាំងដំបូងបង្អស់នៃភាពជោគជ័យដែលមិនអាចកាត់ថ្លៃបាន។

តុល្យភាពរវាងការងារ សុខភាព និងសុភមង្គល

សេចក្តីផ្តើម៖ អន្ទាក់នៃភាពជោគជ័យឯកតោភាគី

នៅក្នុងយុគសម័យនៃសកលភាវូបនីយកម្ម និងការប្រកួតប្រជែងយ៉ាងស្រួចស្រាវនាពេលបច្ចុប្បន្ន មនុស្សភាគច្រើនបានកំណត់និយមន័យនៃ "ភាពជោគជ័យ" យ៉ាងចង្អៀតបំផុត។ យើងត្រូវបានគេបង្រៀនឱ្យជឿថា ភាពជោគជ័យមានន័យតែម្យ៉ាងគត់ គឺការឡើងកាន់តំណែងខ្ពស់ ការមានប្រាក់ចំណូលហូរហៀរ និងការទទួលបានការទទួលស្គាល់ពីសង្គម។ ក៏ប៉ុន្តែ នៅក្នុងការរត់ប្រណាំងដ៏ហត់នឿយដើម្បីសម្រេចបាននូវគោលដៅទាំងនេះ មនុស្សជាច្រើនបានបាត់បង់អ្វីៗគ្រប់យ៉ាងដែលជាខ្លឹមសារពិតនៃជីវិត។

ការខិតខំប្រឹងប្រែងធ្វើការងាររហូតដល់ភ្លេចខ្លួន មិនមែនជាសញ្ញានៃភាពរឹងមាំនោះទេ ប៉ុន្តែវាគឺជាសញ្ញានៃការបាត់បង់តុល្យភាព។ ប្រសិនបើអ្នកទទួលបានតំណែងជាប្រធានក្រុមហ៊ុន ប៉ុន្តែអ្នកត្រូវដេកនៅលើគ្រែពេទ្យដោយសារជំងឺបេះដូង ឬភាពតានតឹងខ្លាំង តើជោគជ័យនោះមានតម្លៃអ្វីទៅ? ប្រសិនបើអ្នកមានប្រាក់រាប់លានដុល្លារ ប៉ុន្តែគ្រួសាររបស់អ្នកមានភាពរង្គោះរង្គើ ហើយកូនៗរបស់អ្នកមិនស្គាល់មុខឪពុកម្តាយ តើវាជាសុភមង្គលពិតប្រាកដមែនដែរឬទេ? ជំពូកនេះនឹងនាំអ្នកឱ្យយល់ដឹងពីសិល្បៈនៃការរស់នៅដែលមានតុល្យភាព ដែលជាអាថ៌កំបាំងពិតប្រាកដនៃភាពជោគជ័យប្រកបដោយនិរន្តរភាព។

ការយល់ឃើញខុសអំពីការបូជាជីវិតដើម្បីការងារ

មានមតិមួយចំនួនយល់ថា ដើម្បីសម្រេចបាននូវរឿងដ៏អស្ចារ្យក្នុងជីវិត យើងត្រូវតែបូជាអ្វីៗគ្រប់យ៉ាង សូម្បីតែសុខភាព និងពេលវេលាផ្ទាល់ខ្លួន។ នេះគឺជាមនោគមវិជ្ជាដ៏គ្រោះថ្នាក់បំផុតមួយ។ ការធ្វើការលើសកម្លាំង (Overworking) មិនត្រឹមតែបំផ្លាញសុខភាពរាងកាយប៉ុណ្ណោះទេ ប៉ុន្តែវាក៏កាត់បន្ថយសមត្ថភាពនៃការច្នៃប្រឌិត និងផលិតភាពការងារផងដែរ។

ខួរក្បាលរបស់មនុស្សមិនមែនជាម៉ាស៊ីនដែលគ្មានថ្ងៃនឿយហត់នោះទេ។ កាលណាអ្នកបង្ខំខ្លួនឯងឱ្យធ្វើការងារដោយគ្មានការសម្រាក គុណភាពនៃលទ្ធផលនឹងធ្លាក់ចុះជាលំដាប់។ ផ្ទុយទៅវិញ មនុស្សដែលទទួលបានជោគជ័យពិតប្រាកដ គឺជាអ្នកដែលចេះគ្រប់គ្រងថាមពលរបស់ពួកគេ។ ពួកគេដឹងថា ពេលណាត្រូវសម្រុកទៅមុខយ៉ាងខ្លាំងក្លា និងពេលណាត្រូវឈប់សម្រាកដើម្បីបញ្ចូលថាមពលឡើងវិញ។ តុល្យភាពមិនមែនមានន័យថាការធ្វើការតិចនោះទេ ប៉ុន្តែវាមានន័យថាការធ្វើការដោយឆ្លាតវៃ និងមានគោលដៅច្បាស់លាស់ ដោយមិនបណ្តោយឱ្យការងារលេបត្របាក់ជីវិតទាំងមូលរបស់អ្នកឡើយ។

សុខភាព៖ ទ្រព្យសម្បត្តិដែលមិនអាចកាត់ថ្លៃបាន

សុខភាពគឺជាគ្រឹះស្ថានតែមួយគត់ដែលទ្រទ្រង់រាល់ក្តីស្រមៃរបស់អ្នក។ បើគ្មានសុខភាព អ្វីៗដែលអ្នកបានសន្សំទុកមកនឹងត្រូវរលាយសាបសូន្យក្នុងមួយប៉ប្រិចភ្នែក។ នៅក្នុងតុល្យភាពជីវិត សុខភាពត្រូវបែងចែកជាពីរផ្នែកសំខាន់ៗ គឺសុខភាពរាងកាយ និងសុខភាពផ្លូវចិត្ត។

១. សុខភាពរាងកាយ៖ ការទទួលទានអាហារដែលមានជីវជាតិ ការធ្វើលំហាត់ប្រាណទៀងទាត់ និងការសម្រាកឱ្យបានគ្រប់គ្រាន់ មិនមែនជារឿងបន្ទាប់បន្សំឡើយ។ វាគឺជាកាតព្វកិច្ចចំពោះខ្លួនឯង។ រាងកាយដែលរឹងមាំផ្តល់នូវថាមពលដែលអនុញ្ញាតឱ្យអ្នកតស៊ូជាមួយបញ្ហាក្នុងការងារបានយូរអង្វែង។

២. សុខភាពផ្លូវចិត្ត៖ ក្នុងលោកដែលពោរពេញដោយព័ត៌មាន និងសម្ពាធ ផ្លូវចិត្តរបស់អ្នកងាយនឹងរងរបួសណាស់។ ការថែទាំផ្លូវចិត្តតាមរយៈការធ្វើសមាធិ ការអានសៀវភៅដែលផ្តល់កម្លាំងចិត្ត ឬការចំណាយពេលជាមួយធម្មជាតិ គឺជាការចាំបាច់បំផុត។ មនុស្សដែលមានចិត្តស្ងប់ គឺជាមនុស្សដែលមានអំណាចបំផុត ព្រោះពួកគេអាចសម្រេចចិត្តបានត្រឹមត្រូវសូម្បីតែស្ថិតក្នុងស្ថានភាពអាសន្ន។

សូមចងចាំថា ការចំណាយពេលមើលថែសុខភាពនៅថ្ងៃនេះ គឺប្រសើរជាងការចំណាយពេលព្យាបាលជំងឺនៅថ្ងៃស្អែក។

សុភមង្គល៖ ត្រីវិស័យនៃជីវិត

មនុស្សភាគច្រើនតែងគិតថា "នៅពេលខ្ញុំជោគជ័យ ខ្ញុំនឹងមានសុភមង្គល"។ នេះគឺជាការយល់ឃើញដែលត្រឡប់ត្រកាល។ ការពិតគឺ "នៅពេលអ្នកមានសុភមង្គល អ្នកនឹងមានកម្លាំងចិត្តដើម្បីសម្រេចបានជោគជ័យ"។ សុភមង្គលមិនមែនជាគោលដៅចុងក្រោយដែលត្រូវទៅដល់នោះទេ ប៉ុន្តែវាគឺជាវិធីសាស្រ្តនៃការធ្វើដំណើរ។

សុភមង្គលពិតប្រាកដកើតចេញពីកត្តាបីយ៉ាង៖

• ទំនាក់ទំនងដ៏ល្អ៖ ការមានគ្រួសារដែលកក់ក្តៅ មិត្តភក្តិដែលជឿទុកចិត្តបាន និងការរស់នៅដោយមានសេចក្តីស្រឡាញ់ចំពោះអ្នកជុំវិញខ្លួន។ មនុស្សគឺជាសត្វសង្គម គ្មាននរណាម្នាក់អាចមានសុភមង្គលពិតប្រាកដដោយរស់នៅម្នាក់ឯងក្នុងវិមានដ៏ស្ងប់ស្ងាត់នោះទេ។
• ការដឹងគុណ៖ ការចេះពេញចិត្តនឹងអ្វីដែលខ្លួនមាន ខណៈពេលដែលកំពុងខិតខំប្រឹងប្រែងដើម្បីអ្វីដែលល្អជាងមុន។ ការរស់នៅក្នុងបច្ចុប្បន្នភាព និងការដឹងគុណចំពោះរឿងតូចតាចក្នុងជីវិត គឺជាគន្លឹះនៃភាពរីករាយ។
• គោលបំណងជីវិត៖ ការដឹងថាខ្លួនឯងរស់នៅដើម្បីអ្វី និងការបានរួមចំណែកជួយដល់សង្គម ឬអ្នកដទៃ។ ការផ្តល់ឱ្យនាំមកនូវសេចក្តីសុខដែលជ្រាលជ្រៅជាងការទទួលបាន។

យុទ្ធសាស្ត្រក្នុងការកសាងតុល្យភាព

ការនិយាយអំពីតុល្យភាពគឺងាយស្រួល ប៉ុន្តែការអនុវត្តគឺជាសិល្បៈ។ ដើម្បីសម្រេចបាននូវតុល្យភាពរវាងការងារ សុខភាព និងសុភមង្គល អ្នកត្រូវការវិន័យ និងការរៀបចំផែនការឱ្យបានច្បាស់លាស់៖

• កំណត់ព្រំដែនឱ្យបានច្បាស់លាស់៖ អ្នកត្រូវហ៊ាននិយាយថា "ទេ" ចំពោះការងារដែលមិនចាំបាច់ និងការងារដែលរំលោភលើពេលវេលាផ្ទាល់ខ្លួន។ កំណត់ម៉ោងឈប់ធ្វើការឱ្យបានជាក់លាក់ និងគោរពតាមវាឱ្យបានខ្ជាប់ខ្ជួន។
• ផ្តល់អាទិភាពដល់កិច្ចការសំខាន់៖ ប្រើប្រាស់គោលការណ៍ ២០/៨០ (ច្បាប់ប៉ារ៉េតូ) ដោយផ្តោតលើការងារ ២០% ដែលផ្តល់លទ្ធផល ៨០%។ ការធ្វើការច្រើនមិនមែនមានន័យថាធ្វើបានច្រើននោះទេ។
• បង្កើតទម្លាប់ថែរក្សាខ្លួនឯង៖ បញ្ចូលការហាត់ប្រាណ និងការសម្រាកក្នុងតារាងពេលវេលាប្រចាំថ្ងៃរបស់អ្នក ដូចជាការណាត់ជួបអតិថិជនសំខាន់ម្នាក់ដែរ។ កុំទុកសុខភាពចោលជាជម្រើសចុងក្រោយ។
• ផ្តាច់ទំនាក់ទំនងបច្ចេកវិទ្យាជាបណ្តោះអាសន្ន៖ ក្នុងមួយថ្ងៃៗ គួរតែមានពេលវេលាដែលអ្នកបិទកុំព្យូទ័រ និងទូរស័ព្ទ ដើម្បីផ្តល់ពេលវេលាឱ្យខ្លួនឯង និងមនុស្សជាទីស្រឡាញ់ដោយគ្មានការរំខាន។

សេចក្តីសន្និដ្ឋាន៖ ជីវិតគឺជាសិល្បៈនៃតុល្យភាព

ភាពជោគជ័យដែលគ្មានតុល្យភាព គឺជាភាពជោគជ័យដែលផុយស្រួយបំផុត។ ប្រសិនបើជីវិតរបស់អ្នកប្រៀបដូចជាតុមួយដែលមានជើងបី គឺការងារ សុខភាព និងសុភមង្គល នោះអ្នកមិនអាចឱ្យជើងណាមួយខ្លីពេក ឬវែងពេកនោះទេ។ ប្រសិនបើជើងណាមួយបាក់ តុទាំងមូលនឹងដួលរលំ។

តម្លៃពិតនៃជីវិតមិនស្ថិតនៅលើចំនួនលេខក្នុងគណនីធនាគាររបស់អ្នកតែម្យ៉ាងនោះទេ ប៉ុន្តែវាស្ថិតនៅលើថាតើអ្នកមានស្នាមញញឹមប៉ុណ្ណាពេលភ្ញាក់ពីគេង តើអ្នកមានកម្លាំងកាយមាំមួនប៉ុណ្ណាដើម្បីដើរទៅមុខ និងតើអ្នកមានមនុស្សប៉ុន្មាននាក់ដែលស្រឡាញ់អ្នកពិតប្រាកដ។ ចូររៀនរស់នៅឱ្យមានតុល្យភាពចាប់ពីថ្ងៃនេះតទៅ ព្រោះនោះគឺជាផ្លូវតែមួយគត់ដែលនាំអ្នកទៅរក "ភាពជោគជ័យពិតប្រាកដ" ដែលអមទៅដោយសេចក្តីសុខសាន្តក្នុងចិត្ត និងសុខភាពដ៏ល្អបវរ។ ជីវិតរបស់អ្នកគឺជាកម្មសិទ្ធិរបស់អ្នក ចូរប្រើប្រាស់វាឱ្យមានតម្លៃបំផុត មិនមែនត្រឹមតែដើម្បីធ្វើការនោះទេ ប៉ុន្តែគឺដើម្បី "រស់នៅ" ឱ្យមានន័យ។

សេចក្តីសន្និដ្ឋាន៖ ការក្លាយជាអ្នកជោគជ័យពិតប្រាកដ

នៅក្នុងការធ្វើដំណើរតាមរយៈទំព័រនៃសៀវភៅនេះ យើងបានពិភាក្សាយ៉ាងស៊ីជម្រៅអំពីទស្សនទានផ្សេងៗនៃជីវិត តម្លៃសីលធម៌ និងយុទ្ធសាស្ត្រក្នុងការកសាងភាពជោគជ័យដែលប្រកបដោយនិរន្តរភាព។ នៅពេលនេះ យើងបានមកដល់ជំពូកចុងក្រោយ ដែលជាការបូកសរុប និងជាការដាស់តឿននូវស្មារតី ដើម្បីឱ្យអ្នកអាចឈានជើងចេញទៅក្នុងពិភពលោកក្នុងនាមជាបុគ្គលដែលជោគជ័យពិតប្រាកដ។ ភាពជោគជ័យមិនមែនជាគោលដៅចុងក្រោយដែលត្រូវទៅដល់នោះទេ ប៉ុន្តែវាគឺជាវិធីសាស្រ្តនៃការរស់នៅ និងការប្រឈមមុខនឹងពិភពលោកនៅគ្រប់វិនាទីនៃដង្ហើមចេញចូលរបស់យើង។

ការយល់ដឹងអំពីខ្លឹមសារនៃជោគជ័យពិត

មនុស្សភាគច្រើនចំណាយពេលពេញមួយជីវិតដើម្បីដេញតាមស្រមោលនៃភាពជោគជ័យ ដែលពិភពលោកខាងក្រៅបានកំណត់ឱ្យពួកគេ។ ពួកគេខិតខំប្រមូលទ្រព្យសម្បត្តិ ស្វែងរកបុណ្យស័ក្តិ និងការទទួលស្គាល់ពីអ្នកដទៃ ប៉ុន្តែនៅពេលដែលពួកគេទទួលបានអ្វីៗទាំងអស់នោះ ពួកគេបែរជាមានអារម្មណ៍ថាទទេស្អាតនៅខាងក្នុងចិត្តទៅវិញ។ នេះក៏ព្រោះតែពួកគេបានភ្លេចសួរសំណួរដ៏សំខាន់បំផុតមួយគឺ៖ "តើអ្វីទៅជាតម្លៃពិតនៃជីវិតរបស់ខ្ញុំ?"

ភាពជោគជ័យពិតប្រាកដ គឺជាការរួមបញ្ចូលគ្នារវាងសមិទ្ធផលខាងក្រៅ និងសន្តិភាពខាងក្នុង។ វាមិនមែនគ្រាន់តែជាការមានប្រាក់វាល់លាននៅក្នុងធនាគារនោះទេ ប៉ុន្តែវាគឺជាការមានសុខភាពល្អដើម្បីប្រើប្រាស់ប្រាក់នោះ មានគ្រួសារដែលពោរពេញដោយសេចក្តីសុខដើម្បីចែករំលែកវា និងមានសីលធម៌ក្នុងចិត្តដើម្បីរក្សាវាទុក។ អ្នកដែលជោគជ័យពិតប្រាកដ គឺជាអ្នកដែលដេកលក់ដោយស្ងប់ចិត្តនៅពេលយប់ ព្រោះដឹងថាខ្លួនមិនបានធ្វើបាបអ្នកណាម្នាក់ ដើម្បីផលប្រយោជន៍ផ្ទាល់ខ្លួន និងបានធ្វើរឿងល្អៗជាច្រើនសម្រាប់ពិភពលោក។

តុល្យភាពរវាងសម្ភារៈ និងស្មារតី

នៅក្នុងយុគសម័យដែលសម្ភារនិយមកំពុងគ្របដណ្តប់ ការរក្សាតុល្យភាពរវាងការស្វែងរកទ្រព្យសម្បត្តិ និងការបណ្តុះស្មារតីគឺជាកិច្ចការដ៏លំបាក ប៉ុន្តែចាំបាច់បំផុត។ យើងមិនអាចបដិសេធបានទេថាលុយកាក់គឺជាឧបករណ៍ដ៏សំខាន់សម្រាប់ទ្រទ្រង់ជីវិត និងផ្តល់ឱកាសផ្សេងៗ ប៉ុន្តែយើងក៏ត្រូវចងចាំដែរថា លុយគឺជាអ្នកបម្រើដ៏ល្អ ប៉ុន្តែជាចៅហ្វាយដ៏អាក្រក់បំផុត។

ការក្លាយជាអ្នកជោគជ័យពិតប្រាកដ មានន័យថាអ្នកមានម្ចាស់ការលើតម្រូវការរបស់ខ្លួនឯង។ អ្នកធ្វើការដើម្បីរស់ មិនមែនរស់ដើម្បីធ្វើការរហូតភ្លេចតម្លៃនៃការរស់នៅនោះទេ។ ការចំណាយពេលជាមួយមនុស្សជាទីស្រឡាញ់ ការថែរក្សាសុខភាពផ្លូវកាយ និងផ្លូវចិត្ត និងការសិក្សារៀនសូត្រឥតឈប់ឈរ គឺជាធាតុផ្សំដែលមិនអាចខ្វះបាននៃជោគជ័យដ៏ពេញលេញ។ ប្រសិនបើអ្នកមានអ្វីៗគ្រប់យ៉ាងតែគ្មានសុខភាព ឬគ្មានមនុស្សដែលស្រឡាញ់អ្នកពិតប្រាកដនៅក្បែរខ្លួន នោះមិនមែនជាភាពជោគជ័យឡើយ ប៉ុន្តែវាគឺជាភាពក្រីក្រក្នុងទម្រង់ថ្មីមួយ។

ថាមពលនៃការដឹងគុណ និងការរស់នៅក្នុងបច្ចុប្បន្នកាល

អាថ៌កំបាំងដ៏ធំបំផុតមួយនៃអ្នកជោគជ័យ គឺការចេះដឹងគុណ។ ការដឹងគុណចំពោះអ្វីដែលយើងមានក្នុងពេលបច្ចុប្បន្ន គឺជាមេដែកដែលទាញយកភាពបរិបូរណ៍បន្ថែមទៀតមកក្នុងជីវិត។ នៅពេលដែលយើងផ្តោតលើអ្វីដែលយើងខ្វះខាត យើងនឹងមានអារម្មណ៍ថាខ្វះខាតជានិច្ច ទោះបីជាយើងមានច្រើនប៉ុណ្ណាក៏ដោយ។ ប៉ុន្តែនៅពេលដែលយើងចេះត្រេកអរនឹងអ្វីដែលយើងមាន យើងនឹងមានអារម្មណ៍ថាខ្លួនយើងជាអ្នកមានបំផុត។

ការរស់នៅក្នុងបច្ចុប្បន្នកាល ក៏ជាគន្លឹះនៃសុភមង្គលផងដែរ។ មនុស្សជាច្រើនរស់នៅក្នុងការស្តាយក្រោយចំពោះអតីតកាល ឬការបារម្ភចំពោះអនាគត រហូតភ្លេចរស់នៅក្នុងខណៈពេលនេះ។ អ្នកជោគជ័យពិតប្រាកដដឹងថា អតីតកាលគឺជាមេរៀន ហើយអនាគតគឺជាផលនៃការធ្វើសកម្មភាពនៅថ្ងៃនេះ។ ដូច្នេះ ពួកគេផ្តល់តម្លៃខ្ពស់បំផុតដល់ "បច្ចុប្បន្ន" និងធ្វើវាឱ្យល្អបំផុតតាមដែលអាចធ្វើទៅបាន។

ការលះបង់ និងការរួមចំណែក៖ តម្លៃពិតនៃភាពជោគជ័យ

តម្លៃរបស់មនុស្សម្នាក់ មិនមែនវាស់វែងលើអ្វីដែលគេទទួលបាននោះទេ ប៉ុន្តែវាស់វែងលើអ្វីដែលគេបានផ្តល់ឱ្យ។ ភាពជោគជ័យដែលអាត្មានិយម គឺជាភាពជោគជ័យដែលរង់ចាំថ្ងៃរលាយរលត់។ ផ្ទុយទៅវិញ ភាពជោគជ័យដែលកើតចេញពីការជួយដោះស្រាយបញ្ហាឱ្យអ្នកដទៃ ការផ្តល់ឱកាស និងការបង្កើតតម្លៃវិជ្ជមានដល់សង្គម គឺជាភាពជោគជ័យដែលមិនចេះរីងស្ងួត និងត្រូវបានគេចងចាំជានិច្ច។

ការរួមចំណែកមិនមែនមានន័យតែលើការផ្តល់ប្រាក់កាសនោះទេ។ វាអាចជាការចែករំលែកចំណេះដឹង ការផ្តល់កម្លាំងចិត្ត ឬការធ្វើជាគំរូដ៏ល្អសម្រាប់អ្នកដទៃ។ នៅពេលដែលអ្នករស់នៅដើម្បីអ្វីមួយដែលធំជាងខ្លួនឯង ជីវិតរបស់អ្នកនឹងមានអត្ថន័យកាន់តែជ្រៅ ហើយអ្នកនឹងមានកម្លាំងថាមពលកាន់តែខ្លាំងដើម្បីជម្នះរាល់ឧបសគ្គ។ នេះគឺជាអាថ៌កំបាំងដែលធ្វើឱ្យអ្នកដឹកនាំអស្ចារ្យលើលោកអាចសម្រេចកិច្ចការធំៗបាន។

វិន័យខ្លួនឯង និងការអភិវឌ្ឍជាបន្តបន្ទាប់

ភាពជោគជ័យមិនមែនជាព្រឹត្តិការណ៍ដែលកើតឡើងដោយចៃដន្យឡើយ ប៉ុន្តែវាគឺជាលទ្ធផលនៃទម្លាប់តូចៗដែលយើងធ្វើជារៀងរាល់ថ្ងៃ។ វិន័យខ្លួនឯងគឺជាស្ពានរវាងគោលដៅ និងសមិទ្ធផល។ បើគ្មានវិន័យ មហិច្ឆតាគ្រាន់តែជាសុបិនចោលម្សៀតប៉ុណ្ណោះ។ អ្នកជោគជ័យពិតប្រាកដគឺជាអ្នកដែលចេះគ្រប់គ្រងអារម្មណ៍ខ្លួនឯង ចេះបង្ខំខ្លួនឯងឱ្យធ្វើរឿងដែលចាំបាច់ ទោះបីជាពួកគេមិនចង់ធ្វើក្នុងពេលនោះក៏ដោយ។

លើសពីនេះ ការអភិវឌ្ឍខ្លួនជាបន្តបន្ទាប់គឺជាលក្ខខណ្ឌចាំបាច់។ ពិភពលោកកំពុងផ្លាស់ប្តូរជារៀងរាល់ថ្ងៃ ប្រសិនបើអ្នកឈប់រៀនសូត្រ អ្នកនឹងចាប់ផ្តើមដើរថយក្រោយ។ ការអានសៀវភៅ ការស្វែងរកអ្នកណែនាំ និងការរៀនពីកំហុសរបស់ខ្លួនឯង គឺជាអាហារបំប៉នសម្រាប់បញ្ញា និងស្មារតី។ ចូរធ្វើខ្លួនជាសិស្សនៃជីវិតជានិច្ច ព្រោះចំណេះដឹងគឺជាទ្រព្យសម្បត្តិតែមួយគត់ដែលគ្មាននរណាអាចលួចយកពីអ្នកបានឡើយ។

ការប្រឈមមុខនឹងភាពបរាជ័យដោយភាពក្លាហាន

គ្មាននរណាម្នាក់អាចជៀសផុតពីភាពបរាជ័យបានឡើយនៅលើផ្លូវទៅកាន់ភាពជោគជ័យ។ ភាពខុសគ្នារវាងអ្នកដែលទទួលបានជោគជ័យ និងអ្នកដែលបរាជ័យ គឺរបៀបដែលពួកគេឆ្លើយតបនឹងការដួល។ អ្នកជោគជ័យពិតប្រាកដមិនមើលឃើញភាពបរាជ័យជាទីបញ្ចប់នោះទេ ប៉ុន្តែពួកគេមើលឃើញវាជាព័ត៌មានត្រឡប់ និងជាឱកាសដើម្បីចាប់ផ្តើមឡើងវិញដោយភាពឆ្លាតវៃជាងមុន។

ការតស៊ូអត់ធ្មត់ និងភាពរឹងមាំនៃផ្លូវចិត្ត គឺជាគុណសម្បត្តិដែលត្រូវបានបណ្តុះចេញពីការជួបការលំបាក។ ចូរចងចាំថា ពេជ្រកើតចេញពីសម្ពាធដ៏ខ្លាំង ហើយមាសកាន់តែរលោងនៅពេលឆ្លងកាត់ភ្លើង។ ដូច្នេះ ចូរកុំខ្លាចការលំបាក ប៉ុន្តែចូរស្វាគមន៍វាទុកជាគ្រូបង្រៀនដ៏ល្អបំផុតរបស់អ្នក។

ការបោះជំហានទៅមុខដោយក្តីសង្ឃឹម និងគោលបំណង

នៅពេលអ្នកបិទសៀវភៅនេះ ចូរកុំទុកឱ្យវាគ្រាន់តែជាចំណេះដឹងនៅក្នុងក្បាល។ ចូរយកវាទៅអនុវត្តនៅក្នុងជីវិតជាក់ស្តែង។ ភាពជោគជ័យពិតប្រាកដចាប់ផ្តើមពីការផ្លាស់ប្តូរការគិតរបស់ខ្លួនឯង។ ចូរចាប់ផ្តើមពីថ្ងៃនេះ ម៉ោងនេះ និងនាទីនេះ។

ជីវិតគឺជាអំណោយដ៏មានតម្លៃបំផុត។ អ្នកមានសិទ្ធិអំណាចពេញលេញក្នុងការកំណត់វាសនារបស់ខ្លួនឯង។ ចូររស់នៅដោយមានគោលបំណង ចូរស្រឡាញ់ដោយគ្មានលក្ខខណ្ឌ ចូរផ្តល់ឱ្យដោយចិត្តទូលាយ និងចូរខិតខំប្រឹងប្រែងឱ្យអស់ពីសមត្ថភាព។ ភាពជោគជ័យដែលអ្នកកំពុងស្វែងរក មិនមែននៅឆ្ងាយពីអ្នកនោះទេ វានៅខាងក្នុងខ្លួនអ្នករួចជាស្រេចហើយ អ្វីដែលអ្នកត្រូវធ្វើគឺដាស់វាឱ្យភ្ញាក់ឡើង និងផ្តល់ឱកាសឱ្យវាបានរីកដុះដាល។

សារចុងក្រោយ

ការក្លាយជាអ្នកជោគជ័យពិតប្រាកដ គឺជាដំណើរដែលគ្មានទីបញ្ចប់។ វាមិនមែនជាកន្លែងដែលអ្នកឈប់សម្រាកនោះទេ ប៉ុន្តែជាការវិវឌ្ឍខ្លួនឱ្យក្លាយជាកំណែដែលល្អបំផុតនៃខ្លួនឯងនៅគ្រប់ដំណាក់កាលនៃជីវិត។ ចូរមានមោទនភាពចំពោះខ្លួនឯង ចំពោះការតស៊ូ និងការខិតខំកន្លងមក ប៉ុន្តែក៏ត្រូវបន្ទាបខ្លួនដើម្បីរៀនសូត្របន្ថែមទៀតផងដែរ។

សូមឱ្យជីវិតរបស់អ្នកក្លាយជាសៀវភៅដ៏អស្ចារ្យមួយ ដែលមានខ្លឹមសារពោរពេញដោយគុណតម្លៃ សេចក្តីសប្បុរស និងសមិទ្ធផលដែលជាប្រយោជន៍ដល់មនុស្សជាតិ។ ពិភពលោកកំពុងរង់ចាំមើលពន្លឺនៃភាពជោគជ័យពិតប្រាកដរបស់អ្នក។ ចូរចេញទៅ ហើយបញ្ចេញពន្លឺនោះឱ្យពេញកម្លាំង។

សេចក្តីសុខ និងជោគជ័យពិតប្រាកដ ស្ថិតនៅក្នុងដៃរបស់អ្នកជានិច្ច!