សេចក្តីផ្តើម៖ ការចងចាំដែលមិនអាចបំភ្លេចបាន

នៅក្នុងសមុទ្រនៃជីវិតដ៏ធំធេងដែលពោរពេញទៅដោយរលកបោកបក់មិនចេះចប់មិនចេះហើយ យើងម្នាក់ៗសុទ្ធតែជាអ្នកដើរនាវាដែលកំពុងស្វែងរកត្រើយនៃក្ដីសុខ។ ប៉ុន្តែមុននឹងយើងអាចឈានជើងទៅដល់ត្រើយនៃសុភមង្គលពិតប្រាកដបាន យើងម្នាក់ៗត្រូវតែឆ្លងកាត់ព្យុះភ្លៀង និងឧបសគ្គដែលបន្សល់ទុកនូវស្លាកស្នាមមិនអាចបំភ្លេចបាន។ ការចងចាំទាំងនោះ ជារឿយៗមិនមែនសុទ្ធតែជារឿងផ្អែមល្ហែមនោះទេ តែវាគឺជាគ្រឹះដ៏រឹងមាំដែលសាងសង់ឱ្យយើងក្លាយជាមនុស្សដែលមានភាពរឹងមាំដូចពេលបច្ចុប្បន្ន។

មនុស្សភាគច្រើនយល់ច្រឡំថា ភាពរឹងមាំគឺជាការមានចិត្តដាច់ធ្លុង ឬការមិនចេះឈឺចាប់។ តាមពិតទៅ ភាពរឹងមាំដែលពិតប្រាកដ កើតចេញពីសមត្ថភាពក្នុងការប្រឈមមុខនឹងការឈឺចាប់ ការទទួលស្គាល់ភាពទន់ខ្សោយរបស់ខ្លួនឯង និងការរៀនសូត្រពីស្រមោលនៃអតីតកាលដែលតាមលងបន្លាចយើងរៀងរាល់យប់។

ទម្ងន់នៃការចងចាំដែលបង្កប់ក្នុងជម្រៅចិត្ត

ការចងចាំប្រៀបដូចជាទឹកមៃដែលសរសេរនៅលើក្រដាសនៃវិញ្ញាណ។ ទោះបីជាពេលវេលាកន្លងផុតទៅយូរប៉ុណ្ណា ក៏ស្នាមទឹកមៃខ្លះមិនងាយនឹងរលុបបាត់ទៅតាមខ្យល់នោះដែរ។ ជារឿយៗ នៅពេលដែលយើងអង្គុយម្នាក់ឯងក្នុងភាពស្ងប់ស្ងាត់ សំឡេងនៃអតីតកាលតែងតែបន្លឺឡើងវិញ។ វាអាចជាពាក្យសម្តីមើលងាយពីអ្នកដទៃ ការបាត់បង់មនុស្សជាទីស្រឡាញ់ ឬការបរាជ័យដែលធ្វើឱ្យយើងបាក់ស្បាត។

ការចងចាំដែលមិនអាចបំភ្លេចបានទាំងនេះ មិនមែននៅទីនោះដើម្បីធ្វើទារុណកម្មយើងជារៀងរហូតនោះទេ។ ផ្ទុយទៅវិញ វាគឺជាសញ្ញាណដែលរំលឹកយើងថា យើងធ្លាប់បានឆ្លងកាត់អ្វីខ្លះ។ មនុស្សដែលរឹងមាំមិនមែនជាមនុស្សដែលភ្លេចអតីតកាលនោះទេ ប៉ុន្តែគឺជាមនុស្សដែលចេះទុកអតីតកាលឱ្យនៅកន្លែងដែលត្រឹមត្រូវរបស់វា ហើយយកវាធ្វើជាមេរៀនដើម្បីកសាងអនាគត។ ប្រសិនបើគ្មានការចងចាំដ៏ឈឺចាប់ទាំងនោះទេ យើងក៏ប្រហែលជាមិនស្គាល់ពីតម្លៃនៃភាពសុខសាន្តក្នុងចិត្តនាពេលនេះដែរ។

របាំងមុខនៃភាពរឹងមាំ និងការពិតនៅពីក្រោយខ្នង

នៅក្នុងសង្គមសម័យថ្មី យើងត្រូវបានគេបង្រៀនឱ្យពាក់របាំងមុខនៃភាពជឿជាក់។ យើងញញឹមដាក់កាមេរ៉ា យើងបង្ហាញភាពជោគជ័យនៅលើបណ្តាញសង្គម ប៉ុន្តែនៅពីក្រោយរបាំងមុខដ៏ស្រស់ស្អាតនោះ គឺមានការតស៊ូដ៏ស្ងប់ស្ងាត់មួយដែលគ្មានអ្នកណាម្នាក់បានដឹង។ មនុស្សជាច្រើនភ័យខ្លាចក្នុងការបង្ហាញភាពទន់ខ្សោយ ព្រោះគេខ្លាចត្រូវបានគេវាយតម្លៃថាជាមនុស្សដែលបរាជ័យ។

ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ តម្លៃពិតនៃភាពរឹងមាំ មិនមែនស្ថិតនៅលើការលាក់បាំងស្លាកស្នាមរបួសនោះទេ។ ស្នាមរបួសនីមួយៗគឺជាមេដាយនៃសង្គ្រាមជីវិត។ នៅពេលដែលយើងក្លាហានគ្រប់គ្រាន់ក្នុងការទទួលស្គាល់ថា «ខ្ញុំកំពុងតែឈឺចាប់» ឬ «ខ្ញុំធ្លាប់បានខុសឆ្គង» នោះហើយគឺជាខណៈពេលដែលភាពរឹងមាំពិតប្រាកដចាប់ផ្តើមដុះពន្លក។ ការចងចាំដែលមិនអាចបំភ្លេចបាន ជារឿយៗគឺជាគ្រូដែលបង្រៀនយើងឱ្យស្គាល់ពីភាពអត់ធ្មត់ និងការយល់ចិត្តចំពោះអ្នកដទៃដែលកំពុងឆ្លងកាត់រឿងរ៉ាវស្រដៀងគ្នា។

មេរៀនដែលដកស្រង់ចេញពីស្នាមរបួស

ហេតុអ្វីបានជាយើងមិនអាចបំភ្លេចរឿងរ៉ាវខ្លះបាន? ហេតុអ្វីបានជាចិត្តរបស់យើងនៅតែរក្សាការចងចាំដែលធ្វើឱ្យយើងស្រក់ទឹកភ្នែក? ចម្លើយគឺសាមញ្ញ៖ ព្រោះរឿងរ៉ាវទាំងនោះមានតម្លៃខ្លាំងបំផុតសម្រាប់ព្រលឹងរបស់យើង។ ភាពរឹងមាំមិនមែនកើតឡើងក្នុងថ្ងៃដែលមេឃស្រឡះនោះទេ តែវាត្រូវបានសាកល្បង និងពង្រឹងនៅក្នុងថ្ងៃដែលមេឃងងឹតបំផុត។

រាល់ការឈឺចាប់ដែលយើងបានជួប បានបង្រៀនយើងឱ្យចេះការពារខ្លួនឯង។ រាល់ការបាត់បង់ បានបង្រៀនយើងឱ្យចេះស្រឡាញ់អ្វីដែលនៅសេសសល់។ ការចងចាំដែលមិនអាចបំភ្លេចបានទាំងនេះ គឺជាកញ្ចក់ឆ្លុះបញ្ចាំងពីការរីកចម្រើននៃបុគ្គលិកលក្ខណៈរបស់យើង។ ប្រសិនបើយើងមើលទៅក្រោយវិញដោយប្រើភ្នែកនៃប្រាជ្ញា យើងនឹងឃើញថា រាល់ឧបសគ្គដែលយើងធ្លាប់គិតថានឹងសម្លាប់យើង កាលពីមុននោះ តាមពិតវាគ្រាន់តែជាកម្លាំងរុញច្រានឱ្យយើងហោះហើរបានខ្ពស់ជាងមុនប៉ុណ្ណោះ។

គោលបំណងនៃដំណើរស្វែងរកភាពរឹងមាំ

សៀវភៅនេះមិនមែនសរសេរឡើងដើម្បីឱ្យអ្នកបំភ្លេចអតីតកាលនោះទេ ប៉ុន្តែគឺដើម្បីជួយអ្នកឱ្យយល់ពីរបៀបប្រែរឿងរ៉ាវទាំងនោះឱ្យទៅជាថាមពល។ ការចងចាំដែលមិនអាចបំភ្លេចបាន នឹងក្លាយជាពន្លឺបំភ្លឺផ្លូវ ប្រសិនបើយើងចេះប្រើប្រាស់វាឱ្យបានត្រឹមត្រូវ។ ក្នុងជំពូកបន្តបន្ទាប់ យើងនឹងសិក្សាស្វែងយល់កាន់តែស៊ីជម្រៅអំពីការគ្រប់គ្រងអារម្មណ៍ ការកសាងទំនុកចិត្តលើខ្លួនឯងឡើងវិញ និងការស្វែងរកអត្ថន័យនៃជីវិតក្នុងលោកដែលពោរពេញដោយភាពមិនប្រាកដប្រជា។

យើងត្រូវតែឈប់រត់គេចពីស្រមោលរបស់ខ្លួនឯង។ យើងត្រូវតែឈប់មានអារម្មណ៍ខុសចំពោះអ្វីដែលបានកើតឡើង។ ភាពរឹងមាំពិតប្រាកដ គឺការមានចិត្តសប្បុរសចំពោះខ្លួនឯង ទាំងក្នុងគ្រាដែលយើងជោគជ័យ និងក្នុងគ្រាដែលយើងដួលអស់សង្ឃឹម។

សេចក្តីសន្និដ្ឋាននៃជំពូក

ជាចុងក្រោយ ការចងចាំដែលមិនអាចបំភ្លេចបាន គឺជាផ្នែកមួយមិនអាចខ្វះបាននៃអត្តសញ្ញាណរបស់យើង។ កុំព្យាយាមលុបបំបាត់វា ប៉ុន្តែចូលព្យាយាមយល់ពីវា។ នៅពេលដែលអ្នកអាចសម្លឹងមើលទៅអតីតកាលដោយគ្មានការឈឺចាប់ខ្លាំងក្លា ប៉ុន្តែដោយក្តីដឹងគុណចំពោះមេរៀនដែលវាបានផ្តល់ឱ្យ នោះអ្នកបានឈានជើងចូលទៅក្នុងពិភពនៃភាពរឹងមាំពិតប្រាកដហើយ។

ដំណើរនៃការស្វែងរក «តម្លៃពិតនៃភាពរឹងមាំ» ទើបតែចាប់ផ្តើមតែប៉ុណ្ណោះ។ ចូរត្រៀមខ្លួនបើកចិត្តឱ្យទូលាយ ដើម្បីទទួលយកការពិតដែលជូរចត់ ប៉ុន្តែមានតម្លៃមហាសាល ព្រោះមានតែការទទួលស្គាល់ការពិតប៉ុណ្ណោះ ទើបអាចរំដោះយើងឱ្យមានសេរីភាពផ្លូវចិត្តជាស្ថាពរ។

ស្រមោលនៃភាពលំបាក និងការបាត់បង់

នៅក្នុងដំណើរជីវិតរបស់មនុស្សម្នាក់ៗ គ្មានផ្លូវណាដែលក្រាលដោយផ្កាកុលាបរហូតនោះទេ។ ទោះបីជាយើងព្យាយាមរៀបចំផែនការឱ្យបានល្អិតល្អន់យ៉ាងណាក៏ដោយ ក៏គន្លងនៃវាសនាតែងតែនាំមកនូវព្យុះភ្លៀងដែលយើងមិនបានព្រមានទុកជាមុន។ ភាពរឹងមាំដែលពិតប្រាកដ មិនមែនកើតឡើងក្នុងកំឡុងពេលដែលអ្វីៗគ្រប់យ៉ាងកំពុងដំណើរការទៅដោយរលូននោះទេ ប៉ុន្តែវាត្រូវបានសាកល្បង និងលត់ដំនៅក្នុង «ស្រមោលនៃភាពលំបាក និងការបាត់បង់»។ ជំពូកនេះនឹងនាំអ្នកអានឱ្យជម្រុញទៅកាន់ជម្រៅនៃចិត្តវិទ្យានៃការឈឺចាប់ និងរបៀបដែលការបាត់បង់អាចក្លាយជាគ្រឹះដ៏រឹងមាំសម្រាប់ការកសាងបុគ្គលិកលក្ខណៈថ្មីដែលអង់អាចជាងមុន។

ធម្មជាតិនៃទុក្ខសោក និងការប្រឈមមុខ

ការបាត់បង់គឺជាផ្នែកមួយដែលមិនអាចខ្វះបាននៃអត្ថិភាពរបស់មនុស្ស។ មិនថាជាការបាត់បង់មនុស្សជាទីស្រឡាញ់ ការបាត់បង់ឱកាសការងារ ឬការបាត់បង់ក្តីស្រមៃដែលយើងបានខំកសាងមកជាច្រើនឆ្នាំ ស្រមោលទាំងនេះតែងតែគ្របដណ្តប់មកលើបេះដូងរបស់យើងដោយភាពត្រជាក់ស្រពុន់។ នៅពេលដែលភាពលំបាកចូលមកដល់ វាមិនត្រឹមតែនាំមកនូវការឈឺចាប់ខាងផ្លូវកាយ ឬសម្ភារៈប៉ុណ្ណោះទេ ប៉ុន្តែវាបានវាយប្រហារទៅលើជំនឿចិត្ត និងសន្តិភាពក្នុងចិត្តរបស់យើង។

មនុស្សភាគច្រើនតែងតែព្យាយាមរត់គេចពីភាពឈឺចាប់។ យើងព្យាយាមបដិសេធការពិត ឬព្យាយាមបំភ្លេចវាចោលដោយប្រើការកម្សាន្តផ្សេងៗ។ ទោះជាយ៉ាងណា ភាពរឹងមាំមិនមែនកើតចេញពីការរត់គេចនោះទេ ប៉ុន្តែវាផ្ដើមចេញពីការហ៊ានសម្លឹងមើលទៅក្នុងស្រមោលនោះដោយភាពស្មោះត្រង់។ ការទទួលស្គាល់ថាខ្លួនឯងកំពុងឈឺចាប់ គឺជាជំហានដំបូងនៃការព្យាបាល។ ប្រសិនបើយើងមិនហ៊ានទទួលស្គាល់ស្រមោលទេ យើងក៏មិនអាចរកឃើញពន្លឺដែលនៅម្ខាងទៀតនៃភាពងងឹតនោះដែរ។

វិបត្តិក្លាយជាមេរៀននៃភាពធន់

នៅក្រោមសម្ពាធដ៏ធ្ងន់ធ្ងរ ធ្យូងថ្មអាចក្លាយជាពេជ្រ។ ដូចគ្នានេះដែរ នៅក្រោមសម្ពាធនៃភាពលំបាក ស្មារតីរបស់មនុស្សត្រូវបានលត់ដំ។ ស្រមោលនៃភាពលំបាកបង្រៀនយើងឱ្យស្គាល់ពីតម្លៃនៃអ្វីដែលយើងនៅសេសសល់។ នៅពេលដែលយើងបាត់បង់អ្វីមួយដែលយើងធ្លាប់គិតថាខ្វះមិនបាន យើងនឹងចាប់ផ្ដើមយល់ឃើញពីកម្លាំងខាងក្នុងដែលយើងមិនធ្លាប់ដឹងថាមានពីមុនមក។

ភាពធន់ (Resilience) មិនមែនជាការត្រឡប់ទៅរកសភាពដើមវិញដោយគ្មានស្នាមរបួសនោះទេ ប៉ុន្តែវាគឺជាការវិវត្តខ្លួនទៅជាទម្រង់ថ្មីមួយដែលមានភាពរឹងមាំជាងមុន។ រាល់ការបាត់បង់តែងតែបន្សល់ទុកនូវចន្លោះប្រហោង ប៉ុន្តែក្នុងចន្លោះប្រហោងនោះហើយដែលបទពិសោធន៍ និងប្រាជ្ញាអាចដុះលូតលាស់បាន។ ការឈឺចាប់បង្រៀនយើងឱ្យមានចិត្តមេត្តាចំពោះអ្នកដទៃដែលកំពុងជួបទុក្ខសោកដូចគ្នា និងផ្ដល់ឱ្យយើងនូវទស្សនវិស័យថ្មីក្នុងការមើលឃើញពិភពលោក។

ការតស៊ូក្នុងភាពឯកោ

ចំណុចដ៏ពិបាកបំផុតនៃភាពលំបាក គឺអារម្មណ៍នៃភាពឯកោ។ ទោះបីជាមានមនុស្សនៅជុំវិញខ្លួនច្រើនយ៉ាងណាក៏ដោយ ក៏ការឈឺចាប់ផ្ទាល់ខ្លួនគឺជាបន្ទុកដែលយើងត្រូវលីសីមតែម្នាក់ឯងក្នុងភាពស្ងប់ស្ងាត់។ ស្រមោលនៃភាពលំបាកតែងតែញែកយើងចេញពីពិភពខាងក្រៅ បង្ខំឱ្យយើងត្រូវប្រឈមមុខនឹងខ្លួនឯង។

នៅក្នុងភាពឯកោនេះហើយដែលការសន្ទនាផ្ទៃក្នុងពិតប្រាកដកើតឡើង។ តើយើងជានរណា នៅពេលដែលអ្វីៗគ្រប់យ៉ាងត្រូវបានដកហូតចេញ? តើយើងនៅតែមានតម្លៃដែរឬទេ នៅពេលដែលភាពជោគជ័យបាត់បង់? សំណួរទាំងនេះគឺជាភ្លើងដែលដុតរំលាយអំនួត និងរូបភាពក្លែងក្លាយដែលយើងធ្លាប់សាងឡើង។ នៅពេលដែលស្រមោលគ្របដណ្តប់ ការស្វែងរកសន្តិភាពក្នុងចិត្តគឺជាកិច្ចការដ៏ធំធេងបំផុត។ ភាពរឹងមាំពិតប្រាកដគឺសមត្ថភាពក្នុងការរក្សាក្តីសង្ឃឹម ទោះបីជាក្នុងកាលៈទេសៈដែលមើលមិនឃើញផ្លូវចេញក៏ដោយ។

ការកសាងឡើងវិញពីភក់ជ្រាំ

ដំណើរនៃការងើបចេញពីភាពលំបាក មិនមែនជាព្រឹត្តិការណ៍ដែលកើតឡើងត្រឹមមួយយប់នោះទេ ប៉ុន្តែវាគឺជាដំណើរការដ៏យឺតយ៉ាវ និងឈឺចាប់។ ការកសាងជីវិតឡើងវិញបន្ទាប់ពីការបាត់បង់ប្រៀបដូចជាការរៀបចំផ្ទាំងរូបភាពដែលខូចខាតឡើងវិញ។ យើងប្រហែលជាមិនអាចរៀបវាឱ្យដូចដើមទាំងស្រុងនោះទេ ប៉ុន្តែយើងអាចបង្កើតរូបភាពថ្មីមួយដែលមានអត្ថន័យជ្រាលជ្រៅជាងមុន។

ជំហាននៃការស្តារស្មារតីរួមមាន៖

• ការអនុញ្ញាតឱ្យខ្លួនឯងយំ និងសោកសៅ៖ កុំបង្ខំខ្លួនឯងឱ្យរឹងមាំភ្លាមៗ។
• ការស្វែងរកអត្ថន័យក្នុងទុក្ខលំបាក៖ សួរខ្លួនឯងថា «តើបទពិសោធន៍នេះចង់បង្រៀនអ្វីដល់ខ្ញុំ?»
• ការដើរទៅមុខមួយជំហានម្តងៗ៖ កុំសម្លឹងមើលផ្លូវដ៏វែងឆ្ងាយពេក ប៉ុន្តែត្រូវផ្ដោតលើអ្វីដែលយើងអាចធ្វើបាននៅថ្ងៃនេះ។

ស្រមោលមិនមែននៅស្ថិតស្ថេរជារៀងរហូតនោះទេ។ វាមានវត្តមានដោយសារតែមានពន្លឺនៅកន្លែងណាមួយ។ ការឆ្លងកាត់ភាពលំបាកនឹងធ្វើឱ្យយើងក្លាយជាមនុស្សដែលមានសន្តានចិត្តទូលាយ និងមានការយល់ដឹងកាន់តែច្បាស់អំពីតម្លៃនៃជីវិត។

សេចក្តីសន្និដ្ឋាន

ជំពូក «ស្រមោលនៃភាពលំបាក និងការបាត់បង់» នេះមិនមែនចង់រំលឹកតែអំពីភាពឈឺចាប់នោះទេ ប៉ុន្តែគឺចង់បង្ហាញអំពី «តម្លៃ» ដែលលាក់ខ្លួននៅក្នុងភាពឈឺចាប់នោះ។ ភាពរឹងមាំដែលមិនធ្លាប់ឆ្លងកាត់ការលំបាក គឺជាភាពរឹងមាំដែលងាយនឹងបែកបាក់។ ផ្ទុតទៅវិញ ភាពរឹងមាំដែលកើតចេញពីការបាត់បង់ និងការតស៊ូក្នុងភាពងងឹត គឺជាកម្លាំងដែលមិនអាចកាត់ថ្លៃបាន។

ស្រមោលនៃភាពលំបាកប្រហែលជាអាចបិទបាំងពន្លឺថ្ងៃរបស់អ្នកមួយរយៈ ប៉ុន្តែវាមិនអាចរលត់ពន្លឺនៃស្មារតីរបស់អ្នកបានឡើយ ប្រសិនបើអ្នកជ្រើសរើសនឹងក្រោកឈរ ហើយដើរទៅមុខបន្តទៀតដោយក្ដីសង្ឃឹម និងភាពអត់ធ្មត់។

ការតស៊ូក្នុងវ័យសិក្សា និងការលក់នំតាមភូមិ

សេចក្តីផ្តើមនៃជីវិតដែលហុំព័ទ្ធដោយការតស៊ូ

ជីវិតរបស់មនុស្សម្នាក់ៗមិនមែនសុទ្ធតែត្រូវបានក្រាលដោយផ្កាកុលាប និងភាពស្រណុកសុខស្រួលនោះទេ។ សម្រាប់កុមារខ្លះ វ័យសិក្សាមិនត្រឹមតែជាពេលវេលានៃការក្រេបជញ្ជក់ចំណេះដឹងនៅក្នុងបន្ទប់រៀនប៉ុណ្ណោះទេ ប៉ុន្តែវាក៏ជាពេលវេលានៃការរៀនសូត្រពីមេរៀនជីវិតដ៏ជូរចត់នៅក្រៅសាលាផងដែរ។ ការតស៊ូក្នុងវ័យសិក្សាដែលលាយឡំជាមួយនឹងការជួយសម្រាលបន្ទុកគ្រួសារតាមរយៈការលក់នំតាមភូមិ គឺជាបទពិសោធន៍ដ៏មានតម្លៃដែលបង្រៀនឱ្យយើងស្គាល់ពីតម្លៃនៃប្រាក់ កម្លាំងញើសឈាម និងការអត់ធ្មត់។ ភាពរឹងមាំពិតប្រាកដមិនមែនកើតចេញពីការមានអ្វីៗគ្រប់យ៉ាងនោះទេ ប៉ុន្តែវាត្រូវបានចាក់គ្រឹះយ៉ាងរឹងមាំតាមរយៈការឆ្លងកាត់ឧបសគ្គដែលមនុស្សធម្មតាមិនងាយនឹងស៊ូទ្រាំបាន។

ជីវិតពេលព្រលឹម និងក្លិនផ្សែងភ្លើង

មុនពេលដែលពន្លឺព្រះអាទិត្យរះជះមកលើផែនដី និងមុនពេលដែលមិត្តភក្តិរួមជំនាន់ដេកលក់យ៉ាងស្កប់ស្កល់នៅក្នុងភួយដ៏កក់ក្តៅ ក្មេងម្នាក់ដែលត្រូវតស៊ូដើម្បីជីវិតត្រូវភ្ញាក់ពីដំណេកទាំងត្រដាបត្រដួស។ ក្លិនផ្សែងភ្លើងចេញពីចង្រ្កានដែលម្តាយកំពុងដុតដើម្បីចំហុយនំ ឬបំពងនំ គឺជាសញ្ញានៃការចាប់ផ្តើមថ្ងៃថ្មី។ សម្លេងបុកអំបុក ឬសម្លេងកូរម្សៅក្នុងខ្ទះ បានក្លាយជាតន្ត្រីជីវិតដែលដាស់ស្មារតីឱ្យដឹងថា «បើយើងមិនប្រឹង យើងនឹងគ្មានអ្វីសម្រាប់ថ្ងៃស្អែកឡើយ»។

ការរៀបចំនំដាក់កន្ត្រកឱ្យបានស្អាតបាត ការបែងចែកប្រភេទនំ និងការត្រៀមលុយអាប់ គឺជាកិច្ចការដំបូងដែលត្រូវធ្វើមុនពេលពាក់ឯកសណ្ឋានសាលា។ នៅក្នុងចិត្ត ជួនកាលមានអារម្មណ៍ថាហត់នឿយ ប៉ុន្តែនៅពេលដែលក្រឡេកឃើញទឹកមុខរបស់ឪពុកម្តាយដែលកំពុងខិតខំ កម្លាំងចិត្តដែលមិនដឹងថាមកពីណាក៏បានជម្រុញឱ្យក្មេងម្នាក់នោះក្រោកឈរឡើងដោយក្តីសង្ឃឹម។

បំណងប្រាថ្នាក្នុងថ្នាក់រៀន និងឯកសណ្ឋានចាស់

នៅពេលដល់ម៉ោងរៀន កិច្ចការរបស់សិស្សដែលតស៊ូគឺត្រូវផ្ដោតអារម្មណ៍ទៅលើមេរៀន បើទោះបីជាក្នុងចិត្តនៅតែបារម្ភពីចំនួននំដែលនៅសល់ក្នុងកន្ត្រកនៅឯផ្ទះក៏ដោយ។ ឯកសណ្ឋានសាលាដែលចាស់បន្តិច ឬជួនកាលមានស្នាមដេរប៉ះ វាមិនមែនជាឧបសគ្គសម្រាប់ខួរក្បាលដែលស្រេកឃ្លានចំណេះដឹងនោះទេ។ ការរៀនសូត្រក្រោមពន្លឺព្រះអាទិត្យនាពេលថ្ងៃត្រង់ ជាមួយនឹងសម្លេងគ្រូពន្យល់មេរៀន គឺជាឱកាសមាសដែលត្រូវតែចាប់យក។

ភាពខុសគ្នារវាងខ្លួនឯង និងមិត្តភក្តិដែលមានជីវភាពធូរធារ ពេលខ្លះអាចធ្វើឱ្យមានអារម្មណ៍អន់ចិត្ត ប៉ុន្តែអារម្មណ៍ទាំងនោះត្រូវបានជំនួសវិញដោយការយល់ដឹងថា «ចំណេះដឹងគឺជាអាវុធតែមួយគត់ដែលនឹងជួយឱ្យយើងចាកចេញពីភាពក្រីក្រ»។ រាល់ពាក្យពេចន៍ដែលគ្រូបានបង្រៀន ត្រូវបានកត់ត្រាយ៉ាងហ្មត់ចត់ក្នុងសៀវភៅដែលសរសេរជិតអស់ទំព័រ ព្រោះដឹងច្បាស់ថាការសិក្សាមិនមែនជារឿងលេងសើចសម្រាប់អ្នកដែលគ្មានខ្នងបង្អែកឡើយ។

កន្ត្រកនំលើស្មា និងការដើរតាមភូមិ

ក្រោយពេលសម្រាកពីសាលារៀន ជំនួសឱ្យការទៅលេងបាល់ ឬដើរកម្សាន្ត កិច្ចការបន្ទាប់គឺការលើកកន្ត្រកនំដាក់លើស្មា ឬដាក់លើកែបកង់ចាស់មួយ។ ការធ្វើដំណើរតាមដងផ្លូវក្នុងភូមិ ក្រោមការឆាបឆេះនៃកម្តៅថ្ងៃ គឺជាវិញ្ញាសាដ៏លំបាក។ សម្លេងស្រែកលក់នំដែលធ្លាប់តែអៀនខ្មាសក្នុងគ្រាដំបូង បានប្រែទៅជាសម្លេងដ៏រឹងមាំដែលបន្លឺឡើងពេញភូមិថា៖ «នំកង នំគ្រក់ នំប្តីប្រពន្ធក្តៅៗបាទ/ចាស!»។

រាល់ជំហានដែលដើរកាត់វាលស្រែ និងផ្ទះអ្នកភូមិ ញើសបានហូរស្រក់មកលើផ្ទៃមុខ។ ការត្រូវស៊ូទ្រាំនឹងការបដិសេធរបស់អ្នកទិញ ឬជួនកាលត្រូវជួបនឹងពាក្យសម្តីមើលងាយខ្លះៗ គឺជាមេរៀនចិត្តសាស្ត្រដែលសាលាមិនដែលបង្រៀន។ ការរៀនចេះអត់ធ្មត់ ការញញឹមដាក់អតិថិជនទោះបីជាខ្លួនឯងកំពុងហត់ខ្លាំង ក៏ដូចជាការរាប់លុយរាយដែលប្រឡាក់ដោយម្សៅនំ គឺជាក្តីសុខដែលមិនអាចពណ៌នាបាន នៅពេលដែលឃើញកន្ត្រកនំចាប់ផ្តើមទំនេរម្តងបន្តិចៗ។

មេរៀនដែលគ្មានក្នុងសៀវភៅ

ការលក់នំតាមភូមិបានបង្រៀនឱ្យយើងស្គាល់ពីតម្លៃនៃមនុស្ស។ យើងបានឃើញពីសន្តានចិត្តរបស់អ្នកភូមិខ្លះដែលជួយទិញទាំងមិនត្រូវការ ព្រោះតែអាណិតដល់ការតស៊ូរបស់យើង។ យើងបានរៀនពីការគ្រប់គ្រងហិរញ្ញវត្ថុ ការចេះសន្សំសំចៃ និងការដឹងគុណចំពោះរាល់រៀលដែលរកបានដោយកម្លាំងផ្ទាល់ខ្លួន។

ជីវិតបែបនេះបានបង្រៀនយើងឱ្យមាន «ស្បែកក្រាស់» ចំពោះភាពខ្មាសអៀនដែលមិនសមហេតុផល។ ភាពខ្មាសអៀនពិតប្រាកដគឺការមានដៃជើងគ្រប់គ្រាន់តែមិនព្រមធ្វើការងារសុចរិត។ ការដើរលក់នំមិនមែនជាការបន្ទាបខ្លួននោះទេ ប៉ុន្តែវាគឺជាការលើកកម្ពស់តម្លៃនៃភាពជាមនុស្សដែលរស់នៅដោយឯករាជ្យ និងមិនពឹងផ្អែកលើវាសនាទាំងស្រុង។

ពន្លឺចង្កៀងនាពេលយប់ និងការតាំងចិត្ត

នៅពេលព្រលប់ចូលមកដល់ បន្ទាប់ពីការហត់នឿយពេញមួយថ្ងៃ កិច្ចការផ្ទះនិងការរំលឹកមេរៀននៅតែជារឿងចាំបាច់។ ពន្លឺចង្កៀងប្រេងកាត ឬអំពូលម៉ែត្រខ្សោយៗ គឺជាមិត្តល្អបំផុតនៅពេលយប់។ ការអានសៀវភៅទាំងភ្នែកចង់ធ្មេច គឺជាការតស៊ូដ៏អស្ចារ្យមួយទៀត។ រាល់អក្សរដែលបានអាន រាល់លំហាត់ដែលបានធ្វើ គឺជាគ្រាប់ពូជដែលកំពុងដុះពន្លកក្នុងចិត្ត ដើម្បីឆ្ពោះទៅរកអនាគតដ៏ភ្លឺស្វាង។

ក្តីស្រមៃមិនមែនជារឿងដែលគេងយល់សប្តិឃើញនោះទេ ប៉ុន្តែវាជារឿងដែលធ្វើឱ្យយើងមិនអាចដេកលក់បាន បើយើងមិនទាន់បានខិតខំឱ្យអស់ពីសមត្ថភាព។ ការតស៊ូក្នុងវ័យសិក្សា និងការលក់នំតាមភូមិ បានក្លាយជាដែកថែបដែលលត់ដំឱ្យចរិតលក្ខណៈរបស់យើងកាន់តែរឹងមាំ និងមានទម្ងន់។

សេចក្តីសន្និដ្ឋាន

ជាចុងក្រោយ ការតស៊ូក្នុងវ័យសិក្សា និងការលក់នំតាមភូមិ មិនមែនជាទុក្ខលំបាកដែលត្រូវស្តាយក្រោយនោះទេ ប៉ុន្តែវាគឺជាមោទនភាពដ៏ធំធេងនៃជីវិត។ បទពិសោធន៍ទាំងនេះបានបង្រៀនយើងថា ភាពរឹងមាំមិនមែនកើតឡើងដោយចៃដន្យឡើយ វាគឺជាលទ្ធផលនៃញើស ឈាម ទឹកភ្នែក និងការមិនបោះបង់។ សម្រាប់អ្នកដែលកំពុងឆ្លងកាត់ស្ថានភាពបែបនេះ សូមកុំមានអារម្មណ៍ថាខ្លួនឯងទន់ទាបអី ព្រោះអ្នកកំពុងរៀននៅក្នុងសកលវិទ្យាល័យនៃជីវិត ដែលនឹងផ្តល់សញ្ញាបត្រនៃភាពជោគជ័យដ៏ពិតប្រាកដឱ្យអ្នកនៅថ្ងៃអនាគត។

ស្នាមញញឹមក្នុងភាពអត់ឃ្លាន៖ ការលះបង់ដ៏អស្ចារ្យរបស់អ្នកម្តាយ

នៅក្នុងលោកនេះ និយមន័យនៃពាក្យថា «ភាពរឹងមាំ» ជារឿយៗត្រូវបានគេផ្សារភ្ជាប់ទៅនឹងកម្លាំងបាយ ការតស៊ូក្នុងសមរភូមិ ឬសមត្ថភាពក្នុងការគ្រប់គ្រងអាណាចក្រដ៏ធំធេង។ ប៉ុន្តែ បើពិនិត្យឱ្យស៊ីជម្រៅទៅក្នុងជីវិតពិត ភាពរឹងមាំដែលបរិសុទ្ធ និងមានឥទ្ធិពលបំផុត បែរជាបង្កប់ខ្លួនយ៉ាងស្ងៀមស្ងាត់នៅក្នុងផ្ទះតូចៗដែលប្រក់ស្បូវ ក្នុងកែវភ្នែកដែលពោរពេញដោយការហត់នឿយ និងនៅក្នុងស្នាមញញឹមដែលព្យាយាមលាក់បាំងភាពអត់ឃ្លានរបស់ស្ត្រីម្នាក់ដែលយើងហៅថា «ម៉ែ»។

កម្ដៅនៃផ្ទះបាយ និងឆ្នាំងបាយដ៏តូចចង្អៀត

នៅពេលព្រះអាទិត្យចាប់ផ្តើមអស្តង្គត ពន្លឺព្រាងៗនៃចង្កៀងប្រេងកាតបានបំភ្លឺផ្ទះបាយដ៏តូចមួយ។ នៅទីនោះ អ្នកម្តាយម្នាក់កំពុងមមាញឹកជាមួយនឹងការរៀបចំអាហារសម្រាប់កូនៗ។ សំឡេងវែកប៉ះឆ្នាំង និងក្លិនឈ្ងុយនៃបាយដែលទើបនឹងឆ្អិន គឺជាសញ្ញានៃក្តីសង្ឃឹមសម្រាប់កុមារដែលកំពុងរង់ចាំដោយភាពស្រេកឃ្លាន។ ប៉ុន្តែ នៅពីក្រោយផ្សែងភ្លើងដែលហុយទ្រលោម គឺជារាងកាយដ៏ទន់ខ្សោយដែលបានហែលឆ្លងការងារធ្ងន់ពេញមួយថ្ងៃ។

ភាពរឹងមាំរបស់អ្នកម្តាយមិនមែនស្ថិតនៅលើសាច់ដុំដែលរឹងប៉ែតនោះទេ ប៉ុន្តែវាស្ថិតនៅលើសមត្ថភាពក្នុងការឈរជើងយ៉ាងរឹងមាំ បើទោះបីជាជង្គង់ទាំងពីរចង់ដួលបាក់ទៅហើយក្តី។ គាត់ដឹងច្បាស់ថា បើគាត់ដួល ពិភពលោកតូចមួយរបស់កូនៗនឹងរលាយសាបសូន្យ។ ដូច្នេះហើយ គាត់ត្រូវតែរឹងមាំលើសពីមនុស្សធម្មតា គឺរឹងមាំដើម្បីក្លាយជាបង្គោលគ្រឹះនៃក្តីសង្ឃឹម។

ល្បែងនៃភាពឆ្អែត៖ ការភូតភរដ៏មានគុណធម៌

ចំណុចដែលរំជួលចិត្តបំផុតនៃភាពរឹងមាំរបស់អ្នកម្តាយ គឺស្ថិតនៅពេលអាហារត្រូវបានរៀបចំរួចរាល់។ នៅពេលដែលបាយនៅក្នុងឆ្នាំងមានកំណត់ មិនគ្រាន់សម្រាប់មនុស្សគ្រប់គ្នាឱ្យឆ្អែតពេញក្រពះ នោះហើយគឺជាពេលដែល «មន្តអាគម» នៃក្តីស្រឡាញ់បានកើតឡើង។

«កូនញ៉ាំឱ្យច្រើនទៅ ម៉ែមិនសូវឃ្លានទេ ព្រោះអម្បាញ់មិញម៉ែបានញ៉ាំនំខ្លះរួចទៅហើយ»។ នេះគឺជាពាក្យភូតភរដ៏សាមញ្ញបំផុត ប៉ុន្តែវាផ្ទុកទៅដោយការលះបង់ដ៏ធំធេងបំផុត។ អ្នកម្តាយសុខចិត្តទ្រាំឱ្យក្រពះទទេ រងចាំស្ដាប់សំឡេងកូនៗទំពារអាហារដោយភាពរីករាយ។ ស្នាមញញឹមដែលលេចឡើងនៅលើផ្ទៃមុខដែលស្រអាប់ដោយសារកម្ដៅថ្ងៃ គឺជាស្នាមញញឹមដែលកើតចេញពីការឈ្នះលើសភាវគតិការពារខ្លួនឯង។ គាត់បានដាក់ «ក្តីស្រឡាញ់» ឱ្យខ្ពស់ជាង «ការរស់រាន» ផ្ទាល់ខ្លួន។

ភាពអត់ឃ្លានដែលត្រូវបានសង្កត់សង្កិនដោយស្នាមញញឹម គឺជាសក្ខីភាពនៃកម្លាំងចិត្តដែលមិនអាចកាត់ថ្លៃបាន។ វាមិនមែនជាការងាយស្រួលនោះទេក្នុងការញញឹម នៅពេលដែលរាងកាយកំពុងទាមទារអាហារ ប៉ុន្តែសម្រាប់អ្នកម្តាយ សេចក្តីសុខរបស់កូនគឺជា «អាហារទិព្វ» ដែលជួយឱ្យគាត់មានកម្លាំងបន្តទៅមុខទៀត។

ភាពរឹងមាំក្នុងនាមជាខែលការពារអារម្មណ៍

ក្រៅពីភាពអត់ឃ្លានខាងរាងកាយ អ្នកម្តាយក៏ត្រូវរឹងមាំដើម្បីការពារអារម្មណ៍របស់កូនៗផងដែរ។ នៅក្នុងពិភពលោកដែលពោរពេញដោយសម្ពាធសេដ្ឋកិច្ច និងការមើលងាយ អ្នកម្តាយគឺជាអ្នករ៉ាប់រងរាល់ទុក្ខលំបាកទាំងឡាយមិនឱ្យធ្លាក់ទៅដល់កូនៗ។

នៅពេលកូនសួរអំពីសម្លៀកបំពាក់ថ្មី ឬសម្ភារៈសិក្សាដែលខ្វះខាត អ្នកម្តាយតែងតែមានវិធីសាស្ត្រក្នុងការផ្ដល់ចម្លើយដែលពោរពេញដោយសន្តិភាព។ គាត់មិនដែលបង្ហាញភាពទាល់ច្រក ឬភាពអស់សង្ឃឹមឱ្យកូនឃើញឡើយ។ ភាពរឹងមាំនៅទីនេះ គឺការរក្សាភាពស្ងប់ស្ងាត់ក្នុងកាលៈទេសៈដ៏ច្របូកច្របល់។ គាត់បង្រៀនកូនឱ្យស្គាល់តម្លៃនៃអ្វីដែលខ្លួនមាន ជាជាងការសោកស្តាយលើអ្វីដែលខ្វះខាត។ ស្នាមញញឹមរបស់គាត់ គឺជាបន្ទាយការពារចិត្តសាស្ត្រដែលធ្វើឱ្យកូនៗមានអារម្មណ៍ថា ពួកគេមិនបានក្រីក្រនោះទេ ដរាបណាពួកគេនៅមានម៉ែនៅក្បែរ។

ញើស និងឈាម៖ ការលះបង់ដែលគ្មានការត្អូញត្អែរ

ភាពរឹងមាំពិតប្រាកដមិនត្រូវការការសរសើរ ឬការដឹងគុណជាប្រចាំនោះទេ។ អ្នកម្តាយធ្វើការលះបង់ទាំងអស់នេះដោយស្ងៀមស្ងាត់បំផុត។ ដៃដែលគ្រើមដោយសារការបោសសម្អាត ការបោកគក់ និងការធ្វើស្រែចម្ការ គឺជាសៀវភៅប្រវត្តិសាស្ត្រដែលចារឹកទុកនូវរាល់ការលះបង់។

រាល់យប់ នៅពេលដែលកូនៗលង់លក់ក្នុងដំណេកដ៏ស្កប់ស្កល់ អ្នកម្តាយប្រហែលជាកំពុងអង្គុយច្របាច់ជើងដែលឈឺចាប់ ឬដេរខោអាវដែលដាច់រហែកក្រោមពន្លឺចង្កៀងតិចៗ។ គ្មានពាក្យត្អូញត្អែរ គ្មានការទាមទារ។ នេះគឺជាភាពរឹងមាំដែលកើតចេញពី «ករណីយកិច្ចនៃក្ដីស្រឡាញ់»។ វាគឺជាការលះបង់ដែលមិនចង់បានអ្វីត្រឡប់មកវិញ ក្រៅតែពីការចង់ឃើញកូនៗមានអនាគតល្អជាងខ្លួន។

តម្លៃពិតនៃភាពរឹងមាំដែលមើលមិនឃើញ

តាមរយៈរឿងរ៉ាវនៃស្នាមញញឹមក្នុងភាពអត់ឃ្លាន យើងអាចរៀនបានថា ភាពរឹងមាំមិនមែនជាការបង្ហាញចេញនូវអំណាចនោះទេ ប៉ុន្តែគឺជាការគ្រប់គ្រងខ្លួនឯងដើម្បីអ្នកដទៃ។ វាគឺជា៖

• ការលះបង់ដោយមិនគិតពីខ្លួនឯង៖ សមត្ថភាពក្នុងការដាក់តម្រូវការរបស់អ្នកដទៃមុនខ្លួនឯង។
• ភាពធន់នៃចិត្តវិញ្ញាណ៖ ការរក្សាភាពវិជ្ជមាន និងស្នាមញញឹម ទោះបីជាស្ថិតក្នុងស្ថានភាពលំបាកបំផុតក៏ដោយ។
• ការការពារដ៏ទន់ភ្លន់៖ ការផ្តល់នូវអារម្មណ៍សុវត្ថិភាពដល់អ្នកដែលនៅក្រោមការគ្រប់គ្រង ទោះបីជាខ្លួនឯងកំពុងភ័យខ្លាចក៏ដោយ។

អ្នកម្តាយបានបង្រៀនយើងថា ស្នាមញញឹមមួយអាចមានតម្លៃស្មើនឹងអាហារមួយពេល ហើយភាពស្ងប់ស្ងាត់អាចមានកម្លាំងខ្លាំងជាងសម្រែក។ នេះគឺជា «តម្លៃពិតនៃភាពរឹងមាំ» ដែលមនុស្សគ្រប់រូបគួរតែក្រឡេកមកមើល និងដឹងគុណ។

សេចក្តីសន្និដ្ឋាន

ជំពូកនេះចង់រំលឹកដល់កូនៗគ្រប់រូបថា នៅពីក្រោយរាល់ភាពជោគជ័យ ឬភាពរីករាយដែលយើងមាននៅថ្ងៃនេះ គឺមានស្នាមញញឹមដ៏អាថ៌កំបាំងរបស់អ្នកម្តាយម្នាក់ដែលបានសម្រេចចិត្ត «អត់» ដើម្បីឱ្យយើង «ឆ្អែត»។ ភាពរឹងមាំរបស់អ្នកម្តាយមិនមែនជារឿងព្រេងនិទាននោះទេ ប៉ុន្តែវាគឺជាការពិតដែលដកដង្ហើមនៅក្នុងផ្ទះរបស់យើងរាល់ថ្ងៃ។

និយមន័យថ្មីនៃភាពរឹងមាំចេញពីខាងក្នុង

សេចក្តីផ្តើម៖ ការយល់ច្រឡំលើអត្ថន័យនៃភាពខ្លាំង

នៅក្នុងសង្គមសម័យទំនើបដែលពោរពេញដោយការប្រកួតប្រជែង និងការបង្ហាញរូបភាពខាងក្រៅ មនុស្សភាគច្រើនតែងតែយល់ច្រឡំអំពីនិយមន័យពិតប្រាកដនៃ «ភាពរឹងមាំ»។ ជាទូទៅ យើងតែងតែផ្សារភ្ជាប់ភាពរឹងមាំទៅនឹងកម្លាំងបាយ ការមានអំណាចលើអ្នកដទៃ ឬការមិនចេះស្រក់ទឹកភ្នែកនៅចំពោះមុខឧបសគ្គ។ យើងត្រូវបានគេបង្រៀនឱ្យបិទបាំងភាពទន់ខ្សោយ ឱ្យដើរតួជាមនុស្សដែលមិនចេះឈឺចាប់ និងឱ្យខំប្រឹងរុញច្រានរាល់អារម្មណ៍ដែលងាយរងគ្រោះចេញពីខ្លួន។

ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ ភាពរឹងមាំដែលកើតចេញតែពីសំបកក្រៅបែបនេះ គឺប្រៀបបាននឹងដើមឈើធំដែលពុកផុយខាងក្នុង។ នៅពេលមានខ្យល់ព្យុះបោកបក់មកខ្លាំង វានឹងរលំដួលយ៉ាងងាយព្រោះវាខ្វះឫសគល់ដែលជ្រៅ និងភាពយឺតយារនៃសាច់ឈើ។ នៅក្នុងជំពូកនេះ យើងនឹងសិក្សាស៊ីជម្រៅអំពី «ភាពរឹងមាំចេញពីខាងក្នុង» ដែលជាគ្រឹះពិតប្រាកដនៃជីវិតដ៏មានន័យ និងមានស្ថិរភាព។

ការបំបែកជំនឿចាស់៖ ភាពរឹងមាំមិនមែនជាការបដិសេធការឈឺចាប់

ជំហានដំបូងក្នុងការស្វែងរកនិយមន័យថ្មីនៃភាពរឹងមាំ គឺការទទួលស្គាល់ថា ភាពរឹងមាំមិនមែនជាការអវត្តមាននៃភាពទន់ខ្សោយនោះទេ។ មនុស្សដែលរឹងមាំបំផុត មិនមែនជាមនុស្សដែលមិនចេះភ័យខ្លាច ឬមិនចេះយំនោះទេ ប៉ុន្តែគឺជាមនុស្សដែលហ៊ានប្រឈមមុខនឹងការភ័យខ្លាចរបស់ខ្លួន និងហ៊ានទទួលស្គាល់ការឈឺចាប់ដែលកំពុងកើតមាន។

ការព្យាយាមធ្វើខ្លួនជាមនុស្សដែកដែលគ្មានវិញ្ញាណ គឺជាការដាក់សម្ពាធយ៉ាងធ្ងន់ធ្ងរដល់សុខភាពផ្លូវចិត្ត។ ភាពរឹងមាំពិតប្រាកដចាប់ផ្តើមពី «ភាពស្មោះត្រង់»។ នៅពេលដែលយើងហ៊ាននិយាយថា «ខ្ញុំកំពុងតែពិបាកចិត្ត» ឬ «ខ្ញុំត្រូវការជំនួយ» នោះហើយគឺជាខណៈពេលដែលយើងបង្ហាញពីភាពក្លាហានដ៏អស្ចារ្យបំផុត។ វាតម្រូវឱ្យមានកម្លាំងចិត្តខ្លាំងជាងការលាក់បាំងទុក្ខសោកទៅទៀត។

ភាពងាយរងគ្រោះជាប្រភពនៃអំណាច

អ្នកប្រាជ្ញ និងអ្នកចិត្តវិទ្យាជាច្រើនបានរកឃើញថា «ភាពងាយរងគ្រោះ» គឺជាចំណុចកណ្តាលនៃអារម្មណ៍របស់មនុស្ស។ បើគ្មានភាពងាយរងគ្រោះ យើងក៏មិនអាចមានសេចក្តីស្រឡាញ់ ភាពច្នៃប្រឌិត ឬភាពរីករាយបានដែរ។ ភាពរឹងមាំចេញពីខាងក្នុងមានន័យថា ការមានសេចក្តីក្លាហានក្នុងការបង្ហាញខ្លួនឯងពិតប្រាកដ ទោះបីជាគ្មានអ្វីធានាថាពិភពលោកនឹងទទួលយកយើងក៏ដោយ។

នៅពេលយើងឈប់ពាក់ស្រោមមុខដើម្បីផ្គាប់ចិត្តអ្នកដទៃ យើងចាប់ផ្តើមបង្កើតកម្លាំងម្យ៉ាងដែលមិនអាចរង្គោះរង្គើបាន។ នោះគឺជា «កម្លាំងនៃភាពជាខ្លួនឯង»។ មនុស្សដែលរឹងមាំខាងក្នុង មិនចាំបាច់ស្រែកឡូឡាដើម្បីបញ្ជាក់ពីអំណាចរបស់ខ្លួនឡើយ ព្រោះភាពជឿជាក់របស់ពួកគេកើតចេញពីសន្តិភាពខាងក្នុង និងការដឹងច្បាស់ពីតម្លៃផ្ទាល់ខ្លួន។

វិន័យនៃចិត្ត និងការគ្រប់គ្រងអារម្មណ៍

និយមន័យថ្មីនៃភាពរឹងមាំ ក៏រួមបញ្ចូលផងដែរនូវសមត្ថភាពក្នុងការគ្រប់គ្រង «ព្យុះអារម្មណ៍» នៅក្នុងខ្លួន។ មនុស្សរឹងមាំមិនមែនជាមនុស្សដែលគ្មានអារម្មណ៍ឆេវឆាវនោះទេ ប៉ុន្តែជាមនុស្សដែលមិនអនុញ្ញាតឱ្យអារម្មណ៍ឆេវឆាវនោះមកបញ្ជាលើសកម្មភាពរបស់ខ្លួន។

នេះគឺជា «ភាពរឹងមាំនៃវិន័យផ្លូវចិត្ត»។ នៅពេលមានបញ្ហាបោកបក់មក មនុស្សដែលមានកម្លាំងខាងក្នុងនឹងប្រើប្រាស់សតិដើម្បីសង្កេតមើលអារម្មណ៍ខ្លួនឯង ជំនួសឱ្យការតបតវិញដោយកំហឹង ឬការភ័យស្លន់ស្លោ។ ការចេះអត់ធ្មត់ក្នុងកាលៈទេសៈដ៏តានតឹង ការចេះរង់ចាំពេលវេលាដ៏សមគួរ និងការចេះអភ័យទោស គឺជាសញ្ញាណនៃអ្នកចម្បាំងខាងផ្លូវចិត្តដ៏ពិតប្រាកដ។

សច្ចធម៌ និងភាពរឹងមាំនៃគោលការណ៍

ភាពរឹងមាំចេញពីខាងក្នុងត្រូវបានសាងសង់ឡើងនៅលើគ្រឹះនៃ «សីលធម៌ និងសច្ចធម៌»។ តើអ្នកជានរណានៅពេលដែលគ្មាននរណាម្នាក់មើលឃើញ? តើអ្នកមានជំហរយ៉ាងណាទោះបីជាការប្រកាន់ខ្ជាប់នូវភាពត្រឹមត្រូវនោះអាចធ្វើឱ្យអ្នកខាតបង់ប្រយោជន៍ផ្ទាល់ខ្លួន?

ភាពរឹងមាំពិតប្រាកដគឺស្ថិតនៅលើការមាន «ឆ្អឹងខ្នងនៃសីលធម៌»។ ការមិនព្រមឱនក្បាលចំពោះអ្វីដែលខុសច្បាប់ ឬខុសសីលធម៌ ទោះបីជាមានសម្ពាធពីសង្គមជុំវិញខ្លួនក៏ដោយ គឺជាទម្រង់ខ្ពស់បំផុតនៃភាពរឹងមាំ។ មនុស្សដែលរឹងមាំខាងក្នុង គឺជាមនុស្សដែលមានភាពស្មោះត្រង់ចំពោះតម្លៃស្នូលរបស់ខ្លួនឯង (Core Values) ហើយពួកគេរស់នៅស្របតាមតម្លៃទាំងនោះជាដាច់ខាត។

ការផ្លាស់ប្តូរការបរាជ័យឱ្យទៅជាកម្លាំងរុញច្រាន

នៅក្នុងបរិបទថ្មីនេះ ភាពរឹងមាំត្រូវបានវាស់វែងតាមរយៈ «ភាពធន់» (Resilience)។ ជីវិតតែងតែផ្តល់នូវការឈឺចាប់ និងការខកបំណង។ ប៉ុន្តែ មនុស្សដែលរឹងមាំខាងក្នុងមើលឃើញការបរាជ័យជាគ្រូបង្រៀន ជាជាងជាទីបញ្ចប់នៃផ្លូវ។

ពួកគេយល់ថា រាល់ពេលដែលពួកគេដួល គឺជាឱកាសដើម្បីរៀនអំពីតុល្យភាព។ រាល់ពេលដែលពួកគេខូចចិត្ត គឺជាឱកាសដើម្បីពង្រីកសមត្ថភាពនៃសេចក្តីស្រឡាញ់។ ភាពរឹងមាំមិនមែនជារឿងដែលកើតឡើងដោយចៃដន្យនោះទេ ប៉ុន្តែវាគឺជា «លទ្ធផលនៃការសន្សំ» នូវរាល់បទពិសោធន៍ដែលធ្លាប់បានឆ្លងកាត់ រួចយកមកច្នៃជាអាវុធមន្តអាគមសម្រាប់ការពារចិត្ត។

ភាពស្ងប់ស្ងាត់គឺជាអាវុធដ៏មានឥទ្ធិពល

យើងរស់នៅក្នុងពិភពលោកដែលរំខានដោយសំឡេង។ ជាញឹកញាប់ យើងគិតថាអ្នកដែលនិយាយខ្លាំងជាងគេ គឺជាអ្នកដែលមានអំណាចជាងគេ។ ប៉ុន្តែនៅក្នុងនិយមន័យនៃភាពរឹងមាំខាងក្នុង ភាពស្ងប់ស្ងាត់គឺជាកម្លាំងដ៏មហិមា។

សន្តិភាពខាងក្នុងអនុញ្ញាតឱ្យយើងមើលឃើញបញ្ហាបានច្បាស់លាស់។ វាមិនមែនជាភាពទន់ជ្រាយដែលបណ្តោយតាមព្រហ្មលិខិតនោះទេ ប៉ុន្តែវាគឺជា «ភាពនឹងធឹង» ដែលអាចឱ្យយើងធ្វើការសម្រេចចិត្តដ៏ត្រឹមត្រូវបំផុតក្នុងគ្រាអាសន្ន។ មនុស្សដែលរឹងមាំពិតប្រាកដ មិនចាំបាច់មានប្រតិកម្មចំពោះរាល់ពាក្យរិះគន់ ឬរាល់ការវាយប្រហារនោះទេ ព្រោះពួកគេដឹងថា «មាសសុទ្ធមិនខ្លាចភ្លើង»។

សេចក្តីសន្និដ្ឋាននៃជំពូក

ជាលទ្ធផល ភាពរឹងមាំចេញពីខាងក្នុង មិនមែនជារូបភាពនៃបុគ្គលដែលឯកោ និងរឹងត្អឹងនោះទេ ប៉ុន្តែគឺជាបុគ្គលដែលមានចិត្តមេត្តា មានភាពបត់បែន និងមានភាពស្មោះត្រង់បំផុតចំពោះខ្លួនឯង។ វាមិនមែនជាអ្វីដែលយើងបង្ហាញឱ្យពិភពលោកឃើញតាមរយៈសម្ភារៈ ឬតំណែងនោះទេ ប៉ុន្តែវាគឺជាអ្វីដែលយើងមាននៅក្នុងចិត្តនៅពេលដែលយើងនៅម្នាក់ឯងក្នុងទីងងឹត។

តម្លៃខ្លួនឯង៖ ការបំប្លែងការឈឺចាប់ឱ្យក្លាយជាកម្លាំងរុញច្រាន

នៅក្នុងដំណើរជីវិតរបស់មនុស្សម្នាក់ៗ គ្មាននរណាម្នាក់អាចគេចផុតពីភាពឈឺចាប់បានឡើយ។ មិនថាក្នុងទម្រង់នៃភាពបរាជ័យ ការបាត់បង់មនុស្សជាទីស្រឡាញ់ ឬការត្រូវបានគេមើលងាយ ភាពឈឺចាប់តែងតែបង្ហាញខ្លួននៅគ្រប់ដំណាក់កាលនៃជីវិត។ ទោះជាយ៉ាងណា អ្វីដែលបែងចែករវាងអ្នកដែលដួលហើយមិនអាចងើបបាន និងអ្នកដែលងើបឈរឡើងដោយភាពរឹងមាំជាងមុន គឺ «ការឱ្យតម្លៃខ្លួនឯង» និង «សមត្ថភាពក្នុងការបំប្លែងការឈឺចាប់ឱ្យក្លាយជាថាមពល»។ ជំពូកនេះនឹងនាំអ្នកឱ្យយល់កាន់តែស៊ីជម្រៅអំពីរបៀបដែលយើងអាចយករបួសផ្លូវចិត្តមកធ្វើជាគ្រឹះ ដើម្បីសាងសង់ជោគជ័យ និងភាពរឹងមាំពិតប្រាកដ។

ធម្មជាតិនៃការឈឺចាប់ និងការយល់ឃើញ

ការឈឺចាប់មិនមែនជាសត្រូវដែលយើងត្រូវតែសម្លាប់ចោលនោះទេ ប៉ុន្តែវាគឺជាសញ្ញាប្រាប់ឱ្យយើងដឹងថា មានអ្វីមួយមិនប្រក្រតីដែលត្រូវការការកែសម្រួល។ មនុស្សភាគច្រើនមើលឃើញការឈឺចាប់ថាជាចំណុចបញ្ចប់ ឬជាភស្តុតាងនៃភាពទន់ខ្សោយរបស់ខ្លួន។ នៅពេលដែលពួកគេបរាជ័យ ពួកគេចាប់ផ្តើមបន្ទោសខ្លួនឯង និងបន្ថយតម្លៃខ្លួនឯងឱ្យទាបជាងការពិត។

ផ្ទុយទៅវិញ ភាពរឹងមាំពិតប្រាកដចាប់ផ្តើមចេញពីការយល់ឃើញថ្មី។ ការឈឺចាប់គឺជា «គ្រូ» ដ៏ស័ក្តិសិទ្ធិបំផុត។ វាបង្រៀនយើងឱ្យស្គាល់ពីភាពអត់ធ្មត់ វាបង្ហាញយើងពីចំណុចខ្វះខាតដែលយើងធ្លាប់មើលរំលង និងវាជួយឱ្យយើងកំណត់បាននូវអ្វីដែលពិតជាសំខាន់នៅក្នុងជីវិត។ បើគ្មានការឈឺចាប់ យើងប្រហែលជាមិនដែលដឹងថាខ្លួនឯងមានសមត្ថភាពអត់ធ្មត់ដល់កម្រិតណានោះទេ។

ការកសាងតម្លៃខ្លួនឯងចេញពីគំនរបែកបាក់

តម្លៃខ្លួនឯងមិនមែនអាស្រ័យលើមតិរបស់មនុស្សជុំវិញខ្លួន ឬសមិទ្ធផលខាងក្រៅតែមួយមុខនោះទេ។ តម្លៃខ្លួនឯងគឺជា «យុថ្កា» ខាងក្នុងដែលជួយទប់ទល់នឹងខ្យល់ព្យុះ។ នៅពេលដែលការឈឺចាប់មកដល់ មនុស្សដែលខ្វះតម្លៃខ្លួនឯងនឹងមានអារម្មណ៍ថាពិភពលោកទាំងមូលកំពុងបោះបង់ពួកគេ។ ប៉ុន្តែមនុស្សដែលមានតម្លៃខ្លួនឯងខ្ពស់ នឹងយល់ថា «ទោះបីជាស្ថានភាពជុំវិញខ្លួនអាក្រក់យ៉ាងណា ក៏មិនមែនមានន័យថាខ្ញុំជាមនុស្សអាក្រក់ ឬគ្មានសមត្ថភាពនោះដែរ»។

ការកសាងតម្លៃខ្លួនឯងក្នុងកំឡុងពេលឈឺចាប់ តម្រូវឱ្យមានការសន្ទនាជាមួយខ្លួនឯងតាមបែបវិជ្ជមាន។ វាគឺជាការអនុញ្ញាតឱ្យខ្លួនឯងខូចចិត្ត ប៉ុន្តែមិនអនុញ្ញាតឱ្យខ្លួនឯងបោះបង់។ វាគឺជាការមើលឃើញស្នាមរបួសជា «មេដាយនៃបទពិសោធន៍» ដែលបញ្ជាក់ថាអ្នកបានតស៊ូ និងបានឆ្លងកាត់ការសាកល្បងដ៏លំបាកបំផុត។

យុទ្ធសាស្ត្របំប្លែងការឈឺចាប់ឱ្យក្លាយជាកម្លាំងរុញច្រាន

ដើម្បីបង្វែរការឈឺចាប់ឱ្យទៅជាថាមពលវិជ្ជមាន យើងត្រូវអនុវត្តតាមដំណាក់កាលសំខាន់ៗដូចខាងក្រោម៖

• ការទទួលស្គាល់ និងការទទួលយក៖ កំហុសដ៏ធំបំផុតរបស់មនុស្សភាគច្រើនគឺការព្យាយាមលាក់បាំង ឬរត់គេចពីការឈឺចាប់។ ការទទួលយកគឺជាចំណុចចាប់ផ្តើមនៃការព្យាបាល។
• ការវិភាគរកមេរៀន៖ នៅពេលដែលអារម្មណ៍ចាប់ផ្តើមស្ងប់ ចូរស្វែងរកមេរៀនពីក្រោយការឈឺចាប់នោះ។ នៅពេលដែលការឈឺចាប់ប្រែទៅជាចំណេះដឹង វានឹងឈប់មានអំណាចគ្រប់គ្រងលើអ្នកទៀតហើយ។
• ការកំណត់គោលដៅថ្មីដោយប្រើកំហឹងជាថាមពល៖ ប្រសិនបើអ្នកប្រើកំហឹងជា «ប្រេងឥន្ធនៈ» ដើម្បីជំរុញខ្លួនឯងឱ្យធ្វើអ្វីមួយឱ្យបានសម្រេច នោះអ្នកកំពុងបំប្លែងថាមពលអវិជ្ជមានឱ្យទៅជាសមិទ្ធផលដ៏អស្ចារ្យ។
• ការផ្តល់ការអភ័យទោស៖ ការអភ័យទោសមិនមែនមានន័យថាអ្នកយល់ស្របនឹងទង្វើខុសឆ្គងរបស់អ្នកដទៃនោះទេ ប៉ុន្តែវាគឺជាការដោះលែងខ្លួនឯងឱ្យមានសេរីភាពពីការចងគំនុំ។

តួនាទីនៃភាពធន់ (Resilience) និងភាពអត់ធ្មត់

ភាពរឹងមាំមិនមែនជាការមិនដែលដួលនោះទេ ប៉ុន្តែជាសមត្ថភាពក្នុងការងើបឈរឡើងវិញរាល់ពេលដែលដួល។ ការឈឺចាប់គឺជាការធ្វើតេស្តនៃភាពធន់។ មនុស្សម្នាក់ដែលមិនធ្លាប់ឆ្លងកាត់ការលំបាក មិនអាចហៅថាជាមនុស្សរឹងមាំពិតប្រាកដបានឡើយ ព្រោះភាពរឹងមាំកើតចេញពីការសាកល្បង។

ក្នុងដំណាក់កាលនេះ ភាពអត់ធ្មត់មានសារៈសំខាន់ណាស់។ ការផ្លាស់ប្តូរការឈឺចាប់ឱ្យទៅជាកម្លាំង មិនមែនកើតឡើងត្រឹមតែមួយយប់នោះទេ។ វាជាដំណើរការដ៏វែងឆ្ងាយដែលទាមទារការតាំងចិត្តខ្ពស់។ អ្នកត្រូវផ្តល់ពេលវេលាឱ្យខ្លួនឯងក្នុងការរៀនសូត្រ និងការរីកចម្រើន។ សូម្បីតែដើមឈើធំៗ ក៏ត្រូវឆ្លងកាត់ព្យុះភ្លៀងជាច្រើន ទើបអាចចាក់ឫសបានជ្រៅ និងរឹងមាំដែរ។

ការប្រើប្រាស់បទពិសោធន៍ដើម្បីជួយអ្នកដទៃ

តម្លៃខ្លួនឯងនឹងកើនឡើងដល់កម្រិតអតិបរមា នៅពេលដែលអ្នកប្រើការឈឺចាប់របស់អ្នកដើម្បីជាពន្លឺសម្រាប់អ្នកដទៃ។ នៅពេលអ្នកអាចនិយាយអំពីការឈឺចាប់ក្នុងអតីតកាលដោយគ្មានអារម្មណ៍ឈឺចាប់ ប៉ុន្តែដោយមោទនភាពចំពោះអ្វីដែលអ្នកបានជម្នះ នោះអ្នកបានក្លាយជាប្រភពនៃកម្លាំងចិត្ត។

ការជួយអ្នកដទៃដែលកំពុងជួបស្ថានភាពស្រដៀងគ្នានឹងអ្នក មិនត្រឹមតែជួយឱ្យពួកគេមានសង្ឃឹមប៉ុណ្ណោះទេ ប៉ុន្តែវាក៏ជារង្វាន់ផ្លូវចិត្តដែលជួយព្យាបាលស្នាមរបួសដែលនៅសេសសល់ក្នុងចិត្តរបស់អ្នកផងដែរ។ នេះគឺជាកម្រិតខ្ពស់បំផុតនៃការបំប្លែងការឈឺចាប់ គឺការប្រែក្លាយ «ទុក្ខវេទនាផ្ទាល់ខ្លួន» ឱ្យទៅជា «តម្លៃសម្រាប់សង្គម»។

សេចក្តីសន្និដ្ឋាន

ការឈឺចាប់គឺជាផ្នែកមួយនៃជីវិត ប៉ុន្តែវាមិនមែនជាអ្នកកំណត់វាសនារបស់យើងឡើយ។ អ្នកគឺជាអ្នកកំណត់ថាតើការឈឺចាប់នោះនឹងក្លាយជា «ច្រវ៉ាក់» ដែលចងជើងអ្នកឱ្យនៅមួយកន្លែង ឬជា «ស្លាប» ដែលជួយឱ្យអ្នកហោះហើរកាន់តែខ្ពស់។

កុំខ្លាចការឈឺចាប់ ប៉ុន្តែចូរខ្លាចការដែលរស់នៅដោយគ្មានគោលដៅក្រោយពីបានឈឺចាប់។ ចូរងើបឈរឡើងវិញ ដោយកាន់មេរៀនដែលអ្នកបានរៀន និងប្រើវាជាអាវុធដើម្បីសាងសង់អនាគតដែលពោរពេញដោយអត្ថន័យ។ តម្លៃរបស់អ្នកស្ថិតនៅក្នុងដៃរបស់អ្នក ហើយគ្មានការឈឺចាប់ណាអាចបំផ្លាញវាបានឡើយ ប្រសិនបើអ្នកមិនអនុញ្ញាត។

ការដឹងគុណ និងការកសាងអនាគតដោយភាពជឿជាក់

នៅក្នុងដំណើរជីវិតដែលពោរពេញដោយព្យុះភ្លៀង និងឧបសគ្គ មនុស្សជាច្រើនតែងយល់ច្រឡំថា ភាពរឹងមាំគឺជាការមានចិត្តរឹងដូចថ្ម ឬការមិនចេះឈឺចាប់។ ប៉ុន្តែតាមការពិត តម្លៃពិតនៃភាពរឹងមាំមានឫសគល់យ៉ាងជ្រៅចេញពី «ការដឹងគុណ» និងសមត្ថភាពក្នុងការបោះជំហានទៅមុខដោយភាពជឿជាក់ ទោះបីជាត្រូវប្រឈមមុខនឹងភាពមិនច្បាស់លាស់នៃអនាគតក៏ដោយ។ ជំពូកនេះនឹងនាំអ្នកឱ្យយល់កាន់តែច្បាស់អំពីរបៀបដែលការដឹងគុណអាចក្លាយជាថាមពលរុញច្រានយ៉ាងខ្លាំងក្លាបំផុតក្នុងការកសាងជីវិតថ្មី។

១. ថាមពលនៃការដឹងគុណ៖ គ្រឹះនៃសន្តិភាពក្នុងចិត្ត

ការដឹងគុណមិនមែនគ្រាន់តែជាការនិយាយពាក្យ «អរគុណ» ចំពោះអ្វីដែលល្អៗដែលបានកើតឡើងនោះទេ ប៉ុន្តែវាគឺជាឥរិយាបថនៃចិត្តដែលចេះសម្លឹងមើលឃើញតម្លៃនៅក្នុងគ្រប់ស្ថានភាព។ នៅពេលដែលយើងមានចិត្តដឹងគុណ យើងលែងផ្ដោតទៅលើអ្វីដែលយើង «ខ្វះខាត» ប៉ុន្តែយើងចាប់ផ្តើមឱ្យតម្លៃទៅលើអ្វីដែលយើង «មាន»។

ភាពរឹងមាំដែលកើតចេញពីការដឹងគុណ គឺជាភាពរឹងមាំដែលមានតុល្យភាព។ វាមិនមែនជាភាពរឹងត្អឹងដែលងាយនឹងបាក់បែកនោះទេ ប៉ុន្តែវាដូចជាដើមឫស្សីដែលចេះបត់បែនតាមខ្យល់ តែមិនដែលរលំ។ ការដឹងគុណជួយឱ្យយើងមើលឃើញថា សូម្បីតែក្នុងថ្ងៃដែលងងឹតបំផុត ក៏នៅមានពន្លឺតូចមួយដែលជួយបង្ហាញផ្លូវយើងដែរ។ វាគឺជាការទទួលស្គាល់ថា រាល់មេរៀនដែលជូរចត់ សុទ្ធតែបានចូលរួមចំណែកក្នុងការធ្វើឱ្យយើងក្លាយជាមនុស្សដែលមានភាពចាស់ទុំជាងមុន។

២. ការបង្វែរការឈឺចាប់ឱ្យទៅជាមេរៀននៃជីវិត

យើងគ្រប់គ្នាប្រាកដជាធ្លាប់ឆ្លងកាត់ការខកបំណង ការបាត់បង់ ឬការបរាជ័យ។ មនុស្សដែលរឹងមាំពិតប្រាកដ មិនមែនជាអ្នកដែលព្យាយាមបំភ្លេចរឿងរ៉ាវទាំងនោះឡើយ ប៉ុន្តែគឺជាអ្នកដែលចេះ «ដឹងគុណ» ដល់ការឈឺចាប់ទាំងនោះ។ ប្រសិនបើគ្មានការឈឺចាប់ យើងក៏មិនដឹងថាភាពរឹងមាំមានន័យយ៉ាងណានោះដែរ។

នៅក្នុងផ្នែកនេះ យើងត្រូវយល់ថា អតីតកាលមិនមែនជាបន្ទុកដែលត្រូវលីសែងដោយភាពទុក្ខសោកនោះទេ ប៉ុន្តែវាគឺជាបណ្ណាល័យនៃមេរៀនដ៏មានតម្លៃ។ នៅពេលដែលយើងចេះដឹងគុណដល់រាល់ឧបសគ្គ យើងកំពុងតែដោះលែងខ្លួនឯងឱ្យមានសេរីភាពពីការចងគំនុំ ឬការស្ដាយក្រោយ។ នេះគឺជាចំណុចចាប់ផ្ដើមនៃការកសាងអនាគតដ៏ភ្លឺស្វាង ព្រោះចិត្តដែលគ្មានសម្ពាធពីអតីតកាល គឺជាចិត្តដែលមានថាមពលបំផុតក្នុងការច្នៃប្រឌិតអ្វីដែលថ្មី។

៣. ការកសាងភាពជឿជាក់លើខ្លួនឯងតាមរយៈសកម្មភាពតូចៗ

ភាពជឿជាក់មិនមែនកើតឡើងដោយចៃដន្យ ឬកើតឡើងក្នុងរយៈពេលត្រឹមតែមួយយប់នោះទេ។ វាកើតចេញពីការសន្សំជ័យជម្នះតូចៗជារៀងរាល់ថ្ងៃ។ នៅពេលដែលយើងដឹងគុណចំពោះសមត្ថភាពខ្លួនឯង ទោះបីជាវានៅមានកម្រិតក៏ដោយ យើងនឹងមានកម្លាំងចិត្តក្នុងការអភិវឌ្ឍវាបន្ថែមទៀត។

ភាពជឿជាក់ដែលរឹងមាំបំផុត គឺភាពជឿជាក់ដែលកើតចេញពី «ភាពស្មោះត្រង់ចំពោះខ្លួនឯង»។ នៅពេលអ្នកសន្យានឹងខ្លួនឯងថានឹងធ្វើអ្វីមួយ ហើយអ្នកធ្វើវាបានសម្រេច នោះកម្រិតនៃភាពជឿជាក់របស់អ្នកនឹងកើនឡើង។ ការកសាងអនាគតទាមទារឱ្យយើងមានជំនឿចិត្តថា យើងមានសមត្ថភាពគ្រប់គ្រាន់ក្នុងការដោះស្រាយបញ្ហាដែលនឹងមកដល់។ ភាពជឿជាក់នេះឯងដែលនឹងក្លាយជាខែលការពារយើងពីមតិរិះគន់អវិជ្ជមាន ឬការភ័យខ្លាចដែលគ្មានមូលដ្ឋាន។

៤. ការកំណត់ទិសដៅអនាគតដោយក្ដីសង្ឃឹម និងការតាំងចិត្ត

អនាគតគឺជាផ្ទាំងក្រណាត់សដែលរង់ចាំយើងគូរវាសនា។ ប៉ុន្តែដើម្បីគូររូបភាពដ៏ស្រស់ស្អាតបាន យើងត្រូវមានជក់ដែលហៅថា «ការតាំងចិត្ត» និងពណ៌ដែលហៅថា «ក្ដីសង្ឃឹម»។ ការកសាងអនាគតដោយភាពជឿជាក់ មានន័យថាការដឹងច្បាស់ពីគោលដៅរបស់ខ្លួន និងការត្រៀមខ្លួនរួចជាស្រេចដើម្បីដើរទៅរកវា ទោះបីជាត្រូវដើរម្នាក់ឯងក៏ដោយ។

យើងមិនគួរកសាងអនាគតដើម្បីតែបង្ហាញអ្នកដទៃ ឬដើម្បីតែការប្រកួតប្រជែងនោះទេ ប៉ុន្តែត្រូវកសាងវាដើម្បីតម្លៃពិតនៃជីវិតដែលយើងចង់បាន។ នៅពេលដែលផែនការអនាគតរបស់យើងត្រូវបានផ្សារភ្ជាប់ជាមួយនឹងការដឹងគុណ យើងនឹងមិនងាយបោះបង់ចោលឡើយ នៅពេលដែលជួបការលំបាកពាក់កណ្តាលទី។ ព្រោះយើងដឹងថា រាល់ជំហានដែលយើងដើរ គឺជាផ្នែកមួយនៃបេសកកម្មដ៏មានន័យ។

៥. តុល្យភាពរវាងការដឹងគុណនាពេលបច្ចុប្បន្ន និងការស្រេកឃ្លានចំពោះអនាគត

ចំណុចសំខាន់បំផុតមួយនៃភាពរឹងមាំ គឺការចេះស្កប់ស្កល់នឹងអ្វីដែលមាន ប៉ុន្តែមិនត្រូវបញ្ឈប់ការរីកចម្រើននោះទេ។ ការដឹងគុណមិនមែនមានន័យថាការធ្វើឱ្យយើងក្លាយជាមនុស្សខ្ជិលច្រអូស ឬគ្មានមហិច្ឆតានោះទេ។ ផ្ទុតទៅវិញ វាគឺជាការផ្ដល់នូវមូលដ្ឋានគ្រឹះខាងផ្លូវចិត្តដ៏រឹងមាំ ដើម្បីឱ្យយើងអាចហោះហើរទៅកាន់គោលដៅធំៗបានដោយស្ថិរភាព។

មនុស្សដែលរឹងមាំ គឺជាមនុស្សដែលរីករាយនឹងកាហ្វេមួយកែវនាពេលព្រឹកដោយចិត្តដឹងគុណ ប៉ុន្តែក៏ជាមនុស្សដែលធ្វើការយ៉ាងស្វាហាប់ដើម្បីសម្រេចសុបិនរបស់ខ្លួននាពេលថ្ងៃដែរ។ តុល្យភាពនេះហើយដែលធ្វើឱ្យជីវិតមានន័យ និងមិនហត់នឿយរហូតដល់ថ្នាក់បាត់បង់ម្ចាស់ការលើខ្លួនឯង។

សេចក្ដីសន្និដ្ឋាន

តម្លៃពិតនៃភាពរឹងមាំ មិនមែនស្ថិតនៅលើកម្លាំងបាយ ឬអំណាចដែលយើងមានលើអ្នកដទៃនោះទេ ប៉ុន្តែវាស្ថិតនៅលើកម្លាំងចិត្តដែលចេះដឹងគុណ និងភាពក្លាហានក្នុងការកសាងអនាគត។ ការដឹងគុណជួយឱ្យយើងរស់នៅដោយមានសន្តិភាព ចំណែកភាពជឿជាក់ជួយឱ្យយើងដើរទៅមុខដោយមានទិសដៅ។