សេចក្តីផ្តើម៖ អាថ៌កំបាំងនៃជោគជ័យដែលផ្តើមចេញពីការយល់ដឹងពីខ្លួនឯង

នៅក្នុងពិភពលោកដ៏មមាញឹកដែលវិលវល់មិនឈប់ឈរ មនុស្សភាគច្រើនចំណាយពេលពេញមួយជីវិតដើម្បីដេញតាមអ្វីដែលពួកគេហៅថា "ជោគជ័យ"។ យើងខិតខំធ្វើការលើសម៉ោង យើងប្រកួតប្រជែងយ៉ាងស្វិតស្វាញ ហើយយើងលះបង់អ្វីៗគ្រប់យ៉ាងដើម្បីសម្រេចបាននូវគោលដៅហិរញ្ញវត្ថុ និងឋានៈសង្គម។ ប៉ុន្តែនៅក្នុងការរត់ប្រណាំងដ៏វែងឆ្ងាយនេះ តើមានមនុស្សប៉ុន្មាននាក់ដែលធ្លាប់ឈប់សម្រាក ហើយសួរខ្លួនឯងថា តើយន្តការដែលកំពុងរុញច្រានរាងកាយ និងវិញ្ញាណរបស់យើងនេះ មានដំណើរការយ៉ាងដូចម្តេច? តើអ្វីទៅជាតម្លៃពិតប្រាកដនៃជីវិត ប្រសិនបើកាលវិភាគនៃភាពជោគជ័យរបស់យើង មិនស៊ីចង្វាក់គ្នាជាមួយនឹងនាឡិកាធម្មជាតិដែលស្ថិតនៅក្នុងខ្លួនយើង?

សៀវភៅ "នាឡិកាវេជ្ជសាស្ត្រ និងសិល្បៈនៃតម្លៃជីវិត" មិនមែនគ្រាន់តែជាការណែនាំអំពីសុខភាពធម្មតានោះទេ ប៉ុន្តែវាគឺជាផែនទីបង្ហាញផ្លូវសម្រាប់បុគ្គលដែលចង់សម្រេចបាននូវសក្តានុពលខ្ពស់បំផុតរបស់ខ្លួន ដោយឈរលើមូលដ្ឋានគ្រឹះនៃតុល្យភាពរវាងវិទ្យាសាស្ត្រវេជ្ជសាស្ត្រ និងទស្សនវិជ្ជានៃការរស់នៅ។ អាថ៌កំបាំងដ៏ធំបំផុតនៃជោគជ័យ វាមិនមែនស្ថិតនៅលើកត្តាខាងក្រៅនោះទេ ប៉ុន្តែវាស្ថិតនៅលើការយល់ដឹងយ៉ាងជ្រាលជ្រៅអំពី "ខ្លួនឯង"។

នាឡិកាជីវសាស្ត្រ៖ ចង្វាក់បេះដូងនៃផលិតភាព

រាងកាយរបស់មនុស្សម្នាក់ៗប្រៀបដូចជាម៉ាស៊ីនដ៏ស្មុគស្មាញ និងអស្ចារ្យបំផុតដែលធម្មជាតិបានបង្កើតមក។ នៅក្នុងខ្លួនយើងមានប្រព័ន្ធដែលគ្រប់គ្រងដោយ "នាឡិកាជីវសាស្ត្រ" ឬដែលវេជ្ជសាស្ត្រហៅថា "ចង្វាក់ស៊ីកាដៀន"។ នាឡិកានេះមិនត្រឹមតែប្រាប់យើងថាពេលណាត្រូវគេង ឬពេលណាត្រូវភ្ញាក់នោះទេ ប៉ុន្តែវាក៏ជាអ្នកកំណត់នូវកម្រិតអរម៉ូន សីតុណ្ហភាពរាងកាយ និងសូម្បីតែសមត្ថភាពនៃការគិតពិចារណា និងការសម្រេចចិត្តរបស់យើងផងដែរ។

ជោគជ័យដែលប្រកបដោយនិរន្តរភាព មិនមែនកើតចេញពីការបង្ខំរាងកាយឱ្យធ្វើការប្រឆាំងនឹងធម្មជាតិនោះទេ។ នៅពេលដែលយើងយល់ពី "នាឡិកាវេជ្ជសាស្ត្រ" នេះ យើងនឹងដឹងថាមានពេលវេលាជាក់លាក់ដែលខួរក្បាលរបស់យើងមានភាពច្នៃប្រឌិតបំផុត មានពេលវេលាដែលរាងកាយរបស់យើងមានកម្លាំងខ្លាំងបំផុត និងមានពេលវេលាដែលប្រព័ន្ធរំលាយអាហាររបស់យើងដំណើរការបានល្អបំផុត។ ការរស់នៅឱ្យស្របតាមចង្វាក់ធម្មជាតិទាំងនេះ គឺជាសិល្បៈមួយដែលជួយឱ្យយើងអាចសម្រេចកិច្ចការបានកាន់តែច្រើន ដោយចំណាយកម្លាំងតិចជាងមុន និងរក្សាបាននូវសុខុមាលភាពរឹងមាំ។

ការយល់ដឹងពីខ្លួនឯង៖ មូលដ្ឋានគ្រឹះនៃជោគជ័យ

តើហេតុអ្វីបានជាការយល់ដឹងពីខ្លួនឯងជាអាថ៌កំបាំងនៃជោគជ័យ? ចម្លើយគឺសាមញ្ញ៖ ប្រសិនបើអ្នកមិនស្គាល់ឧបករណ៍ដែលអ្នកកំពុងប្រើប្រាស់ តើអ្នកអាចប្រើវាឱ្យអស់ពីលទ្ធភាពដោយរបៀបណា? មនុស្សភាគច្រើនស្គាល់ពីលក្ខណៈបច្ចេកទេសនៃទូរស័ព្ទដៃ ឬរថយន្តរបស់ពួកគេ ច្បាស់ជាងពួកគេស្គាល់ពីស្ថានភាពសុខភាព និងតម្រូវការផ្លូវចិត្តរបស់ខ្លួនឯងទៅទៀត។

ការយល់ដឹងពីខ្លួនឯងក្នុងបរិបទនៃសៀវភៅនេះ រួមមាន៖ ១. ការដឹងពីដែនកំណត់នៃថាមពលរាងកាយ៖ មិនមែនគ្រប់គ្នាសុទ្ធតែអាចធ្វើការ ១៦ ម៉ោងក្នុងមួយថ្ងៃដោយមិនប៉ះពាល់ដល់សុខភាពនោះទេ។ ការស្គាល់ពី "ចំណុចផ្ទុះ" នៃភាពតានតឹង នឹងជួយឱ្យយើងចេះគ្រប់គ្រងខ្លួនឯងមុនពេលមានវិបត្តិ។ ២. ការយល់ដឹងពីអារម្មណ៍ និងចិត្តសាស្ត្រ៖ អារម្មណ៍គឺជាសញ្ញាដែលរាងកាយបញ្ជូនមកកាន់ខួរក្បាល។ ការស្វែងយល់ពីមូលហេតុនៃភាពភ័យខ្លាច ភាពហត់នឿយ ឬភាពរីករាយ គឺជាគន្លឹះក្នុងការរក្សាតុល្យភាពផ្លូវចិត្ត។ ៣. ការកំណត់តម្លៃពិតប្រាកដ៖ តើអ្វីទៅជាជោគជ័យសម្រាប់អ្នក? តើវាជាតួលេខនៅក្នុងគណនីធនាគារ ឬជាពេលវេលាដែលអ្នកមានសម្រាប់មនុស្សជាស្រឡាញ់ និងការមានសុខភាពល្អដើម្បីប្រើប្រាស់ជីវិតឱ្យមានន័យ?

ទំនាក់ទំនងរវាងសុខភាព និងតម្លៃជីវិត

នៅក្នុងសង្គមសម័យថ្មី យើងច្រើនតែយល់ច្រឡំថាការលះបង់សុខភាពដើម្បីការងារគឺជាការលះបង់ដ៏ថ្លៃថ្នូ។ ប៉ុន្តែតាមពិតទៅ វានិយមន័យនៃ "ការវិនិយោគដែលខាតបង់បំផុត"។ តម្លៃនៃជីវិតមិនអាចត្រូវបានវាស់វែងដោយភាពជោគជ័យដែលទទួលបានមកវិញដោយការបាត់បង់សមត្ថភាពក្នុងការរីករាយនឹងជីវិតនោះទេ។

វេជ្ជសាស្ត្រ និងសិល្បៈនៃការរស់នៅត្រូវតែដើរទន្ទឹមគ្នា។ សុខភាពល្អមិនមែនគ្រាន់តែជាការអវត្តមាននៃជំងឺនោះទេ ប៉ុន្តែវាគឺជាស្ថានភាពនៃភាពរស់រវើក ថាមពល និងភាពច្បាស់លាស់នៃបញ្ញា។ នៅពេលដែលយើងមានសុខភាពល្អ យើងមានសមត្ថភាពក្នុងការបង្កើតតម្លៃកាន់តែច្រើនដល់ពិភពលោក។ ផ្ទុយទៅវិញ នៅពេលដែលសុខភាពទ្រុឌទ្រោម សូម្បីតែទ្រព្យសម្បត្តិមហាសាលក៏មិនអាចទិញមកវិញនូវពេលវេលាដែលបានបាត់បង់ ឬភាពស្ងប់សុខក្នុងចិត្តបានដែរ។

ការរៀបចំខ្លួនសម្រាប់ដំណើរផ្លាស់ប្តូរ

នៅក្នុងជំពូកបន្តបន្ទាប់នៃសៀវភៅនេះ យើងនឹងជម្រុញឱ្យអ្នកជីកកប់ជ្រៅទៅក្នុងវិទ្យាសាស្ត្រនៃរាងកាយ និងអាថ៌កំបាំងនៃចិត្ត។ យើងនឹងសិក្សាអំពីរបៀបរៀបចំកាលវិភាគជីវិតឱ្យស្របតាមនាឡិកាជីវសាស្ត្រ ការគ្រប់គ្រងអាហាររូបត្ថម្ភដើម្បីបង្កើនថាមពលខួរក្បាល សិល្បៈនៃការគេងឱ្យមានគុណភាព និងបច្ចេកទេសគ្រប់គ្រងភាពតានតឹងតាមបែបវិទ្យាសាស្ត្រ។

សេចក្តីផ្តើមនេះគឺជាការដាស់តឿនឱ្យអ្នកចាប់ផ្តើមសម្លឹងមើលខ្លួនឯងក្នុងពន្លឺថ្មី។ ចូរឈប់មើលឃើញខ្លួនឯងថាជាយន្តការមួយសម្រាប់តែផលិតផលសម្រេច ប៉ុន្តែចូរមើលឃើញខ្លួនឯងថាជាសិល្បករម្នាក់ដែលកំពុងរៀបចំច្នៃប្រឌិតជីវិតឱ្យមានតុល្យភាព និងតម្លៃ។

អាថ៌កំបាំងនៃជោគជ័យមិនមែនជារឿងស្មុគស្មាញដែលស្ថិតនៅឆ្ងាយហួសពីការស្មាននោះទេ។ វាផ្តើមចេញពីជំហានតូចៗនៃការសង្កេតខ្លួនឯង ការផ្តល់តម្លៃដល់សុខភាព និងការរៀនរស់នៅឱ្យស្របតាមចង្វាក់នៃធម្មជាតិ។ ប្រសិនបើអ្នកអាចគ្រប់គ្រង "នាឡិកា" នៅក្នុងខ្លួនអ្នកបាន អ្នកនឹងអាចគ្រប់គ្រងជោគវាសនារបស់អ្នកបានយ៉ាងពិតប្រាកដ។

សេចក្តីសន្និដ្ឋាននៃជំពូក

ការយល់ដឹងពីខ្លួនឯងគឺជាចំណុចចាប់ផ្តើមនៃប្រាជ្ញាទាំងពង។ នៅពេលអ្នកបើកទំព័របន្ទាប់ ចូរត្រៀមខ្លួនដើម្បីស្វែងរកការពិតអំពីខ្លួនឯងដែលអ្នកប្រហែលជាបានមើលរំលងជាច្រើនឆ្នាំមកហើយ។ ដំណើរស្វែងរកតម្លៃជីវិតតាមរយៈកែវភ្នែកនៃនាឡិកាវេជ្ជសាស្ត្រ កំពុងតែចាប់ផ្តើមនៅពេលនេះ។ ចូរចាំថា ជីវិតមិនមែនជាការប្រណាំងដើម្បីទៅដល់ទីបញ្ចប់នោះទេ ប៉ុន្តែវាគឺជាសិល្បៈនៃការធ្វើដំណើរក្នុងល្បឿន និងចង្វាក់ដែលត្រឹមត្រូវបំផុតសម្រាប់ខ្លួនអ្នក។

ការផ្តល់តម្លៃឱ្យរាងកាយ៖ គ្រឹះដំបូងនៃសេចក្តីស្រមៃ

បុព្វកថា៖ រាងកាយគឺជាយាននៃវាសនា

នៅក្នុងសម័យកាលដែលពិភពលោកវិលលឿនដូចចរន្តអគ្គិសនី មនុស្សភាគច្រើនតែងតែរត់ប្រណាំងជាមួយពេលវេលា ដើម្បីដេញតាមមហិច្ឆតា និងសេចក្តីស្រមៃដ៏ខ្ពង់ខ្ពស់របស់ខ្លួន។ យើងចំណាយពេលរាប់ម៉ោងដើម្បីរៀបចំផែនការអាជីវកម្ម យើងខិតខំសិក្សារហូតដល់យប់ជ្រៅ ហើយយើងលះបង់ការសម្រាកដើម្បីដោះដូរមកវិញនូវភាពជោគជ័យខាងសម្ភារៈ។ ប៉ុន្តែ មានរឿងមួយដែលយើងតែងតែមើលរំលងដោយអចេតនា នោះគឺ "យាន" ដែលដឹកជញ្ជូនយើងទៅកាន់គោលដៅនោះ ពោលគឺរាងកាយរបស់យើងផ្ទាល់។

ប្រសិនបើយើងប្រៀបធៀបជីវិតទៅនឹងការធ្វើដំណើរដ៏វែងឆ្ងាយមួយ រាងកាយគឺជាយានជំនិះ ហើយចិត្តគំនិតគឺជាអ្នកបើកបរ។ ទោះបីជាអ្នកបើកបរមានផែនទីច្បាស់លាស់ និងមានមហិច្ឆតាចង់ទៅដល់គោលដៅលឿនយ៉ាងណាក៏ដោយ ប្រសិនបើយានជំនិះនោះខូចខាត គ្មានប្រេងកម្លាំង ឬមិនត្រូវបានថែទាំឱ្យបានល្អទេ នោះដំណើរដេញតាមសេចក្តីស្រមៃនឹងត្រូវអាក់ខាន ឬត្រូវបញ្ចប់នៅពាក់កណ្តាលផ្លូវជាមិនខាន។ ការផ្តល់តម្លៃឱ្យរាងកាយ មិនមែនគ្រាន់តែជាការចង់បានសម្រស់ខាងក្រៅនោះទេ ប៉ុន្តែវាគឺជាការកសាងគ្រឹះដ៏រឹងមាំបំផុតសម្រាប់រាល់កិច្ចការទាំងពួងក្នុងជីវិត។

ទំនាក់ទំនងរវាងសុខភាពរូបវន្ត និងថាមពលនៃសេចក្តីស្រមៃ

សេចក្តីស្រមៃដែលអស្ចារ្យ ទាមទារឱ្យមានខួរក្បាលដែលស្រឡះ និងស្មារតីដែលរឹងមាំ។ តាមទស្សនៈវេជ្ជសាស្ត្រ ខួរក្បាល និងរាងកាយមិនមែនជាផ្នែកដាច់ដោយឡែកពីគ្នានោះទេ។ នៅពេលដែលរាងកាយស្ថិតក្នុងស្ថានភាពទ្រុឌទ្រោម ប្រព័ន្ធអ័រម៉ូនក្នុងខ្លួននឹងមានភាពរញ៉េរញ៉ៃ ជាពិសេសអ័រម៉ូនដែលបង្កឱ្យមានស្ត្រេសនឹងកើនឡើងខ្ពស់ ដែលវានឹងទៅបង្អាក់សមត្ថភាពនៃការគិតបែបច្នៃប្រឌិត និងការសម្រេចចិត្ត។

ការផ្តល់តម្លៃឱ្យរាងកាយមានន័យថា ការយល់ដឹងអំពី "នាឡិកាជីវសាស្ត្រ" នៅក្នុងខ្លួនយើង។ រាល់កោសិការាប់លានកោសិកា កំពុងបំពេញតួនាទីយ៉ាងសកម្មដើម្បីគាំទ្រដល់រាល់សកម្មភាពរបស់យើង។ នៅពេលយើងផ្តល់ចំណីអាហារដែលមានជីវជាតិ ការសម្រាកគ្រប់គ្រាន់ និងការហាត់ប្រាណទៀងទាត់ យើងកំពុងតែ "វិនិយោគ" លើដើមទុនដែលសំខាន់បំផុត។ បើគ្មានសុខភាពល្អទេ សេចក្តីស្រមៃដែលយើងធ្លាប់ស្រមៃចង់បាន នឹងក្លាយទៅជាបន្ទុកដ៏ធ្ងន់ធ្ងរទៅវិញ។ តើមានប្រយោជន៍អ្វី បើថ្ងៃដែលអ្នកទទួលបានជោគជ័យខ្ពស់បំផុត បែរជាថ្ងៃដែលអ្នកត្រូវដេកនៅលើគ្រែពេទ្យដោយមិនអាចរីករាយនឹងសមិទ្ធផលទាំងនោះបាន?

របាំងនៃភាពល្ងង់ខ្លៅ៖ ការមើលរំលងសញ្ញាព្រមាន

មនុស្សភាគច្រើនមានទម្លាប់ "ប្រើប្រាស់" រាងកាយហួសកម្រិត រហូតដល់ភ្លេចថាវាមានដែនកំណត់។ នៅក្នុងពិភពវេជ្ជសាស្ត្រ យើងតែងតែឃើញអ្នកជំងឺជាច្រើនដែលមកជួបគ្រូពេទ្យនៅពេលដែលអ្វីៗហួសពេល ឬឈានដល់ដំណាក់កាលធ្ងន់ធ្ងរ។ នេះគឺដោយសារតែពួកគេបានមើលរំលងសញ្ញាព្រមានតូចៗដែលរាងកាយបានផ្ញើមក។ ការឈឺក្បាលរ៉ាំរ៉ៃ ការអស់កម្លាំងល្ហិតល្ហៃ ឬការគេងមិនលក់ មិនមែនជារឿងធម្មតានោះទេ ប៉ុន្តែវាគឺជា "ភាសា" របស់រាងកាយដែលកំពុងអង្វរករសុំការយកចិត្តទុកដាក់។

ការផ្តល់តម្លៃឱ្យរាងកាយ គឺជាការរៀនស្តាប់នូវភាសានេះ។ វាមិនមែនជាការអាត្មានិយមនោះទេ ដែលអ្នកចំណាយពេលមួយម៉ោងក្នុងមួយថ្ងៃដើម្បីហាត់ប្រាណ ឬជ្រើសរើសអាហារដែលល្អចំពោះសុខភាពជំនួសឱ្យអាហាររហ័ស។ ផ្ទុយទៅវិញ វាគឺជាការបង្ហាញនូវទំនួលខុសត្រូវខ្ពស់បំផុតចំពោះជីវិតខ្លួនឯង និងមនុស្សជាទីស្រឡាញ់នៅជុំវិញខ្លួន។ នៅពេលអ្នកគោរពរាងកាយ រាងកាយនឹងផ្តល់មកវិញនូវភាពរហ័សរហួន ភាពច្នៃប្រឌិត និងភាពអត់ធ្មត់ ដើម្បីតស៊ូជាមួយឧបសគ្គក្នុងជីវិត។

វិន័យនៃរាងកាយ៖ សិល្បៈនៃការរស់នៅប្រកបដោយគុណតម្លៃ

ការថែទាំរាងកាយមិនមែនជារឿងដែលត្រូវធ្វើម្តងម្កាលតាមអារម្មណ៍នោះទេ ប៉ុន្តែវាគឺជា "សិល្បៈនៃវិន័យ"។ គ្រឹះដំបូងនៃសេចក្តីស្រមៃ ចាប់ផ្តើមពីទម្លាប់តូចៗប្រចាំថ្ងៃ៖

• ការសម្រាកជាឱសថទិព្វ៖ ការគេងមិនមែនជាការខ្ជះខ្ជាយពេលវេលានោះទេ ប៉ុន្តែគឺជាដំណើរការនៃការជួសជុលកោសិកា និងការរៀបចំទិន្នន័យក្នុងខួរក្បាល។ បើគ្មានការគេងដែលប្រកបដោយគុណភាពទេ មហិច្ឆតារបស់អ្នកនឹងត្រូវរលាយបាត់បន្តិចម្តងៗដោយសារតែភាពចុះខ្សោយនៃស្មារតី។
• អាហារូបត្ថម្ភជាថាមពលគ្រឹះ៖ អ្វីដែលអ្នកបរិភោគនៅថ្ងៃនេះ នឹងក្លាយជាផ្នែកមួយនៃកោសិការបស់អ្នកនៅថ្ងៃស្អែក។ ការជ្រើសរើសអាហារដែលមានតម្លៃអាហារូបត្ថម្ភ គឺជាការផ្តល់វត្ថុធាតុដើមដ៏ល្អបំផុតសម្រាប់ការផលិតថាមពលខួរក្បាល និងរាងកាយ។
• ចលនាគឺជាជីវិត៖ រាងកាយមនុស្សត្រូវបានរចនាឡើងសម្រាប់ធ្វើចលនា។ ការហាត់ប្រាណមិនត្រឹមតែជួយឱ្យសាច់ដុំរឹងមាំប៉ុណ្ណោះទេ ប៉ុន្តែវាជួយបញ្ចេញអ័រម៉ូនរីករាយ ដែលជាថ្នាំបំបាត់ស្រ្តេសដ៏មានប្រសិទ្ធភាពបំផុតសម្រាប់អ្នកដេញតាមសេចក្តីស្រមៃ។

ការវិនិយោគដែលមិនដែលខាតបង់

នៅក្នុងពិភពហិរញ្ញវត្ថុ មនុស្សស្វែងរកការវិនិយោគដែលមានភាគលាភខ្ពស់។ ប៉ុន្តែក្នុងវិស័យជីវិត ការវិនិយោគលើសុខភាពរូបវន្តគឺជាការវិនិយោគដែលមានអត្រានៃការសងវិញខ្ពស់បំផុត និងគ្មានហានិភ័យ។ នៅពេលអ្នកមានរាងកាយដែលរឹងមាំ អ្នកមានទំនុកចិត្តលើខ្លួនឯង។ នៅពេលអ្នកមានទំនុកចិត្ត អ្នកហ៊ានប្រឈមមុខនឹងហានិភ័យ និងឱកាសថ្មីៗ។

សេចក្តីស្រមៃដែលគ្មានគ្រឹះសុខភាព ប្រៀបបាននឹងប្រាសាទដែលសាងសង់នៅលើដីខ្សាច់។ ទោះបីវាស្អាតអស្ចារ្យយ៉ាងណា ក៏វាមិនអាចឈរជើងបានយូរអង្វែងឡើយ។ ការផ្តល់តម្លៃឱ្យរាងកាយ គឺជាសញ្ញានៃការយល់ដឹងពីតម្លៃពិតនៃជីវិត។ វាគឺជាការដឹងគុណចំពោះធម្មជាតិដែលបានផ្តល់រូបកាយនេះមកឱ្យយើង ដើម្បីប្រើប្រាស់ក្នុងកិច្ចការជាប្រយោជន៍ដល់ខ្លួនឯង និងសង្គមជាតិ។

សេចក្តីសន្និដ្ឋាននៃជំពូក

ការផ្តល់តម្លៃឱ្យរាងកាយ មិនមែនជាគោលដៅចុងក្រោយនោះទេ ប៉ុន្តែវាគឺជា "មធ្យោបាយ" និងជា "គ្រឹះ" ដ៏សំខាន់បំផុត ដើម្បីឈានទៅរកសេចក្តីស្រមៃដ៏អស្ចារ្យ។ មុននឹងអ្នកចង់ទៅផ្លាស់ប្តូរពិភពលោក ចូររៀនថែរក្សា និងផ្តល់តម្លៃឱ្យពិភពលោកតូចមួយដែលស្ថិតនៅក្នុងខ្លួនអ្នកជាមុនសិន។

នាឡិកាវេជ្ជសាស្ត្រកំពុងដើរទៅមុខជានិច្ច វាមិនដែលរង់ចាំនរណាម្នាក់ឡើយ។ ចូរចាប់ផ្តើមផ្តល់តម្លៃឱ្យរាងកាយរបស់អ្នកចាប់ពីវិនាទីនេះតទៅ ព្រោះវាគឺជាទ្រព្យសម្បត្តិដ៏មានតម្លៃបំផុតតែមួយគត់ដែលនឹងរួមដំណើរជាមួយអ្នក រហូតដល់ថ្ងៃដែលអ្នកសម្រេចបាននូវសេចក្តីស្រមៃដ៏ខ្ពង់ខ្ពស់បំផុតរបស់អ្នក។ កាលណាគ្រឹះរឹងមាំ អគារនៃជោគជ័យរបស់អ្នកនឹងមានភាពអស្ចារ្យ និងស្ថិតស្ថេរជានិរន្តរ៍។

ស្វែងយល់ពីអត្ថន័យនៃនាឡិកាវេជ្ជសាស្ត្រ

សេចក្តីផ្តើម៖ សញ្ញាណនៃពេលវេលានិងជីវិត

នៅក្នុងចក្រវាលដ៏ធំធេងនេះ អ្វីៗទាំងអស់សុទ្ធតែធ្វើដំណើរទៅតាមចង្វាក់នៃពេលវេលា។ សម្រាប់មនុស្សជាតិ ពេលវេលាមិនមែនគ្រាន់តែជាតួលេខដែលដើរនៅលើមុខនាឡិកាប៉ុណ្ណោះទេ ប៉ុន្តែវាគឺជាដង្ហើម ជាចង្វាក់បេះដូង និងជាខ្នាតវាស់វែងនៃអត្ថិភាពនៃជីវិត។ នៅក្នុងបរិបទនៃវិទ្យាសាស្ត្រសុខាភិបាល "នាឡិកាវេជ្ជសាស្ត្រ" មិនមែនសំដៅទៅលើឧបករណ៍ដែលគេពាក់នៅនឹងកដៃតែម្ដងនោះទេ ប៉ុន្តែវាគឺជាសញ្ញាណដ៏ស៊ីជម្រៅដែលផ្សារភ្ជាប់រវាងជីវសាស្ត្រមនុស្ស ពេលវេលានៃការវិវត្តនៃជំងឺ និងឱកាសមាសក្នុងការសង្គ្រោះជីវិត។

ការយល់ដឹងអំពីនាឡិកាវេជ្ជសាស្ត្រ គឺជាការបើកទ្វារទៅកាន់ការយល់ដឹងអំពីសិល្បៈនៃការរស់នៅ។ វាកើតឡើងពីការរួមបញ្ចូលគ្នារវាងចំណេះដឹងផ្នែកវេជ្ជសាស្ត្រដ៏ច្បាស់លាស់ និងការដឹងគុណចំពោះតម្លៃនៃវិនាទីនីមួយៗដែលយើងមានដង្ហើមចេញចូល។ ជំពូកនេះនឹងនាំអ្នកអានឱ្យដឹងកាន់តែស៊ីជម្រៅថា តើអ្វីទៅជាខ្លឹមសារពិតប្រាកដនៃនាឡិកាវេជ្ជសាស្ត្រ និងហេតុអ្វីបានជាវាដើរតួនាទីយ៉ាងសំខាន់នៅក្នុងតុល្យភាពនៃសុខភាព និងសុភមង្គល។

ចង្វាក់ជីវសាស្ត្រ៖ នាឡិកាដែលបង្កប់ក្នុងកោសិកា

រាងកាយរបស់មនុស្សម្នាក់ៗមានប្រព័ន្ធនាឡិកាផ្ទៃក្នុងដ៏អស្ចារ្យ ដែលវិទ្យាសាស្ត្រហៅថា "ចង្វាក់ជីវសាស្ត្រប្រចាំថ្ងៃ" (Circadian Rhythm)។ នេះគឺជាយន្តការធម្មជាតិដែលគ្រប់គ្រងដោយខួរក្បាល ដើម្បីតម្រូវឱ្យរាងកាយបំពេញមុខងារទៅតាមពេលវេលានៃថ្ងៃ និងយប់។ នាឡិកាផ្ទៃក្នុងនេះហើយដែលកំណត់ថា តើពេលណាដែលយើងគួរភ្ញាក់ ពេលណាដែលអ័រម៉ូនគួរត្រូវបានបញ្ចេញ និងពេលណាដែលប្រព័ន្ធរំលាយអាហារដំណើរការខ្លាំងបំផុត។

នៅពេលដែលនាឡិកាជីវសាស្ត្រនេះដើរខុសចង្វាក់ ដោយសារការសម្រាកមិនគ្រប់គ្រាន់ ឬការរស់នៅខុសទំនង វានឹងបង្កើតជាផលវិបាកដល់សុខភាពយ៉ាងធ្ងន់ធ្ងរ។ វេជ្ជសាស្ត្រសម័យទំនើបបានរកឃើញថា ជំងឺរ៉ាំរ៉ៃជាច្រើនដូចជា ជំងឺលើសឈាម ជំងឺទឹកនោមផ្អែម និងបញ្ហាផ្លូវចិត្ត ជារឿយៗមានចំណុចចាប់ផ្តើមចេញពីការមិនគោរពតាមនាឡិកាធម្មជាតិរបស់រាងកាយ។ ដូច្នេះ ការយល់ដឹងពីនាឡិកាវេជ្ជសាស្ត្រ ចាប់ផ្តើមពីការស្ដាប់សញ្ញារបស់រាងកាយ និងការផ្តល់តម្លៃដល់ការសម្រាក និងការហូបចុកឱ្យស្របតាមចង្វាក់ធម្មជាតិ។

ម៉ោងមាស៖ វិនាទីដែលកំណត់រវាងការរស់ និងការបាត់បង់

នៅក្នុងពិភពនៃគ្រូពេទ្យ និងការសង្គ្រោះបន្ទាន់ នាឡិកាវេជ្ជសាស្ត្រមានអត្ថន័យស្មើនឹង "ម៉ោងមាស" (The Golden Hour)។ នេះគឺជាអំឡុងពេលដ៏ខ្លី និងមានតម្លៃបំផុតបន្ទាប់ពីមនុស្សម្នាក់ជួបគ្រោះថ្នាក់ ឬធ្លាក់ខ្លួនឈឺធ្ងន់ធ្ងរភ្លាមៗ ដូចជាករណីដាច់សរសៃឈាមខួរក្បាល ឬគាំងបេះដូងជាដើម។ ប្រសិនបើការព្យាបាលត្រូវបានធ្វើឡើងទាន់ពេលវេលានៅក្នុងនាឡិកានេះ លទ្ធភាពនៃការរស់រានមានជីវិត និងការវិលត្រឡប់មកមានសុខភាពល្អវិញគឺមានកម្រិតខ្ពស់បំផុត។

អត្ថន័យនៃនាឡិកាក្នុងទីនេះ គឺការប្រណាំងប្រជែងជាមួយសេចក្ដីស្លាប់។ វាបង្រៀនយើងឱ្យដឹងថា ក្នុងស្ថានភាពវេជ្ជសាស្ត្រ វិនាទីមិនមែនគ្រាន់តែជាពេលវេលាប៉ុណ្ណោះទេ ប៉ុន្តែវាគឺជាកោសិកាខួរក្បាលដែលនៅរស់ វាគឺជាសាច់ដុំបេះដូងដែលនៅមានកម្លាំងច្របាច់ឈាម។ ការយល់ដឹងពីចំណុចនេះ ជួយឱ្យយើងចេះសង្កេតសញ្ញាអាសន្ន និងយល់ពីសារៈសំខាន់នៃការបញ្ជូនអ្នកជំងឺទៅកាន់មន្ទីរពេទ្យដោយមិនបង្អង់យូរ។

នាឡិកានៃការវិវត្តនៃវ័យ៖ សិល្បៈនៃការទទួលយក និងការរៀបចំ

នាឡិកាវេជ្ជសាស្ត្រក៏តំណាងឱ្យដំណើរនៃជីវិតពីកុមារភាព យុវវ័យ រហូតដល់វ័យជរា។ ដំណាក់កាលនីមួយៗនៃជីវិតមាន "នាឡិកា" រៀងៗខ្លួន ដែលតម្រូវឱ្យមានការថែទាំខុសៗគ្នា។ ការយល់ដឹងពីអត្ថន័យនៃពេលវេលានៃវ័យ ជួយឱ្យយើងមិនត្រឹមតែចេះការពារជំងឺតាមដំណាក់កាលកាលនោះទេ ប៉ុន្តែថែមទាំងជួយឱ្យយើងចេះរៀបចំផែនការជីវិតឱ្យមានគុណភាព។

ការវិវត្តនៃរាងកាយគឺជាច្បាប់ធម្មជាតិដែលគ្មានអ្នកណាអាចបញ្ឈប់បាន ប៉ុន្តែវេជ្ជសាស្ត្រជួយឱ្យយើងអាច "បន្ថយល្បឿន" នៃនាឡិកានេះបាន តាមរយៈការរស់នៅប្រកបដោយអនាម័យ និងការត្រួតពិនិត្យសុខភាពជាប្រចាំ។ សិល្បៈនៃតម្លៃជីវិតស្ថិតនៅលើការដែលយើងដឹងថា ពេលវេលានៃភាពយុវវ័យមានកំណត់ ដូច្នេះយើងត្រូវប្រើប្រាស់វាដើម្បីកសាងគ្រឹះសុខភាពដ៏រឹងមាំសម្រាប់វ័យចំណាស់។

ទំនាក់ទំនងរវាងបច្ចេកវិទ្យា និងការតាមដានសុខភាព

ក្នុងយុគសម័យបច្ចុប្បន្ន នាឡិកាវេជ្ជសាស្ត្របានក្លាយជាវត្ថុរូបិយតាមរយៈឧបករណ៍បច្ចេកវិទ្យាឆ្លាតវៃ។ នាឡិកាដែលយើងពាក់អាចវាស់ចង្វាក់បេះដូង កម្រិតអុកស៊ីសែនក្នុងឈាម និងគុណភាពនៃការគេង។ នេះគឺជាការវិវត្តដ៏អស្ចារ្យដែលអនុញ្ញាតឱ្យបុគ្គលម្នាក់ៗក្លាយជា "អ្នកយាម" សុខភាពផ្ទាល់ខ្លួន។

ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ អត្ថន័យពិតនៃឧបករណ៍ទាំងនេះ មិនមែនស្ថិតនៅលើតែតួលេខដែលបង្ហាញលើអេក្រង់នោះទេ ប៉ុន្តែស្ថិតនៅលើការដែលយើងយកទិន្នន័យទាំងនោះមកកែប្រែទម្លាប់រស់នៅ។ នាឡិកាឌីជីថលទាំងនេះគ្រាន់តែជាឧបករណ៍ជំនួយ ចំណែកឯអ្នកសម្រេចចិត្ត និងអ្នកអនុវត្តពិតប្រាកដ គឺតួអង្គម្ចាស់ជីវិតខ្លួនឯង។ ការរួមបញ្ចូលគ្នារវាងទិន្នន័យវិទ្យាសាស្ត្រ និងការយល់ដឹងពីស្ថានភាពរាងកាយជាក់ស្ដែង គឺជាគន្លឹះនៃសុខុមាលភាព។

តម្លៃជីវិត៖ ការរស់នៅឱ្យលើសពីការរាប់ម៉ោង

ជាចុងក្រោយ នាឡិកាវេជ្ជសាស្ត្របង្រៀនយើងអំពី "គុណភាពនៃពេលវេលា"។ នៅក្នុងវេជ្ជសាស្ត្រ គេមិនត្រឹមតែចង់ឱ្យអ្នកជំងឺមានអាយុយឺនយូរប៉ុណ្ណោះទេ ប៉ុន្តែគេចង់ឱ្យឆ្នាំនីមួយៗនៃការរស់នៅនោះ ជាឆ្នាំដែលមានសុខភាពល្អ និងមានន័យ។ គ្មានប្រយោជន៍អ្វីឡើយ ប្រសិនបើនាឡិកាជីវិតនៅតែដើរ ប៉ុន្តែរាងកាយ និងចិត្តវិញ្ញាណស្ថិតក្នុងភាពទុក្ខសោក និងជំងឺដង្កាត់។

អត្ថន័យនៃនាឡិកាវេជ្ជសាស្ត្រក្នុងសិល្បៈនៃតម្លៃជីវិត គឺការដឹងគុណចំពោះរាល់នាទីដែលយើងនៅមានកម្លាំងអាចធ្វើរឿងល្អៗ អាចនៅក្បែរមនុស្សដែលយើងស្រឡាញ់ និងអាចសម្រេចគោលដៅជីវិត។ វារំលឹកយើងថា សុខភាពគឺជាទ្រព្យសម្បត្តិដែលអនុញ្ញាតឱ្យយើងទិញ "ពេលវេលា" បានកាន់តែច្រើន និងមានគុណតម្លៃបំផុត។

សេចក្តីសន្និដ្ឋាន

ការស្វែងយល់ពីអត្ថន័យនៃនាឡិកាវេជ្ជសាស្ត្រ គឺជាការយល់ដឹងពីសច្ចភាពនៃជីវិត។ វាជាការយល់ដឹងពីចង្វាក់ផ្ទៃក្នុងនៃកោសិកា ការយល់ដឹងពីភាពបន្ទាន់នៃការព្យាបាល ការយល់ដឹងពីការផ្លាស់ប្តូរនៃវ័យ និងការប្រើប្រាស់បច្ចេកវិទ្យាដើម្បីលើកកម្ពស់គុណភាពរស់នៅ។ នៅពេលដែលយើងចេះស្តាប់ និងឱ្យតម្លៃដល់នាឡិកានេះ យើងនឹងមិនត្រឹមតែមានសុខភាពល្អប៉ុណ្ណោះទេ ប៉ុន្តែយើងនឹងអាចរស់នៅក្នុងជីវិតមួយដែលពោរពេញដោយអត្ថន័យ និងសេចក្តីសុខពិតប្រាកដ។

នាឡិកាវេជ្ជសាស្ត្រមិនដែលដើរថយក្រោយឡើយ ប៉ុន្តែវាផ្តល់ឱកាសឱ្យយើងធ្វើឱ្យវិនាទីបច្ចុប្បន្នមានតម្លៃបំផុត។ តាមរយៈការយល់ដឹងស៊ីជម្រៅក្នុងជំពូកនេះ អ្នកអាននឹងចាប់ផ្តើមមើលឃើញសុខភាពក្នុងពន្លឺថ្មីមួយ ដែលមិនមែនគ្រាន់តែជាការមិនមានជំងឺ ប៉ុន្តែជាការដើរឱ្យស្របតាមចង្វាក់នៃសកលលោក និងការចេះគ្រប់គ្រងពេលវេលាដ៏មានកម្រិតរបស់ខ្លួន ឱ្យក្លាយជាសិល្បៈនៃការរស់នៅដ៏អស្ចារ្យ។

សិល្បៈនៃការសម្រាក និងថាមពលនៃការគេង

នៅក្នុងពិភពលោកដែលវិវឌ្ឍទៅមុខយ៉ាងលឿនឥតឈប់ឈរ មនុស្សភាគច្រើនយល់ច្រឡំថា ភាពមមាញឹកគឺជាសញ្ញានៃភាពជោគជ័យ ហើយការសម្រាកគឺជាសញ្ញានៃភាពខ្ជិលច្រអូស។ ប៉ុន្តែនៅក្នុងក្របខ័ណ្ឌនៃនាឡិកាវេជ្ជសាស្ត្រ និងសុខភាព រាងកាយរបស់មនុស្សមិនមែនជាម៉ាស៊ីនដែលអាចដំណើរការបាន ២៤ ម៉ោងលើ ២៤ ម៉ោងដោយគ្មានការថែទាំនោះទេ។ ការសម្រាក មិនមែនគ្រាន់តែជាការបញ្ឈប់សកម្មភាពប៉ុណ្ណោះទេ ប៉ុន្តែវាគឺជាដំណើរការដ៏សកម្មមួយនៃការស្តារឡើងវិញនូវកោសិកា តុល្យភាពអរម៉ូន និងការរៀបចំប្រព័ន្ធចងចាំ។ ការយល់ដឹងអំពីសិល្បៈនៃការសម្រាក និងការទាញយកថាមពលពីការគេង គឺជាគន្លឹះដ៏សំខាន់បំផុតក្នុងការបង្កើនគុណតម្លៃនៃជីវិត និងប្រសិទ្ធភាពការងារ។

នាឡិកាជីវសាស្ត្រ និងចង្វាក់នៃការរស់នៅ

រាងកាយមនុស្សត្រូវបានគ្រប់គ្រងដោយយន្តការធម្មជាតិមួយដែលហៅថា "ចង្វាក់ជីវសាស្ត្រប្រចាំថ្ងៃ"។ យន្តការនេះដើរតួជានាឡិកាដ៏សុក្រឹតបំផុត ដែលកំណត់ពេលណាត្រូវភ្ញាក់ និងពេលណាត្រូវសម្រាក។ នៅពេលពន្លឺព្រះអាទិត្យចាប់ផ្តើមអន់ថយ ខួរក្បាលរបស់យើងចាប់ផ្តើមបញ្ចេញអរម៉ូនមេឡាតូនីន ដែលជាសញ្ញាប្រាប់ដល់រាងកាយថា ពេលវេលានៃការស្តារឡើងវិញបានមកដល់ហើយ។

ការរស់នៅផ្ទុយនឹងចង្វាក់ធម្មជាតិនេះ ដូចជាការបង្ខំខ្លួនឯងឱ្យនៅភ្ញាក់នៅពេលយប់ជ្រៅ ឬការប៉ះពាល់នឹងពន្លឺពណ៌ខៀវពីឧបករណ៍អេឡិចត្រូនិកច្រើនពេក នឹងធ្វើឱ្យនាឡិកាជីវសាស្ត្រមានភាពច្របូកច្របល់។ លទ្ធផលដែលទទួលបាន មិនមែនត្រឹមតែជាការងងុយដេកនៅពេលថ្ងៃប៉ុណ្ណោះទេ ប៉ុន្តែវាប៉ះពាល់ដល់ប្រព័ន្ធរំលាយអាហារ ប្រព័ន្ធការពាររាងកាយ និងតុល្យភាពផ្លូវចិត្តទាំងស្រុង។ ការគោរពពេលវេលានៃការសម្រាក គឺជាការគោរពដល់យន្តការធម្មជាតិដែលទ្រទ្រង់ជីវិតរបស់យើង។

ដំណាក់កាលនៃការគេង៖ ដំណើរព្យាបាលដោយស្ងៀមស្ងាត់

ការគេងមិនមែនគ្រាន់តែជាការបិទភ្នែកហើយស្ងាត់មាត់នោះទេ។ តាមវិទ្យាសាស្ត្រវេជ្ជសាស្ត្រ ការគេងត្រូវបានបែងចែកជាដំណាក់កាលសំខាន់ៗ ដែលដំណាក់កាលនីមួយៗមានតួនាទីខុសៗគ្នា៖

• ការគេងស្រាល៖ ជាដំណាក់កាលដំបូងដែលរាងកាយចាប់ផ្តើមសម្រាក សាច់ដុំចាប់ផ្តើមធូរស្រាល និងចង្វាក់បេះដូងចាប់ផ្តើមយឺត។
• ការគេងជ្រៅ៖ នេះគឺជាដំណាក់កាលដ៏វិសេសវិសាលបំផុតសម្រាប់សុខភាពរាងកាយ។ នៅក្នុងដំណាក់កាលនេះ រាងកាយបញ្ចេញអរម៉ូនលូតលាស់ ស្តារកោសិកាដែលខូចខាត ពង្រឹងប្រព័ន្ធភាពស៊ាំ និងជម្រះជាតិពុលចេញពីខួរក្បាល។ បើគ្មានការគេងជ្រៅដែលគ្រប់គ្រាន់ទេ រាងកាយនឹងឆាប់ចាស់ជាងវ័យ និងងាយរងគ្រោះដោយជំងឺរ៉ាំរ៉ៃ។
• ដំណាក់កាលនៃការយល់សប្តិ (REM Sleep): ជាដំណាក់កាលដែលខួរក្បាលមានសកម្មភាពខ្លាំងក្នុងការរៀបចំទិន្នន័យ និងព័ត៌មានដែលបានទទួលពេញមួយថ្ងៃ។ វាដើរតួដូចជាការបោសសម្អាតថតឯកសារក្នុងខួរក្បាល ដើម្បីទុកកន្លែងសម្រាប់ចំណេះដឹងថ្មីៗ និងជួយតុល្យភាពអារម្មណ៍។

ការយល់ដឹងពីដំណាក់កាលទាំងនេះ បង្រៀនយើងថា គុណភាពនៃការគេងសំខាន់ជាងបរិមាណនៃម៉ោងដែលយើងគេង។

សិល្បៈនៃការសម្រាកក្នុងពេលថ្ងៃ

ក្រៅពីការគេងនៅពេលយប់ ការសម្រាកនៅពេលថ្ងៃក៏ជាសិល្បៈមួយដែលជួយរក្សាថាមពលឱ្យនៅស្ថិតស្ថេរផងដែរ។ មនុស្សជោគជ័យ និងមានសុខភាពល្អ មិនមែនជាអ្នកដែលធ្វើការឥតឈប់ឈររហូតដល់អស់កម្លាំងល្ហិតល្ហៃនោះទេ ប៉ុន្តែគឺជាអ្នកដែលចេះ "ឈប់ដើម្បីទៅមុខ"។

ការសម្រាករយៈពេលខ្លី (៥ ទៅ ១០ នាទី) ក្នុងចន្លោះពេលធ្វើការ ជួយឱ្យខួរក្បាលមានឱកាសបានសម្រាកពីការផ្ដោតអារម្មណ៍ខ្លាំង។ ការហាត់ដកដង្ហើមវែងៗ ការដើរតិចៗ ឬការសម្លឹងមើលពណ៌បៃតងនៃធម្មជាតិ គឺជាទម្រង់នៃការសម្រាកដែលជួយបង្កើនថាមពលផ្លូវចិត្ត។ សិល្បៈនៃការសម្រាក គឺការដឹងថាពេលណាត្រូវដាក់ចុះនូវបន្ទុកផ្លូវចិត្ត ដើម្បីឱ្យយើងមានកម្លាំងគ្រប់គ្រាន់ក្នុងការលើកវាមកវិញដោយប្រសិទ្ធភាពខ្ពស់ជាងមុន។

ផលវិបាកនៃការខ្វះការសម្រាកចំពោះគុណតម្លៃជីវិត

នៅពេលយើងលះបង់ការសម្រាកដើម្បីដោះដូរនឹងការងារ យើងកំពុងតែធ្វើអាជីវកម្មដែលខាតបង់បំផុត។ ការខ្វះការគេងនាំឱ្យ៖

• ការថយចុះនៃបញ្ញាស្មារតី៖ ការសម្រេចចិត្តមានភាពយឺតយ៉ាវ និងមិនច្បាស់លាស់។
• បញ្ហាផ្លូវចិត្ត៖ ការកើនឡើងនៃស្រ្តេស ការឆាប់ខឹង និងហានិភ័យនៃជំងឺបាក់ទឹកចិត្ត។
• សុខភាពរាងកាយចុះខ្សោយ៖ បង្កើនហានិភ័យនៃជំងឺបេះដូង លើសឈាម និងជំងឺទឹកនោមផ្អែម។

តម្លៃជីវិតមិនត្រូវបានវាស់វែងដោយចំនួនការងារដែលយើងបានធ្វើនោះទេ ប៉ុន្តែវាស់វែងដោយគុណភាពនៃវត្តមានរបស់យើងក្នុងលោកនេះ។ បើយើងមានទ្រព្យសម្បត្តិស្តុកស្តម្ភ ប៉ុន្តែរាងកាយទន់ខ្សោយ និងស្មារតីងងុយងក់ តើជីវិតនោះមានន័យយ៉ាងណា?

យុទ្ធសាស្ត្រដើម្បីទទួលបានដំណេកដ៏វិសេស

ដើម្បីកសាងទម្លាប់នៃការគេងឱ្យមានប្រសិទ្ធភាព យើងត្រូវបង្កើត "ពិធីការនៃដំណេក" ផ្ទាល់ខ្លួន៖

• ភាពទៀងទាត់៖ ចូលគេង និងភ្ញាក់ពីគេងឱ្យចំពេលដដែលជារៀងរាល់ថ្ងៃ ទោះបីជាថ្ងៃឈប់សម្រាកក៏ដោយ ដើម្បីបង្ហាត់នាឡិកាជីវសាស្ត្រ។
• បរិស្ថានដំណេក៖ បន្ទប់គេងគួរតែងងឹត ស្ងាត់ និងមានសីតុណ្ហភាពត្រជាក់ល្មម។ បន្ទប់គេងគឺជាវិហារនៃសម្រស់ និងការសម្រាក មិនមែនជាកន្លែងធ្វើការ ឬកន្លែងមើលទូរទស្សន៍ឡើយ។
• ការកាត់បន្ថយពន្លឺ និងអាហារ៖ ជៀសវាងការប្រើប្រាស់ទូរស័ព្ទយ៉ាងហោចណាស់ ៣០ នាទីមុនគេង និងមិនគួរទទួលទានអាហារធ្ងន់ៗ ឬជាតិកាហ្វេអ៊ីននៅពេលល្ងាចឡើយ។
• ការរៀបចំចិត្ត៖ ការសរសេរកំណត់ហេតុ ឬការតាំងសមាធិខ្លីៗមុនគេង ជួយជម្រះក្តីកង្វល់ពីក្នុងចិត្ត ដែលជាឧបសគ្គដល់ការគេងជ្រៅ។

សេចក្តីសន្និដ្ឋាន

សិល្បៈនៃការសម្រាក និងថាមពលនៃការគេង គឺជាសសរស្តម្ភមួយក្នុងចំណោមសសរស្តម្ភទាំងបួននៃសុខភាពបរិបូរណ៍។ ការផ្តល់តម្លៃដល់ការសម្រាក មិនមែនជាការបោះបង់គោលដៅជីវិតនោះទេ ប៉ុន្តែវាគឺជាការចាក់ប្រេងដល់ម៉ាស៊ីនជីវិត ដើម្បីឱ្យវាអាចរត់បានវែងឆ្ងាយ និងប្រកបដោយអានុភាព។ នៅពេលអ្នកងើបពីគេងដោយមានអារម្មណ៍ស្រស់ស្រាយ នោះអ្នកនឹងយល់ថា ពិភពលោកនេះពោរពេញដោយកាលានុវត្តភាព ហើយអ្នកមានថាមពលគ្រប់គ្រាន់ដើម្បីច្នៃប្រឌិតវាឱ្យក្លាយជាអ្វីដែលអស្ចារ្យ។

ចូរចងចាំថា នាឡិកាវេជ្ជសាស្ត្រមិនដែលកុហកយើងឡើយ។ ប្រសិនបើយើងផ្តល់ការសម្រាកដ៏ត្រឹមត្រូវដល់រាងកាយ រាងកាយនឹងសងមកវិញនូវសុខភាពមាំមួន និងជីវិតដ៏មានន័យ។ ការគេងឱ្យបានស្កប់ស្កល់ គឺជាអំណោយដ៏វិសេសបំផុតដែលអ្នកអាចផ្តល់ឱ្យខ្លួនឯងជារៀងរាល់ថ្ងៃ។

របបអាហារ និងឥទ្ធិពលលើគុណភាពនៃពេលវេលា

ក្នុងបរិបទនៃជីវិតសម័យទំនើប មនុស្សភាគច្រើនតែងតែផ្ដោតអារម្មណ៍ទៅលើការគ្រប់គ្រងពេលវេលាតាមរយៈប្រតិទិន ឬនាឡិកាដៃ ប៉ុន្តែពួកគេកម្រនឹងសញ្ជឹងគិតអំពីទំនាក់ទំនងដ៏ស៊ីជម្រៅរវាងអ្វីដែលពួកគេបរិភោគ និងរបៀបដែលពេលវេលានោះត្រូវបានប្រើប្រាស់ប្រកបដោយគុណភាព។ នាឡិកាវេជ្ជសាស្ត្រមិនមែនគ្រាន់តែជារង្វាស់នៃវិនាទីដែលកន្លងផុតទៅនោះទេ ប៉ុន្តែវាគឺជាការវាស់វែងអំពីប្រសិទ្ធភាពនៃកោសិកា និងថាមពលជីវិត។ របបអាហារគឺជាឥន្ធនៈដ៏សំខាន់បំផុតដែលកំណត់ថា តើនាឡិកាជីវិតរបស់យើងដើរបានរលូន ឬមានការរអាក់រអួល។

១. អាហារជាអ្នកកំណត់ល្បឿននៃនាឡិកាជីវសាស្ត្រ

រាងកាយរបស់មនុស្សគឺជាម៉ាស៊ីនដ៏ស្មុគស្មាញមួយដែលដំណើរការទៅតាមចង្វាក់ជីវសាស្ត្រ។ អ្វីដែលយើងដាក់ចូលទៅក្នុងមាត់មិនមែនគ្រាន់តែជាការបំពេញក្រពះនោះទេ ប៉ុន្តែវាគឺជាការបញ្ជូន "ទិន្នន័យ" ទៅកាន់កោសិកា។ នៅពេលយើងបរិភោគអាហារដែលសម្បូរទៅដោយសារធាតុចិញ្ចឹមត្រឹមត្រូវ រាងកាយនឹងដំណើរការការរំលាយអាហារ និងការបំប្លែងថាមពលបានយ៉ាងល្អប្រសើរ។ ផ្ទុយទៅវិញ ការបរិភោគអាហារដែលខ្វះតុល្យភាព ប្រៀបដូចជាការដាក់ប្រេងខុសប្រភេទទៅក្នុងម៉ាស៊ីនដែលមានតម្លៃថ្លៃ ដែលធ្វើឱ្យដំណើរការនៃជីវិតមានភាពយឺតយ៉ាវ និងងាយរងគ្រោះ។

គុណភាពនៃពេលវេលាត្រូវបានវាស់វែងដោយកម្រិតនៃស្មារតី និងថាមពល។ ប្រសិនបើរបបអាហាររបស់យើងពោរពេញទៅដោយជាតិស្ករចម្រាញ់ និងខ្លាញ់មិនល្អ យើងនឹងជួបប្រទះនូវបាតុភូត "ថាមពលឡើងចុះមិនទៀងទាត់"។ នៅពេលជាតិស្ករក្នុងឈាមឡើងខ្ពស់ភ្លាមៗ យើងមានអារម្មណ៍ថាមានកម្លាំង ប៉ុន្តែបន្ទាប់មកវានឹងធ្លាក់ចុះយ៉ាងគំហុក ដែលធ្វើឱ្យយើងមានអារម្មណ៍អស់កម្លាំង និងងងុយដេក។ ក្នុងស្ថានភាពបែបនេះ ទោះបីជាយើងមានពេលវេលាច្រើនយ៉ាងណាក៏ដោយ ក៏យើងមិនអាចប្រើប្រាស់វាឱ្យមានប្រសិទ្ធភាពបានដែរ។

២. តុល្យភាពគីមីក្នុងខួរក្បាល និងការគ្រប់គ្រងពេលវេលាផ្លូវចិត្ត

សមត្ថភាពក្នុងការផ្ដោតអារម្មណ៍គឺជាកត្តាសំខាន់បំផុតក្នុងការកំណត់តម្លៃនៃពេលវេលា។ មនុស្សម្នាក់ដែលប្រើប្រាស់ពេលវេលាមួយម៉ោងដោយការផ្ដោតអារម្មណ៍ខ្ពស់ អាចសម្រេចការងារបានច្រើនជាងមនុស្សម្នាក់ទៀតដែលចំណាយពេលប្រាំម៉ោងក្នុងស្ថានភាពរាយមាយ។ របបអាហារដើរតួនាទីជាអ្នកកសាងសារធាតុចម្លងសញ្ញាប្រព័ន្ធប្រសាទ។

អាហារដែលសម្បូរទៅដោយអាស៊ីតខ្លាញ់អូមេហ្គាបី វីតាមីនបេ និងសារធាតុប្រឆាំងអុកស៊ីតកម្ម ជួយការពារកោសិកាខួរក្បាលពីការរលាក និងជួយឱ្យការចងចាំមានភាពស្រួចស្រាវ។ នៅពេលខួរក្បាលទទួលបានជីវជាតិគ្រប់គ្រាន់ ការសម្រេចចិត្តនឹងមានភាពច្បាស់លាស់ ហើយការគិតនឹងមានភាពរហ័សរហួន។ នេះមានន័យថា របបអាហារបានជួយ "ពង្រីក" ពេលវេលារបស់យើងតាមរយៈការបង្កើនប្រសិទ្ធភាពការងារ។ យើងមិនចាំបាច់ចំណាយពេលយូរដើម្បីដោះស្រាយបញ្ហានោះទេ ពីព្រោះឧបករណ៍បញ្ជាដ៏សំខាន់បំផុតរបស់យើងគឺខួរក្បាល កំពុងដំណើរការក្នុងកម្រិតអតិបរមា។

៣. ឥទ្ធិពលនៃអាហារលើវដ្តនៃការសម្រាក និងការស្តារឡើងវិញ

នាឡិកាវេជ្ជសាស្ត្រមិនត្រឹមតែដំណើរការនៅពេលយើងភ្ញាក់នោះទេ ប៉ុន្តែវាក៏ដំណើរការយ៉ាងសកម្មនៅពេលយើងដេកលក់ផងដែរ។ របបអាហារមានឥទ្ធិពលយ៉ាងខ្លាំងទៅលើគុណភាពនៃដំណេក ដែលជាពេលវេលាសម្រាប់ការជួសជុលកោសិកា និងការរៀបចំទិន្នន័យក្នុងខួរក្បាល។ ការបរិភោគអាហារដែលធ្ងន់ពេក ឬការប្រើប្រាស់ជាតិកាហ្វេអ៊ីនច្រើនហួសប្រមាណនៅពេលល្ងាច នឹងធ្វើឱ្យរំខានដល់នាឡិកាជីវសាស្ត្រ។

នៅពេលគុណភាពនៃដំណេកត្រូវបានកាត់បន្ថយ ថ្ងៃបន្ទាប់របស់យើងនឹងក្លាយជាពេលវេលាដែល "ខាតបង់"។ យើងនឹងចំណាយពេលពេញមួយថ្ងៃក្នុងស្ថានភាពងងុយដេក គ្មានការច្នៃប្រឌិត និងមានអារម្មណ៍ឆាប់ខឹង។ ដូច្នេះ ការជ្រើសរើសអាហារដែលជួយដល់ការសម្រាក ដូចជាអាហារដែលសម្បូរទៅដោយម៉ាញ៉េស្យូម និងអាស៊ីតអាមីណូដែលជួយដល់ការផលិតអរម៉ូនមេឡាតូនីន គឺជាសិល្បៈនៃការរៀបចំពេលវេលាសម្រាប់ថ្ងៃស្អែក។ ការវិនិយោគលើរបបអាហារនៅពេលល្ងាច គឺជាការទិញយកគុណភាពពេលវេលាសម្រាប់ថ្ងៃបន្ទាប់។

៤. ការពន្យារអាយុកាល និងការទិញពេលវេលានាពេលអនាគត

ក្នុងន័យទូលំទូលាយនៃនាឡិកាវេជ្ជសាស្ត្រ របបអាហារគឺជាមធ្យោបាយដ៏មានប្រសិទ្ធភាពបំផុតក្នុងការ "ទិញ" ពេលវេលាបន្ថែមសម្រាប់ជីវិត។ ជំងឺមិនឆ្លងរ៉ាំរ៉ៃ ដូចជាជំងឺទឹកនោមផ្អែម ជំងឺលើសឈាម និងជំងឺបេះដូង ភាគច្រើនមានឫសគល់ចេញពីទម្លាប់នៃការបរិភោគ។ ជំងឺទាំងនេះមិនត្រឹមតែធ្វើឱ្យអាយុកាលខ្លីប៉ុណ្ណោះទេ ប៉ុន្តែវាថែមទាំងឆក់យកគុណភាពនៃពេលវេលានៅក្នុងវ័យជរាទៀតផង។

មនុស្សដែលយកចិត្តទុកដាក់លើរបបអាហារតាំងពីវ័យក្មេង គឺកំពុងសន្សំពេលវេលាសម្រាប់ខ្លួនឯងនាពេលអនាគត។ ពួកគេនឹងមិនចាំបាច់ចំណាយពេលរាប់ម៉ោងនៅមន្ទីរពេទ្យ ឬចំណាយពេលរាប់ឆ្នាំក្នុងស្ថានភាពទន់ខ្សោយនោះទេ។ ផ្ទុយទៅវិញ ពួកគេនឹងមានពេលវេលាដែលមានគុណភាពដើម្បីនៅជាមួយមនុស្សជាស្រឡាញ់ ដើម្បីធ្វើដំណើរ និងដើម្បីបន្តចំណូលចិត្តរបស់ពួកគេ។ អាហារសុខភាពគឺជាធានារ៉ាប់រងនៃពេលវេលាដែលគ្មានអ្វីអាចមកជំនួសបាន។

៥. សិល្បៈនៃការបរិភោគដោយដឹងខ្លួន៖ ការភ្ជាប់ទំនាក់ទំនងរវាងរូបកាយ និងពេលវេលា

ការបរិភោគដោយដឹងខ្លួន គឺជាផ្នែកមួយនៃសិល្បៈនៃតម្លៃជីវិត។ ក្នុងសង្គមដែលប្រញាប់ប្រញាល់ មនុស្សច្រើនតែបរិភោគអាហារយ៉ាងលឿនក្នុងពេលកំពុងធ្វើការ ឬមើលទូរស័ព្ទ។ ការធ្វើបែបនេះធ្វើឱ្យយើងបាត់បង់ការភ្ជាប់ទំនាក់ទំនងជាមួយរាងកាយ និងបាត់បង់ការដឹងគុណចំពោះអាហារដែលជាប្រភពនៃជីវិត។

នៅពេលយើងចំណាយពេលដើម្បីបរិភោគដោយសន្តិវិធី និងសញ្ជឹងគិត យើងកំពុងអនុវត្តការរស់នៅក្នុងបច្ចុប្បន្នកាល។ នេះគឺជាការបង្កើនគុណភាពនៃពេលវេលាតាមរយៈផ្លូវចិត្ត។ ការទំពារឱ្យបានម៉ត់ចត់មិនត្រឹមតែជួយដល់ការរំលាយអាហារប៉ុណ្ណោះទេ ប៉ុន្តែវាក៏ជាការផ្ដល់សញ្ញាទៅកាន់ប្រព័ន្ធប្រសាទឱ្យមានភាពស្ងប់ស្ងាត់ផងដែរ។ នៅពេលចិត្តស្ងប់ ពេលវេលាហាក់ដូចជាមានភាពទូលំទូលាយជាងមុន ហើយយើងអាចមើលឃើញតម្លៃនៃជីវិតកាន់តែច្បាស់។

សេចក្តីសន្និដ្ឋាន

ជារួម របបអាហារមិនមែនគ្រាន់តែជារឿងនៃរូបរាងកាយ ឬទម្ងន់នោះទេ ប៉ុន្តែវាគឺជាគ្រឹះដ៏រឹងមាំនៃនាឡិកាវេជ្ជសាស្ត្រដែលគ្រប់គ្រងជីវិតរបស់យើងទាំងមូល។ អ្វីដែលយើងបរិភោគនៅថ្ងៃនេះ នឹងកំណត់ថាតើយើងមានកម្លាំងប៉ុណ្ណា មានការផ្ដោតអារម្មណ៍កម្រិតណា និងមានសុភមង្គលប៉ុណ្ណានៅក្នុងពេលវេលាដែលយើងមាន។

ការជ្រើសរើសរបបអាហារដែលមានតុល្យភាព គឺជានិមិត្តរូបនៃការគោរពចំពោះពេលវេលាដែលធម្មជាតិបានផ្ដល់ឱ្យ។ ប្រសិនបើយើងចង់ឱ្យនាឡិកានៃជីវិតរបស់យើងដើរបានយូរ និងមានអត្ថន័យ យើងត្រូវតែចេះរៀបចំរបបអាហារឱ្យក្លាយជាឱសថ និងជាសិល្បៈនៃការរស់នៅ។ គុណភាពនៃពេលវេលា ចាប់ផ្ដើមចេញពីគុណភាពនៃអាហារដែលយើងជ្រើសរើសក្នុងពេលនេះ។ ការវិនិយោគលើរបបអាហារ គឺជាការវិនិយោគដែលផ្តល់ផលចំណេញខ្ពស់បំផុតក្នុងទម្រង់ជា "ពេលវេលាដ៏មានតម្លៃ"។

ការគ្រប់គ្រងការគិត៖ ការសាងសង់ផែនទីផ្លូវចិត្តវិជ្ជមាន

នៅក្នុងដំណើរនៃជីវិតដែលប្រៀបដូចជាការធ្វើដំណើរតាមនាវាដ៏ធំមួយនៅលើមហាសមុទ្រដ៏ធំធេង ចិត្តគំនិតគឺជាអ្នកបញ្ជាចង្កូត ហើយការគិតគឺជាផែនទីបង្ហាញផ្លូវ។ ប្រសិនបើផែនទីនោះពោរពេញទៅដោយភាពស្រពិចស្រពិល និងការភ័យខ្លាច នោះនាវានៃជីវិតនឹងត្រូវរសាត់អណ្តែតទៅរកតំបន់គ្រោះថ្នាក់។ ប៉ុន្តែប្រសិនបើផែនទីនោះត្រូវបានគូសវាស់ដោយភាពច្បាស់លាស់ និងវិជ្ជមាន នោះយើងនឹងអាចនាំយកសុខភាពរាងកាយ និងតម្លៃនៃជីវិតទៅកាន់ត្រើយនៃសេចក្តីសុខបានយ៉ាងពិតប្រាកដ។

១. ចំណុចប្រសព្វរវាងចិត្ត និងកាយ៖ វេជ្ជសាស្ត្រនៃគំនិត

តាមទស្សនៈនៃវេជ្ជសាស្ត្រសម័យទំនើប ការគិតមិនមែនគ្រាន់តែជាលំហូរនៃរូបភាព ឬសំឡេងនៅក្នុងខួរក្បាលនោះទេ ប៉ុន្តែវាគឺជាដំណើរការគីមីសាស្ត្រដ៏ស្មុគស្មាញ។ រាល់ពេលដែលយើងមានការគិតមួយ កោសិកាខួរក្បាលនឹងបញ្ចេញសារធាតុចម្លងសញ្ញាសរសៃប្រសាទ។ នៅពេលយើងគិតក្នុងផ្លូវអវិជ្ជមាន រាងកាយនឹងផលិតអ័រម៉ូនស្ត្រេសដែលធ្វើឱ្យចង្វាក់បេះដូងដើរញាប់ សម្ពាធឈាមឡើងខ្ពស់ និងប្រព័ន្ធការពាររាងកាយចុះខ្សោយ។

ផ្ទុយទៅវិញ ការគ្រប់គ្រងការគិតឱ្យស្ថិតក្នុងស្ថានភាពវិជ្ជមាន នឹងជួយឱ្យរាងកាយបញ្ចេញអ័រម៉ូននៃសេចក្តីសុខ ដែលជួយជួសជុលកោសិកាដែលខូចខាត និងពង្រឹងនាឡិកាជីវសាស្ត្រឱ្យដើរបានទៀងទាត់។ ការសាងសង់ផែនទីផ្លូវចិត្តវិជ្ជមាន គឺជាការបង្កើតបរិយាកាសខាងក្នុងមួយដែលអនុញ្ញាតឱ្យយន្តការព្យាបាលដោយខ្លួនឯងនៃរាងកាយដំណើរការបានយ៉ាងប្រសើរ។

២. ការកំណត់អត្តសញ្ញាណនៃរបាំងផ្លូវចិត្ត

មុននឹងយើងអាចសាងសង់ផែនទីថ្មីបាន យើងត្រូវស្គាល់ពីឧបសគ្គ ឬ "តំបន់គ្រោះថ្នាក់" នៅក្នុងផែនទីចាស់ជាមុនសិន។ របាំងផ្លូវចិត្តដែលបង្កគ្រោះថ្នាក់បំផុតមានបីយ៉ាង៖

• ការគិតបែបមហន្តរាយ៖ គឺជាការមើលឃើញរឿងរ៉ាវតូចតាចជាបញ្ហាធំដុំមិនអាចដោះស្រាយបាន។ វាដូចជាការដាក់ពង្រីកលើចំណុចខ្មៅតូចមួយរហូតដល់មើលមិនឃើញផ្ទៃសនៃជីវិត។
• ការរំពឹងទុកអវិជ្ជមាន៖ ការសន្មតទុកមុនថាបរាជ័យនឹងកើតមានឡើង ទោះបីជាព្រឹត្តិការណ៍នោះមិនទាន់មកដល់ក៏ដោយ។ នេះគឺជាការខ្ចីទុក្ខព្រួយពីថ្ងៃស្អែកមកដុតរំលាយសេចក្តីសុខក្នុងថ្ងៃនេះ។
• ការស្តីបន្ទោសខ្លួនឯងហួសហេតុ៖ ការបង្កើតសំឡេងរិះគន់នៅក្នុងចិត្តដែលតែងតែវាយប្រហារលើតម្លៃផ្ទាល់ខ្លួន។

ការយល់ដឹង និងការទទួលស្គាល់ថាការគិតទាំងនេះគឺជា "សំរាមផ្លូវចិត្ត" គឺជាជំហានដំបូងនៃការសម្អាតផ្លូវដើម្បីសាងសង់ផែនទីថ្មី។

៣. បច្ចេកទេសនៃការសាងសង់ផែនទីផ្លូវចិត្តវិជ្ជមាន

ការសាងសង់ផែនទីផ្លូវចិត្តវិជ្ជមាន មិនមែនជាការបោកប្រាស់ខ្លួនឯងថាពិភពលោកនេះគ្មានបញ្ហានោះទេ ប៉ុន្តែវាគឺជាការជ្រើសរើសរបៀបឆ្លើយតបទៅនឹងបញ្ហា។ បច្ចេកទេសសំខាន់ៗរួមមាន៖

ក. ការកែប្រែក្របខ័ណ្ឌគំនិត៖ នៅពេលជួបបញ្ហា ចូរឈប់សួរថា "ហេតុអ្វីបានជារឿងនេះកើតឡើងចំពោះខ្ញុំ?" ហើយប្តូរមកសួរថា "តើរឿងនេះចង់បង្រៀនអ្វីដល់ខ្ញុំ?" ការប្តូរសំណួរ គឺជាការប្តូរទិសដៅនៃលំហូរថាមពលក្នុងខួរក្បាល។

ខ. ការអនុវត្តការដឹងគុណ៖ នៅក្នុងផែនទីផ្លូវចិត្តថ្មី ការដឹងគុណគឺជាពន្លឺបំភ្លឺផ្លូវ។ ការចំណាយពេលត្រឹមតែ ៥ នាទីក្នុងមួយថ្ងៃដើម្បីរំលឹកដល់រឿងល្អៗដែលយើងមាន នឹងជួយបង្កើនកម្រិតដូប៉ាមីនក្នុងខួរក្បាល ដែលធ្វើឱ្យយើងមានអារម្មណ៍ស្វាហាប់ និងមានសង្ឃឹម។

គ. ការប្រើប្រាស់ពាក្យពេចន៍វិជ្ជមានចំពោះខ្លួនឯង៖ ភាសាដែលយើងប្រើប្រាស់សម្រាប់និយាយជាមួយខ្លួនឯងមានឥទ្ធិពលខ្លាំងណាស់។ ចូរប្រើពាក្យដែលផ្តល់អំណាច ដូចជា "ខ្ញុំកំពុងរៀន" "ខ្ញុំមានសមត្ថភាពអាចឆ្លងកាត់រឿងនេះបាន" ជាជាងពាក្យដែលកាត់បន្ថយថាមពល។

៤. នាឡិកានៃការគិត៖ ការរស់នៅក្នុងបច្ចុប្បន្នកាល

សិល្បៈនៃតម្លៃជីវិតស្ថិតនៅលើការរក្សាតុល្យភាពនៃពេលវេលា។ មនុស្សភាគច្រើនបាត់បង់សុខភាពផ្លូវចិត្តដោយសារតែផែនទីផ្លូវចិត្តរបស់ពួកគេជាប់គាំងនៅអតីតកាល (វិប្បដិសារី) ឬហោះហើរទៅអនាគតហួសហេតុ (ការព្រួយបារម្ភ)។

ការគ្រប់គ្រងការគិតដែលមានប្រសិទ្ធភាពបំផុត គឺការនាំចិត្តមកកាន់ "បច្ចុប្បន្ន"។ នៅពេលយើងផ្ដោតលើអ្វីដែលកំពុងធ្វើ ផ្ដោតលើដង្ហើមចេញចូល និងផ្ដោតលើមនុស្សដែលនៅចំពោះមុខ នោះនាឡិកាវេជ្ជសាស្ត្រនៅក្នុងខ្លួននឹងដើរក្នុងចង្វាក់មួយដែលពោរពេញដោយភាពសុខដុម។ ការរស់នៅក្នុងបច្ចុប្បន្ន គឺជាការកាត់បន្ថយបន្ទុកដ៏ធ្ងន់នៃផែនទីផ្លូវចិត្តដែលមិនចាំបាច់។

៥. ការថែទាំផែនទីផ្លូវចិត្តជាប្រចាំ

ផែនទីផ្លូវចិត្តមិនមែនសាងសង់រួចហើយទុកចោលបាននោះទេ។ វាត្រូវការការថែទាំ និងការកែសម្រួលជាប្រចាំតាមរយៈ៖

• ការជ្រើសរើសបរិយាកាស៖ មនុស្សដែលយើងសេពគប់ និងព័ត៌មានដែលយើងទទួលទានរាល់ថ្ងៃ គឺជាទឹកថ្នាំដែលគូសវាស់លើផែនទីរបស់យើង។ ចូរជ្រើសរើសប្រភពដែលផ្តល់ថាមពលវិជ្ជមាន។
• ការសម្រាកឱ្យបានគ្រប់គ្រាន់៖ ខួរក្បាលដែលនឿយហត់មិនអាចផលិតការគិតដែលច្បាស់លាស់បានទេ។ ការគេងគឺជាការលុបលាងនូវភាពស្រពិចស្រពិលនៃផែនទីផ្លូវចិត្ត។
• ការធ្វើសមាធិ៖ គឺជាការសម្អាតផ្លូវចិត្ត និងជាការផ្ដល់ឱកាសឱ្យចិត្តបានសម្លឹងមើលផែនទីទាំងមូលពីខាងលើ ដើម្បីដឹងថាផ្លូវណាគួរដើរ និងផ្លូវណាគួរជៀសវាង។

សេចក្តីសន្និដ្ឋាន

ការគ្រប់គ្រងការគិតមិនមែនជាការខំប្រឹងដើម្បីលុបបំបាត់រាល់ការគិតអវិជ្ជមាននោះទេ ប៉ុន្តែគឺជាសិល្បៈនៃការមិនអនុញ្ញាតឱ្យការគិតអវិជ្ជមានមកធ្វើជាអ្នកដឹកនាំជីវិត។ ការសាងសង់ផែនទីផ្លូវចិត្តវិជ្ជមាន គឺជាកាដូដ៏មានតម្លៃបំផុតដែលយើងអាចផ្ដល់ឱ្យខ្លួនឯង។ នៅពេលដែលផែនទីផ្លូវចិត្តរបស់យើងពោរពេញដោយក្តីសង្ឃឹម ការយល់ដឹង និងសេចក្តីស្រឡាញ់ នោះសុខភាពរាងកាយនឹងរឹងមាំ ហើយតម្លៃនៃជីវិតនឹងត្រូវបានលើកកម្ពស់ដល់កម្រិតខ្ពស់បំផុត។

ចូរចាំថា ជីវិតរបស់អ្នកគឺជាលទ្ធផលនៃការគិតរបស់អ្នក។ ចូរបន្តគូសវាស់ផែនទីរបស់អ្នកដោយពណ៌នៃភាពជឿជាក់ និងពន្លឺនៃបញ្ញា ដើម្បីឱ្យរាល់វិនាទីនៃនាឡិកាជីវិតរបស់អ្នកក្លាយជាបទភ្លេងដ៏ពិរោះរណ្តំ និងមានអត្ថន័យបំផុត។

សកម្មភាពប្រចាំថ្ងៃជាការកំណត់ជោគវាសនា

មនុស្សភាគច្រើនតែងតែសម្លឹងមើលទៅរកអនាគតដ៏វែងឆ្ងាយ ហើយស្រមៃចង់បានជោគវាសនាដ៏រុងរឿងមួយ ដោយរង់ចាំសំណាងល្អ ឬឱកាសមាសដែលនឹងធ្លាក់មកពីលើមេឃ។ ប៉ុន្តែ នៅក្នុងក្របខ័ណ្ឌនៃវិទ្យាសាស្ត្រសុខភាព និងទស្សនវិជ្ជានៃជីវិត ជោគវាសនាមិនមែនជាអ្វីដែលកើតឡើងដោយចៃដន្យនោះទេ វាកើតចេញពីការបូកសរុបនៃសកម្មភាពតូចៗដែលយើងអនុវត្តជារៀងរាល់ថ្ងៃ។ រាល់វិនាទីដែលកន្លងផុតទៅនៅលើទ្រនិចនាឡិកា គឺជាការឆ្លាក់រូបរាងនៃអនាគតរបស់យើង។ បើយើងគ្រប់គ្រងនាឡិកាប្រចាំថ្ងៃបានល្អ យើងក៏អាចគ្រប់គ្រងជោគវាសនាបានយ៉ាងពិតប្រាកដ។

ឥទ្ធិពលនៃសកម្មភាពតូចតាចដែលបង្កើតជាលទ្ធផលធំធេង

ជារឿយៗ យើងតែងតែមើលរំលងទម្លាប់តូចតាច ដូចជាការក្រោកពីគេងទាន់ពេល ការទទួលទានទឹកឱ្យបានគ្រប់គ្រាន់ ឬការចំណាយពេលត្រឹមដប់នាទីដើម្បីសញ្ជឹងគិត។ ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ នៅក្នុងទ្រឹស្តីនៃនាឡិកាវេជ្ជសាស្ត្រ សកម្មភាពទាំងនេះគឺជាគ្រឹះនៃកោសិកា។ នៅពេលដែលយើងធ្វើសកម្មភាពដដែលៗជារៀងរាល់ថ្ងៃ វានឹងបង្កើតជា "ចង្វាក់ជីវិត"។ ប្រសិនបើចង្វាក់នេះមានភាពវិជ្ជមាន រាងកាយនឹងផលិតថាមពលអតិបរមា ដែលជំរុញឱ្យការគិតមានភាពច្បាស់លាស់ និងការសម្រេចចិត្តមានភាពត្រឹមត្រូវ។

ជោគវាសនាមិនមែនជាព្រឹត្តិការណ៍ធំមួយដែលកើតឡើងក្នុងពេលតែមួយនោះទេ ប៉ុន្តែវាគឺជាខ្សែសង្វាក់នៃសកម្មភាព។ ការជ្រើសរើសបរិភោគអាហារដែលផ្តល់សុខភាពនៅថ្ងៃនេះ គឺជាការកំណត់ថាអ្នកនឹងមិនចាំបាច់ចំណាយពេលដេកក្នុងមន្ទីរពេទ្យនៅដប់ឆ្នាំខាងមុខ។ ការជ្រើសរើសអានសៀវភៅមួយទំព័រនៅថ្ងៃនេះ គឺជាការសន្សំចំណេះដឹងសម្រាប់ដោះស្រាយបញ្ហានៅថ្ងៃស្អែក។ ដូច្នេះ ជោគវាសនាត្រូវបានសរសេរដោយទឹកខ្មៅនៃសកម្មភាពប្រចាំថ្ងៃ។

នាឡិកាជីវសាស្ត្រ និងការសម្របខ្លួនតាមធម្មជាតិ

រាងកាយរបស់មនុស្សយើងមាននាឡិកាខាងក្នុងមួយដែលវិទ្យាសាស្ត្រហៅថា "ចង្វាក់ស៊ីកាដ្យាំង"។ នាឡិកានេះកំណត់ថា តើពេលណាដែលខួរក្បាលគួរស្វាងស្វាញបំផុត និងពេលណាដែលសរីរាង្គក្នុងកាយគួរសម្រាកដើម្បីជួសជុលខ្លួនឯង។ ការរស់នៅផ្ទុយនឹងនាឡិកាធម្មជាតិ គឺជាការបំផ្លាញជោគវាសនាសុខភាពដោយមិនដឹងខ្លួន។

ឧទាហរណ៍ ការចូលគេងយប់ជ្រៅជាប្រចាំមិនត្រឹមតែធ្វើឱ្យប៉ះពាល់ដល់សម្រស់ ឬកម្លាំងកាយប៉ុណ្ណោះទេ ប៉ុន្តែវាក៏ធ្វើឱ្យសមត្ថភាពនៃការចងចាំ និងការគ្រប់គ្រងអារម្មណ៍ធ្លាក់ចុះផងដែរ។ នៅពេលដែលអារម្មណ៍មិនស្ថិតស្ថេរ ការសម្រេចចិត្តក្នុងអាជីវកម្ម ឬការប្រស្រ័យទាក់ទងក្នុងសង្គមក៏មានកំហុស។ កំហុសតូចៗទាំងនេះនៅពេលបូកបញ្ចូលគ្នាយូរទៅ នឹងក្លាយជាឧបសគ្គរាំងស្ទះដល់ភាពជោគជ័យក្នុងជីវិត។ ការយល់ដឹងពីនាឡិកាវេជ្ជសាស្ត្រ គឺជាសិល្បៈនៃការរៀបចំសកម្មភាពឱ្យត្រូវតាមពេលវេលាដែលសរីរាង្គត្រូវការ ដែលនេះជាគន្លឹះមាសក្នុងការកំណត់វាសនាឱ្យស្ថិតក្នុងផ្លូវវិជ្ជមាន។

វិន័យនៃពេលវេលា៖ ស្ពានចម្លងទៅកាន់ភាពជោគជ័យ

ពាក្យថា "វិន័យ" ប្រហែលជាស្តាប់ទៅហាក់ដូចជាការបង្ខិតបង្ខំ ប៉ុន្តែនៅក្នុងសិល្បៈនៃតម្លៃជីវិត វិន័យគឺជាសេរីភាព។ អ្នកដែលមានវិន័យលើសកម្មភាពប្រចាំថ្ងៃ គឺជាអ្នកដែលមានអំណាចលើជោគវាសនារបស់ខ្លួន។ ការកំណត់ពេលវេលាច្បាស់លាស់សម្រាប់សកម្មភាពនីមួយៗ ជួយឱ្យយើងជៀសផុតពីការរស់នៅតាមយថាផល។

នៅក្នុងវេជ្ជសាស្ត្រ ការធ្វើអ្វីមួយឱ្យមានទៀងទាត់ (ដូចជាការបរិភោគអាហារទៀងពេល) ជួយឱ្យប្រព័ន្ធរំលាយអាហារ និងប្រព័ន្ធអ័រម៉ូនដំណើរការបានយ៉ាងរលូន។ ក្នុងន័យសង្គម និងការងារ ការទៀងពេល និងការមានរបៀបរៀបរយក្នុងសកម្មភាពប្រចាំថ្ងៃ បង្កើតនូវទំនុកចិត្ត និងភាពជឿជាក់ពីអ្នកដទៃ។ មនុស្សដែលជោគជ័យបំផុតមិនមែនជាមនុស្សដែលមានសមត្ថភាពអស្ចារ្យជាងគេនោះទេ ប៉ុន្តែគឺជាមនុស្សដែលមានវិន័យបំផុតក្នុងការអនុវត្តសកម្មភាពដែលមានតម្លៃជារៀងរាល់ថ្ងៃ ទោះបីជាក្នុងថ្ងៃដែលពួកគេមិនចង់ធ្វើក៏ដោយ។

ការគ្រប់គ្រងថាមពល មិនមែនគ្រាន់តែគ្រប់គ្រងពេលវេលា

យើងមានពេលវេលា ២៤ ម៉ោងស្មើគ្នា ប៉ុន្តែអ្វីដែលខុសគ្នាគឺ "កម្រិតថាមពល" នៅក្នុងម៉ោងនីមួយៗ។ ជោគវាសនារបស់យើងត្រូវបានកំណត់ដោយរបៀបដែលយើងប្រើប្រាស់ថាមពលរបស់យើង។ ប្រសិនបើអ្នកប្រើប្រាស់ពេលវេលាដែលខួរក្បាលមានថាមពលបំផុត (ជាទូទៅគឺពេលព្រឹកព្រលឹម) ទៅលើសកម្មភាពដែលគ្មានប្រយោជន៍ នោះអ្នកកំពុងតែខ្ជះខ្ជាយធនធានដ៏មានតម្លៃបំផុតនៃជីវិត។

ការបែងចែកសកម្មភាពទៅតាមកម្រិតថាមពលនៃនាឡិកាវេជ្ជសាស្ត្រ គឺជាយុទ្ធសាស្ត្រដ៏ឈ្លាសវៃ។ កិច្ចការដែលត្រូវការការគិតជ្រៅជ្រះ និងការច្នៃប្រឌិត គួរតែធ្វើឡើងនៅពេលដែលរាងកាយមានភាពស្រស់ស្រាយបំផុត។ ចំណែកឯកិច្ចការដែលជាទម្លាប់ធម្មតា អាចទុកធ្វើនៅពេលដែលថាមពលធ្លាក់ចុះ។ ការរៀបចំបែបនេះមិនត្រឹមតែបង្កើនផលិតភាពប៉ុណ្ណោះទេ ប៉ុន្តែថែមទាំងកាត់បន្ថយភាពតានតឹង ដែលជាសត្រូវចម្បងនៃសុខភាព និងសុភមង្គល។

ការសម្រាកជានិន្នាការនៃសកម្មភាពកំណត់ជោគវាសនា

មនុស្សជាច្រើនយល់ច្រឡំថា ការធ្វើការមិនឈប់ឈរគឺជាផ្លូវទៅកាន់ភាពមានបាន។ ប៉ុន្តែតាមពិតទៅ ការសម្រាកគឺជាផ្នែកមួយនៃសកម្មភាពប្រចាំថ្ងៃដែលមិនអាចខ្វះបានក្នុងការកំណត់ជោគវាសនា។ នាឡិកាវេជ្ជសាស្ត្របង្រៀនយើងថា គ្រប់សរីរាង្គទាំងអស់ត្រូវការពេលវេលាដើម្បី "បញ្ចូលថ្ម"។

ការគេងដែលមានគុណភាពមិនមែនជាការខ្ជះខ្ជាយពេលវេលានោះទេ ប៉ុន្តែគឺជាការវិនិយោគ។ ក្នុងកំឡុងពេលគេង រាងកាយកម្ចាត់ជាតិពុលចេញពីខួរក្បាល និងជួសជុលកោសិកាដែលខូចខាត។ បើគ្មានការសម្រាកត្រឹមត្រូវទេ សកម្មភាពប្រចាំថ្ងៃរបស់អ្នកនឹងប្រែក្លាយទៅជាការហត់នឿយរ៉ាំរ៉ៃ ហើយជោគវាសនារបស់អ្នកនឹងត្រូវប្រឈមមុខនឹងជំងឺតម្កាត់ និងការចុះខ្សោយនៃបញ្ញាស្មារតី។ ការចេះតុល្យភាពរវាងការងារ និងការសម្រាក គឺជាសិល្បៈខ្ពង់ខ្ពស់នៃតម្លៃជីវិត។

សេចក្តីសន្និដ្ឋាន

ជោគវាសនាមិនមែនជាផ្ទាំងសិលាដែលត្រូវបានចារិកទុកជាមុនដោយព្រហ្មលិខិតដែលយើងមិនអាចកែប្រែបាននោះទេ។ ផ្ទុយទៅវិញ ជោគវាសនាគឺដូចជាដីឥដ្ឋដែលស្ថិតនៅក្នុងដៃរបស់យើង ហើយសកម្មភាពប្រចាំថ្ងៃរបស់យើងគឺជាម្រាមដៃដែលសូនរូបដីឥដ្ឋនោះឱ្យទៅជារូបរាងផ្សេងៗ។

រាល់ការសម្រេចចិត្តថានឹងក្រោកពីគេងនៅម៉ោងប៉ុន្មាន បរិភោគអ្វី គិតអ្វី និងធ្វើអ្វី គឺជាការបោះឆ្នោតជ្រើសរើសអនាគតខ្លួនឯង។ ប្រសិនបើអ្នកចង់ផ្លាស់ប្តូរជោគវាសនា ចូរចាប់ផ្តើមផ្លាស់ប្តូរនាឡិកានៃសកម្មភាពប្រចាំថ្ងៃរបស់អ្នក។ នៅពេលដែលអ្នកផ្តល់តម្លៃដល់រាល់នាទីនៃជីវិតតាមរយៈសកម្មភាពដែលមានន័យ និងត្រូវតាមក្បួនវេជ្ជសាស្ត្រ នោះជីវិតនឹងតបស្នងមកវិញនូវសុខភាពល្អ ភាពជោគជ័យ និងតម្លៃដែលមិនអាចកាត់ថ្លៃបាន។ ចូរចងចាំថា៖ "យើងគឺជាអ្វីដែលយើងធ្វើជារៀងរាល់ថ្ងៃ ដូច្នេះភាពល្អប្រសើរមិនមែនជាសកម្មភាពម្តងម្កាលនោះទេ ប៉ុន្តែវាគឺជាទម្លាប់"។

សេចក្តីសន្និដ្ឋាន៖ ក្លាយជាម្ចាស់នៃពេលវេលា និងជីវិតរបស់ខ្លួនឯង

នៅក្នុងដំណើរឆ្លងកាត់ទំព័រជាច្រើននៃសៀវភៅ "នាឡិកាវេជ្ជសាស្ត្រ និងសិល្បៈនៃតម្លៃជីវិត" នេះ យើងបានពិភាក្សាយ៉ាងស៊ីជម្រៅអំពីទំនាក់ទំនងមិនអាចកាត់ផ្ដាច់បានរវាងសុខភាពរាងកាយ និងការគ្រប់គ្រងពេលវេលា។ យើងបានឃើញថា ពេលវេលាមិនមែនគ្រាន់តែជាលេខដែលដើរនៅលើកដៃ ឬនៅលើជញ្ជាំងនោះទេ ប៉ុន្តែវាគឺជាចង្វាក់បេះដូង ជាដង្ហើម និងជាលំហូរនៃកោសិកានៅក្នុងខ្លួនយើងម្នាក់ៗ។ ការឈានមកដល់ជំពូកសន្និដ្ឋាននេះ មិនមែនជាការបញ្ចប់នៃចំណេះដឹងនោះទេ ប៉ុន្តែវាគឺជាការចាប់ផ្ដើមនៃជីវិតថ្មី ដែលអ្នកនឹងក្លាយជាអ្នកដឹកនាំនាវានៃជោគវាសនាដោយខ្លួនឯង។

ការធ្វើសុខដុមនីយកម្មរវាងនាឡិកាជីវសាស្ត្រ និងការរស់នៅ

មេរៀនដ៏មានតម្លៃបំផុតដែលយើងបានរៀន គឺការយល់ដឹងអំពី "នាឡិកាជីវសាស្ត្រ"។ រាងកាយមនុស្សមានប្រព័ន្ធបញ្ជាផ្ទៃក្នុងដែលស៊ីចង្វាក់គ្នាជាមួយធម្មជាតិ។ នៅពេលយើងរៀនរស់នៅឱ្យស្របតាមចង្វាក់នេះ គឺមានន័យថា យើងកំពុងផ្តល់កិត្តិយសដល់ម៉ាស៊ីនដ៏អស្ចារ្យបំផុតដែលយើងមាន។ ការក្លាយជាម្ចាស់នៃពេលវេលា ចាប់ផ្ដើមពីការយល់ថា តើពេលណាដែលរាងកាយត្រូវការសម្រាក ពេលណាដែលខួរក្បាលមានថាមពលខ្លាំងបំផុតសម្រាប់បង្កើនផលិតភាព និងពេលណាដែលប្រព័ន្ធរំលាយអាហារដំណើរការបានល្អបំផុត។

អ្នកដែលជោគជ័យក្នុងជីវិតពិតប្រាកដ មិនមែនជាអ្នកដែលធ្វើការរហូតដល់ភ្លេចបាយភ្លេចទឹក ឬសម្រាកមិនគ្រប់គ្រាន់នោះទេ ប៉ុន្តែគឺជាអ្នកដែលចេះសម្របសម្រួលកិច្ចការងារទៅតាមលទ្ធភាពនៃសុខភាព។ ការបង្ខំខ្លួនឯងឱ្យដើរផ្ទុយពីធម្មជាតិ គឺប្រៀបដូចជាការហែលទឹកបញ្ច្រាសទឹកជួរ ដែលនាំឱ្យឆាប់ហត់នឿយ និងបាត់បង់តុល្យភាព។ ការក្លាយជាម្ចាស់ជីវិត គឺការចេះប្រើប្រាស់ "នាឡិកាវេជ្ជសាស្ត្រ" ដើម្បីការពារជំងឺមុនពេលវាកើតឡើង និងបង្កើនប្រសិទ្ធភាពការងារដោយមិនចាំបាច់លះបង់សុខភាព។

ការផ្លាស់ប្តូរផ្នត់គំនិត៖ ពីអ្នករងគ្រោះនៃពេលវេលា ទៅជាអ្នកបង្កើតឱកាស

មនុស្សជាច្រើនតែងតែរអ៊ូថា "ខ្ញុំគ្មានពេលទេ"។ ពាក្យសម្តីនេះគឺជាសញ្ញានៃការបាត់បង់ម្ចាស់ការលើជីវិត។ តាមពិតទៅ យើងគ្រប់គ្នាមានពេល ២៤ ម៉ោងដូចគ្នា ប៉ុន្តែអ្វីដែលខុសគ្នា គឺ "អាទិភាព"។ នៅក្នុងផ្នែកនេះ យើងសង្កត់ធ្ងន់ថា ការក្លាយជាម្ចាស់នៃពេលវេលា ទាមទារឱ្យមានការផ្លាស់ប្តូរផ្នត់គំនិតជាមូលដ្ឋាន។

អ្នកត្រូវឈប់មើលឃើញពេលវេលាជាសត្រូវដែលដេញតាមពីក្រោយ ប៉ុន្តែត្រូវមើលវាជាធនធានដ៏មានតម្លៃបំផុតដែលអ្នកមាននៅក្នុងដៃ។ សិល្បៈនៃតម្លៃជីវិត ស្ថិតនៅលើការចេះបដិសេធចំពោះអ្វីដែលមិនសំខាន់ ដើម្បីមានលទ្ធភាពនិយាយថា "បាទ/ចាស" ចំពោះអ្វីដែលផ្តល់អត្ថន័យពិតប្រាកដ។ នៅពេលអ្នកគ្រប់គ្រងពេលវេលាបានល្អ អ្នកនឹងមិនមានអារម្មណ៍ថាត្រូវរុញច្រានដោយភាពអាសន្ននោះទេ ប៉ុន្តែអ្នកនឹងដឹកនាំជីវិតដោយភាពស្ងប់ស្ងាត់ និងមានគោលដៅច្បាស់លាស់។

វិន័យគឺជាសេរីភាពពិតប្រាកដ

មនុស្សភាគច្រើនយល់ច្រឡំថា វិន័យគឺជាការបង្ខាំង ឬជាការដាក់កម្រិត។ ប៉ុន្តែនៅក្នុងបរិបទនៃសៀវភៅនេះ វិន័យគឺជាផ្លូវឆ្ពោះទៅរកសេរីភាព។ នៅពេលអ្នកមានវិន័យក្នុងការគេង ការហាត់ប្រាណ និងការបរិភោគ អ្នកកំពុងផ្តល់សេរីភាពដល់ខ្លួនឯងពីជំងឺដង្កាត់ និងភាពទន់ខ្សោយ។ នៅពេលអ្នកមានវិន័យក្នុងការបំពេញការងារ អ្នកកំពុងផ្តល់សេរីភាពដល់ខ្លួនឯងពីភាពតានតឹង និងការប្រញាប់ប្រញាល់នៅនាទីចុងក្រោយ។

ការក្លាយជាម្ចាស់នៃជីវិតខ្លួនឯង គឺការមានសមត្ថភាពបញ្ជាខ្លួនឯងឱ្យធ្វើអ្វីដែលគួរធ្វើ ទោះបីជាពេលខ្លះអ្នកមិនចង់ធ្វើក៏ដោយ។ វិន័យតូចៗដែលអនុវត្តជារៀងរាល់ថ្ងៃ នឹងរួមបញ្ចូលគ្នាបង្កើតបានជាលទ្ធផលដ៏មហិមា។ នេះគឺជាសិល្បៈនៃការរស់នៅដែលមានតម្លៃបំផុត ដែលធ្វើឱ្យរាល់វិនាទីដែលកន្លងផុតទៅ ក្លាយជាការវិនិយោគសម្រាប់អនាគតដ៏ភ្លឺស្វាង។

ការរស់នៅក្នុងបច្ចុប្បន្នកាលដោយមានសតិសម្បជញ្ញៈ

គោលការណ៍គ្រឹះមួយទៀតនៃនាឡិកាវេជ្ជសាស្ត្រ គឺការរស់នៅជាមួយ "បច្ចុប្បន្នកាល"។ យើងជារឿយៗតែងតែបារម្ភពីអតីតកាលដែលកន្លងហួស ឬព្រួយបារម្ភពីអនាគតដែលមិនទាន់មកដល់ រហូតភ្លេចរីករាយ និងថែរក្សាសុខភាពក្នុងពេលឥឡូវនេះ។ ការក្លាយជាម្ចាស់ជីវិត គឺការដឹងខ្លួនគ្រប់ជំហាន។

សិល្បៈនៃតម្លៃជីវិតបង្រៀនយើងឱ្យស្គាល់ពីការ "ផ្អាក"។ ក្នុងពិភពលោកដែលប្រញាប់ប្រញាល់ ការចេះឈប់សម្រាកដើម្បីដកដង្ហើមឱ្យបានវែងៗ ការសម្លឹងមើលសម្រស់ធម្មជាតិ ឬការចំណាយពេលមានតម្លៃជាមួយមនុស្សជាទីស្រឡាញ់ គឺជាផ្នែកមួយនៃសុខភាពផ្លូវចិត្តដ៏សំខាន់។ ពេលវេលាដែលមានគុណភាព មិនមែនវាស់វែងដោយចំនួននាទីនោះទេ ប៉ុន្តែវាស់វែងដោយ "វត្តមាន" នៃចិត្តរបស់យើងនៅក្នុងសកម្មភាពនោះ។

មរតកនៃជីវិតដែលមានតុល្យភាព

នៅទីបញ្ចប់ តម្លៃនៃជីវិតមិនត្រូវបានវាស់វែងដោយទ្រព្យសម្បត្តិដែលយើងសន្សំបាន ឬឋានៈដែលយើងទទួលបាននោះទេ ប៉ុន្តែវាត្រូវបានវាស់វែងដោយគុណភាពនៃជីវិតដែលយើងបានរស់នៅ និងឥទ្ធិពលវិជ្ជមានដែលយើងបានបន្សល់ទុក។ ការក្លាយជាម្ចាស់នៃពេលវេលា និងជីវិតខ្លួនឯង នឹងអនុញ្ញាតឱ្យអ្នករស់នៅបានយូរអង្វែង ប្រកបដោយភាពរឹងមាំ ដើម្បីសម្រេចនូវក្តីសុបិន និងបេសកកម្មរបស់អ្នក។

មរតកដ៏អស្ចារ្យបំផុតដែលអ្នកអាចផ្តល់ឱ្យខ្លួនឯង និងមនុស្សជុំវិញខ្លួន គឺ "ខ្លួនអ្នកដែលពោរពេញដោយថាមពល និងសេចក្តីសុខ"។ នៅពេលអ្នកមានសុខភាពល្អ និងចេះគ្រប់គ្រងពេលវេលា អ្នកនឹងក្លាយជាពន្លឺបំភ្លឺដល់អ្នកដទៃ។ អ្នកនឹងបង្ហាញឱ្យគេឃើញថា ជីវិតដែលជោគជ័យមិនមែនជាការរត់ប្រណាំងដ៏ហត់នឿយនោះទេ ប៉ុន្តែវាគឺជាការរាំតាមចង្វាក់នៃធម្មជាតិ និងការយល់ដឹងពីតម្លៃពិតនៃអត្ថិភាព។

ពាក្យពេចន៍ចុងក្រោយសម្រាប់ការចាប់ផ្ដើមថ្មី

នៅពេលអ្នកបិទសៀវភៅនេះ សូមកុំទុកឱ្យចំណេះដឹងទាំងនេះនៅត្រឹមតែជាអក្សរលើក្រដាស។ ចូរចាប់ផ្ដើមអនុវត្តចាប់ពីវិនាទីនេះតទៅ។ ចូរមើលទៅនាឡិការបស់អ្នក ហើយសួរខ្លួនឯងថា "តើខ្ញុំកំពុងប្រើប្រាស់វិនាទីនេះ ដើម្បីកសាងជីវិតដែលខ្ញុំចង់បានដែរឬទេ?"។

ជីវិតគឺជាសិល្បៈ ហើយអ្នកគឺជាសិល្បករ។ ពេលវេលាគឺជាផ្ទាំងក្រណាត់ ហើយសុខភាពគឺជាពណ៌ដែលអ្នកមាននៅក្នុងដៃ។ ចូរគូរគំនូរជីវិតរបស់អ្នកឱ្យស្រស់ស្អាតបំផុត ដោយប្រើប្រាស់នាឡិកាវេជ្ជសាស្ត្រជាមគ្គុទ្ទេសក៍ និងប្រើប្រាស់សិល្បៈនៃតម្លៃជីវិតជាព្រលឹង។

អ្នកគឺជាម្ចាស់នៃពេលវេលា។ អ្នកគឺជាម្ចាស់នៃជីវិត។ ចូររស់នៅឱ្យអស់ពីលទ្ធភាព ឱ្យមានន័យបំផុត និងឱ្យមានសុខភាពល្អបំផុត ព្រោះជីវិតនេះមានតម្លៃលើសពីអ្វីៗទាំងអស់ដែលអ្នកអាចស្រមៃបាន។ ដំណើររបស់អ្នកទើបតែចាប់ផ្ដើមប៉ុណ្ណោះ!