សេចក្តីផ្តើមនៃសន្តិភាពក្នុងចិត្ត

នៅក្នុងយុគសម័យដែលពិភពលោកវិវត្តទៅមុខយ៉ាងលឿនដូចផ្លេកបន្ទោរ មនុស្សគ្រប់គ្នាហាក់ដូចជាកំពុងស្ថិតក្នុងការរត់ប្រណាំងមួយដែលគ្មានទីបញ្ចប់។ សម្លេងរំខានពីមជ្ឈដ្ឋានខាងក្រៅ មិនថាជាសម្លេងយានយន្ត ការជូនដំណឹងពីទូរស័ព្ទដៃ ឬសម្ពាធពីការងារ និងសង្គម បានក្លាយជាផ្នែកមួយនៃជីវិតប្រចាំថ្ងៃដែលយើងមិនអាចជៀសផុត។ ប៉ុន្តែ អ្វីដែលគួរឱ្យភ័យខ្លាចជាងសម្លេងរំខានខាងក្រៅទៅទៀតនោះ គឺសម្លេងរំខាននៅក្នុងចិត្តរបស់យើងផ្ទាល់។ ការគិតខ្វល់ខ្វាយពីអនាគត ការសោកស្តាយចំពោះអតីតកាល និងការវិនិច្ឆ័យខ្លួនឯងមិនឈប់ឈរ បានធ្វើឱ្យយើងបាត់បង់នូវអ្វីដែលសំខាន់បំផុតក្នុងជីវិត នោះគឺ «សន្តិភាពក្នុងចិត្ត»។

ជំពូកនេះនឹងនាំអ្នកទាំងអស់គ្នាទៅស្វែងយល់អំពីឫសគល់នៃសន្តិភាពក្នុងចិត្ត និងមូលហេតុដែលភាពស្ងប់ស្ងាត់មិនមែនជាភាពទន់ខ្សោយ ប៉ុន្តែវាគឺជាអំណាចដ៏មហិមាបំផុតដែលអាចផ្លាស់ប្តូរវាសនារបស់មនុស្សម្នាក់ៗបាន។

សម្រែកនៃពិភពលោក និងការបាត់បង់ខ្លួនឯង

យើងរស់នៅក្នុងពិភពលោកមួយដែលឱ្យតម្លៃលើ «ភាពមមាញឹក»។ មនុស្សជាច្រើនយល់ច្រឡំថា ការរវល់ខ្លាំងគឺជាសញ្ញានៃភាពជោគជ័យ និងការមានតម្លៃ។ យើងបំពេញកាលវិភាគរបស់យើងឱ្យណែនតាន់តាប់ យើងតាមដានព័ត៌មានសង្គមគ្រប់វិនាទី ហើយយើងខ្លាចក្នុងការនៅស្ងៀមម្នាក់ឯង។ នៅពេលដែលភាពស្ងប់ស្ងាត់ចូលមកដល់ យើងបែរជាមានអារម្មណ៍មិនស្រណុកចិត្ត ឬមានអារម្មណ៍ថាខ្លួនឯងកំពុងខាតបង់ពេលវេលាទៅវិញ។

សកម្មភាពរត់តាមសម្លេងរំខានទាំងនេះបានធ្វើឱ្យយើងឃ្លាតឆ្ងាយពីខ្លួនឯង។ យើងចាប់ផ្តើមរស់នៅតាមការរំពឹងទុករបស់អ្នកដទៃ យើងយកសុភមង្គលទៅផ្ញើលើមតិយោបល់របស់មនុស្សជុំវិញខ្លួន ហើយចុងក្រោយ យើងក៏ក្លាយជាមនុស្សចម្លែកនៅក្នុងរូបកាយរបស់ខ្លួនឯង។ សន្តិភាពក្នុងចិត្តមិនមែនជារបស់ដែលយើងត្រូវទៅស្វែងរកនៅភ្នំដាច់ស្រយាល ឬនៅក្នុងវត្តអារាមនោះទេ ប៉ុន្តែវាគឺជាស្ថានភាពដើមនៃចិត្តដែលត្រូវបានកប់ជ្រៅក្រោមស្រទាប់នៃភាពវឹកវរទាំងនេះ។

អត្ថន័យពិតនៃសន្តិភាពក្នុងចិត្ត

សន្តិភាពក្នុងចិត្ត មិនមែនមានន័យថាជាការរស់នៅក្នុងកន្លែងដែលគ្មានសម្លេងរំខាន គ្មានបញ្ហា ឬគ្មានការងារលំបាកនោះទេ។ អត្ថន័យពិតប្រាកដនៃសន្តិភាពក្នុងចិត្ត គឺទោះបីជាអ្នកស្ថិតក្នុងចំណោមភាពច្របូកច្របល់បំផុត ក៏ចិត្តរបស់អ្នកនៅតែរក្សាបាននូវភាពនឹងធឹង និងភាពច្បាស់លាស់។ វាប្រៀបដូចជាផ្ទៃទឹកបឹងដ៏ស្ងប់ស្ងាត់មួយ ទោះបីជាមានខ្យល់បក់មកប៉ះលើផ្ទៃទឹកយ៉ាងណាក៏ដោយ ក៏ភាពជ្រៅនៃទឹកនៅតែរក្សាភាពស្ងៀមស្ងាត់ដដែល។

នៅពេលដែលយើងមានសន្តិភាពក្នុងចិត្ត យើងមានសមត្ថភាពក្នុងការសង្កេតមើលបញ្ហាដោយមិនមានការភ័យស្លន់ស្លោ។ យើងអាចធ្វើការសម្រេចចិត្តដោយផ្អែកលើបញ្ញា មិនមែនផ្អែកលើអារម្មណ៍មួយឆាវ។ នេះហើយគឺជាអំណាចដែលកើតចេញពីភាពស្ងប់ស្ងាត់។

ភាពស្ងប់ស្ងាត់ជាប្រភពនៃថាមពល

មនុស្សភាគច្រើនយល់ថា ដើម្បីសម្រេចកិច្ចការធំដុំ យើងត្រូវប្រើកម្លាំងបាយ និងភាពតានតឹង។ ប៉ុន្តែ តាមការពិត ថាមពលដែលខ្លាំងក្លាបំផុតគឺកើតចេញពីចិត្តដែលស្ងប់។ នៅពេលដែលចិត្តស្ងប់ ថាមពលដែលធ្លាប់តែខ្ចាត់ខ្ចាយទៅលើការបារម្ភ និងការគិតឥតប្រយោជន៍ នឹងត្រូវប្រមូលផ្តុំមកវិញ។

ភាពស្ងប់ស្ងាត់ជួយឱ្យយើង៖

• ១. បង្កើនការផ្តោតអារម្មណ៍៖ ចិត្តដែលមិនរវើរវាយ អាចធ្វើការងារបានលឿន និងមានប្រសិទ្ធភាពជាងមុន។
• ២. ពង្រឹងសុខភាពផ្លូវចិត្ត៖ ការកាត់បន្ថយសម្លេងរំខានក្នុងចិត្ត ជួយកាត់បន្ថយស្ត្រេស និងការថប់បារម្មណ៍។
• ៣. បង្កើតភាពច្នៃប្រឌិត៖ គំនិតថ្មីៗ និងអស្ចារ្យតែងតែលេចឡើងនៅពេលដែលចិត្តមានចន្លោះទំនេរ និងភាពស្ងប់ស្ងាត់។
• ៤. ការយល់ដឹងពីខ្លួនឯង៖ មានតែក្នុងភាពស្ងប់ស្ងាត់ប៉ុណ្ណោះ ដែលយើងអាចឮសម្លេងនៃវិញ្ញាណ និងតម្រូវការពិតប្រាកដរបស់ខ្លួនឯង។

ឫសគល់នៃភាពរំជើបរំជួលក្នុងចិត្ត

មុននឹងយើងអាចឈានទៅរកសន្តិភាព យើងត្រូវយល់ជាមុនសិនថា អ្វីដែលធ្វើឱ្យចិត្តរបស់យើងមិនស្ងប់? ជាទូទៅ ចិត្តរបស់មនុស្សមាននិន្នាការពីរយ៉ាងដែលបង្កជាទុក្ខ៖

• ការជាប់ជំពាក់នឹងអតីតកាល៖ ការអង្គុយគិតពីកំហុសដែលបានកើតឡើងរួចហើយ ការខឹងសម្បារនឹងមនុស្សដែលធ្លាប់ធ្វើបាបយើង ឬការស្តាយក្រោយនូវឱកាសដែលបានកន្លងផុតទៅ។
• ការបារម្ភពីអនាគត៖ ការភ័យខ្លាចចំពោះអ្វីដែលមិនទាន់មកដល់ ការបង្កើតរូបភាពអាក្រក់ៗក្នុងចិត្ត និងការខ្វល់ខ្វាយពីលទ្ធផលដែលយើងមិនទាន់អាចគ្រប់គ្រងបាន។

សន្តិភាពក្នុងចិត្តកើតឡើងបាន លុះត្រាតើយើងរៀនរស់នៅក្នុង «បច្ចុប្បន្នកាល»។ បច្ចុប្បន្នគឺជាពេលវេលាតែមួយគត់ដែលយើងមានអំណាចក្នុងការគ្រប់គ្រង និងផ្លាស់ប្តូរ។

ជំហានដំបូងឆ្ពោះទៅរកសន្តិភាព

ការស្វែងរកសន្តិភាពក្នុងចិត្ត មិនមែនជាការផ្លាស់ប្តូរត្រឹមតែមួយយប់នោះទេ ប៉ុន្តែវាគឺជាដំណើរនៃការហ្វឹកហាត់។ ជំហានដំបូងបំផុត គឺការរៀនសង្កេត។ ចូររៀនធ្វើជាអ្នកសង្កេតការណ៍នៃគំនិតខ្លួនឯង។ នៅពេលដែលមានគំនិតអវិជ្ជមានកើតឡើង កុំព្យាយាមបដិសេធ ឬខឹងនឹងវា ប៉ុន្តែគ្រាន់តែដឹងថាវាមានវត្តមាន រួចដកដង្ហើមចូលឱ្យជ្រៅ ហើយត្រឡប់មកកាន់បច្ចុប្បន្នវិញ។

ការផ្ដល់ពេលវេលាឱ្យខ្លួនឯងយ៉ាងហោចណាស់ ១០ ទៅ ១៥ នាទីក្នុងមួយថ្ងៃ ដើម្បីអង្គុយស្ងៀមម្នាក់ឯងដោយមិនធ្វើអ្វីទាំងអស់ គឺជាការវិនិយោគដ៏មានតម្លៃបំផុតសម្រាប់ជីវិត។ ក្នុងកំឡុងពេលនេះ ចូរអនុញ្ញាតឱ្យសម្លេងជុំវិញខ្លួនរលាយបាត់ទៅ ហើយផ្តោតទៅលើតែចលនានៃដង្ហើមចេញចូល។ នេះគឺជាការចាប់ផ្តើមនៃការកសាងបន្ទាយនៃភាពស្ងប់ស្ងាត់នៅក្នុងខ្លួនអ្នក។

មេរៀនពីធម្មជាតិ៖ ការរីកលូតលាស់ដោយគ្មានសម្លេង

សេចក្តីផ្តើម៖ ភាពស្ងៀមស្ងាត់ដែលពោរពេញដោយថាមពល

នៅក្នុងពិភពលោកដែលពោរពេញដោយភាពវឹកវរ និងសម្លេងអ៊ូអរ មនុស្សភាគច្រើនយល់ច្រឡំថា ការបញ្ចេញសម្លេងខ្លាំងៗគឺជាសញ្ញានៃអំណាច ហើយការប្រឹងប្រែងដែលបង្ហាញឱ្យពិភពលោកបានឃើញ គឺជាផ្លូវតែមួយគត់ទៅកាន់ភាពជោគជ័យ។ យើងរស់នៅក្នុងសម័យកាលដែលមនុស្សចូលចិត្តស្រែកប្រាប់ពិភពលោកអំពីសមិទ្ធផលរបស់ខ្លួន សូម្បីតែរឿងតូចតាចបំផុតក៏ត្រូវបង្ហោះ និងប្រកាសឱ្យគេដឹងដែរ។ ប៉ុន្តែ ប្រសិនបើយើងងាកមកសម្លឹងមើលធម្មជាតិវិញ យើងនឹងឃើញការពិតដ៏អស្ចារ្យមួយថា៖ អ្វីៗដែលអស្ចារ្យបំផុត និងមានឥទ្ធិពលបំផុតនៅក្នុងចក្រវាលនេះ កើតឡើងនៅក្នុងភាពស្ងប់ស្ងាត់បំផុត។

ធម្មជាតិមិនដែលបង្អួតសកម្មភាពរបស់វាឡើយ។ ព្រះអាទិត្យរះឡើងដោយគ្មានសម្លេង ប៉ុន្តែវាផ្តល់ពន្លឺដល់ពិភពលោកទាំងមូល។ ព្រះចន្ទផ្លាស់ប្តូររូបរាងដោយស្ងាត់ៗ ប៉ុន្តែវាគ្រប់គ្រងជំនោរទឹកសមុទ្រ។ រុក្ខជាតិលូតលាស់ជារៀងរាល់ថ្ងៃដោយគ្មានការត្អូញត្អែរ ឬការប្រកាសអាសន្ន។ នេះគឺជាមេរៀនដ៏ជ្រាលជ្រៅបំផុតសម្រាប់ជីវិតមនុស្ស៖ ការរីកលូតលាស់ពិតប្រាកដមិនត្រូវការសម្លេងឡើយ។

អាថ៌កំបាំងនៃគ្រាប់ពូជ៖ ការតស៊ូក្នុងភាពងងឹត

សូមស្រមៃគិតអំពីគ្រាប់ពូជតូចមួយដែលត្រូវបានកប់នៅក្រោមដីដ៏ជ្រៅ។ វាស្ថិតនៅក្នុងភាពងងឹត សំណើម និងភាពត្រជាក់។ សម្រាប់ភ្នែកមនុស្សដែលមើលពីខាងលើ ហាក់ដូចជាគ្មានអ្វីកើតឡើងទាល់តែសោះ។ ដីនៅតែស្ងប់ស្ងៀម ប៉ុន្តែនៅខាងក្រោមនោះ បដិវត្តន៍ដ៏អស្ចារ្យមួយកំពុងកើតឡើង។

គ្រាប់ពូជនោះត្រូវប្រេះស្រួយខ្លួនឯង វាត្រូវរុញច្រានដីដ៏ធ្ងន់ពីលើវា ដើម្បីស្វែងរកពន្លឺព្រះអាទិត្យ។ ដំណើរការនេះគឺជាការតស៊ូដ៏ខ្លាំងក្លា និងឈឺចាប់ ប៉ុន្តែវាធ្វើឡើងដោយគ្មានសម្លេងសូម្បីតែបន្តិច។ វាមិនស្រែកហៅរកជំនួយ ហើយវាក៏មិនត្អូញត្អែរឡើយ។ វាគ្រាន់តែធ្វើការ និងរីកលូតលាស់។ នេះគឺជារូបភាពដ៏ស៊ីជម្រៅនៃដំណើរជីវិតរបស់មនុស្សដែលចង់សម្រេចបាននូវភាពជោគជ័យពិតប្រាកដ។

ការបន្សាបជាតិពុលពីពិភពឌីជីថល (Digital Detox)

ភាពស្ងប់ស្ងាត់ពិតប្រាកដមិនអាចកើតឡើងបានទេ ប្រសិនបើយើងនៅតែជាប់ចំណងជាមួយបច្ចេកវិទ្យា ២៤ ម៉ោងលើ ២៤ ម៉ោង។ យុវវ័យគួររៀនកំណត់ពេលវេលា «ស្ងាត់បច្ចេកវិទ្យា»។ នេះជារយៈពេលដែលយើងដាក់ទូរស័ព្ទឱ្យឆ្ងាយពីខ្លួន ហើយធ្វើសកម្មភាពដែលមិនត្រូវការអេក្រង់ ដូចជាការអានសៀវភៅ ការដើរក្នុងសួនច្បារ ឬការជួយការងារផ្ទះដោយយកចិត្តទុកដាក់។

នៅក្នុងគ្រានៃភាពស្ងប់ស្ងាត់ដោយគ្មានការរំខានពីបច្ចេកវិទ្យានេះហើយ ដែលភាពច្នៃប្រឌិតរបស់យុវវ័យនឹងរីកដុះដាល។ នៅពេលខួរក្បាលមិនត្រូវបានជំរុញដោយរូបភាព ឬសំឡេងពីអ៊ីនធឺណិត វាចាប់ផ្តើមបង្កើតគំនិតថ្មីៗ និងការដោះស្រាយបញ្ហាដែលយើងធ្លាប់តែគិតមិនចេញ។

សិល្បៈនៃការស្តាប់ដោយភាពស្ងប់ស្ងាត់

ការអនុវត្តទម្លាប់ស្ងប់ស្ងាត់ក៏ពាក់ព័ន្ធនឹងរបៀបដែលយើងប្រស្រ័យទាក់ទងជាមួយអ្នកដទៃផងដែរ។ យុវវ័យភាគច្រើនចង់ឱ្យគេឮសំឡេងរបស់ខ្លួន ចង់បញ្ចេញមតិយោបល់ និងចង់ឈ្នះក្នុងការជជែកវែកញែក។ ប៉ុន្តែ អំណាចពិតប្រាកដស្ថិតនៅលើ «ការស្តាប់ដោយស្ងប់ស្ងាត់»។

ការស្តាប់ដោយមិនបង្អាក់ ការស្តាប់ដើម្បីយល់ពីអារម្មណ៍របស់អ្នកសន្ទនា ជាជាងស្តាប់ដើម្បីតែឆ្លើយតប គឺជាការអនុវត្តទម្លាប់ស្ងប់ស្ងាត់ដ៏ខ្ពង់ខ្ពស់បំផុតមួយ។ នៅពេលយើងស្ងប់ស្ងាត់ក្នុងពេលស្តាប់ យើងនឹងទទួលបានព័ត៌មានកាន់តែស៊ីជម្រៅ ហើយវាជួយកាត់បន្ថយជម្លោះដែលកើតចេញពីការយល់ច្រឡំ។ ភាពស្ងប់ស្ងាត់ក្នុងការសន្ទនាធ្វើឱ្យយុវវ័យក្លាយជាមនុស្សដែលមានភាពចាស់ទុំ និងទទួលបានការគោរពពីមនុស្សជុំវិញខ្លួន។

ការឆ្លុះបញ្ចាំងខ្លួនឯងមុនពេលចូលគេង

មុនពេលបញ្ចប់ថ្ងៃនីមួយៗ យុវវ័យគួរមានទម្លាប់ «ពិនិត្យចិត្ត» ក្នុងភាពស្ងប់ស្ងាត់។ ការសរសេរកំណត់ហេតុ (Journaling) គឺជាឧបករណ៍ដ៏មានប្រសិទ្ធភាព។ ការសរសេររឿងរ៉ាវដែលបានកើតឡើង អារម្មណ៍ដែលបានជួបប្រទះ និងមេរៀនដែលបានរៀនក្នុងថ្ងៃនោះ ជួយឱ្យចិត្តរៀបចំសណ្តាប់ធ្នាប់ឡើងវិញ។

ការអនុវត្តនេះជួយបន្សះមុខរបួសផ្លូវចិត្តដែលកើតឡើងក្នុងថ្ងៃនោះ និងការការពារកុំឱ្យភាពតានតឹងសន្សំទុកទៅថ្ងៃស្អែក។ ភាពស្ងប់ស្ងាត់មុនពេលគេង ជួយឱ្យដំណេកកាន់តែមានគុណភាព ដែលជាកត្តាសំខាន់សម្រាប់សុខភាពរាងកាយ និងខួរក្បាលរបស់យុវវ័យ។

សេចក្តីសន្និដ្ឋាន៖ ការវិលត្រឡប់មកកាន់ខ្លួនឯងវិញ

នៅក្នុងពិភពលោកដែលពោរពេញដោយភាពអ៊ូអរ និងសំឡេងរំខានឥតឈប់ឈរនេះ យើងហាក់ដូចជាបានដើរចេញឆ្ងាយពីខ្លួនឯងកាន់តែខ្លាំងឡើងៗ។ ចាប់តាំងពីទំព័រដំបូងនៃសៀវភៅនេះ រហូតមកដល់ជំពូកចុងក្រោយ យើងបានរួមគ្នាធ្វើដំណើរឆ្លងកាត់ជ្រលងភ្នំនៃគំនិត និងវាលរាបនៃស្មារតី ដើម្បីស្វែងរកអ្វីដែលហៅថា «ភាពស្ងប់ស្ងាត់»។ ប៉ុន្តែនៅទីបញ្ចប់ អ្វីដែលយើងបានរកឃើញ វាមិនមែនជាអ្វីដែលថ្មីស្រឡាងនោះទេ ប៉ុន្តែវាគឺជាការរំលឹកឡើងវិញនូវអ្វីដែលយើងមានរួចជាស្រេចនៅក្នុងខ្លួន ប៉ុន្តែត្រូវបានបំភ្លេចចោលដោយសារតែសម្ពាធនៃជីវិតសម័យទំនើប។

ការវិលត្រឡប់មកកាន់ខ្លួនឯងវិញ មិនមែនមានន័យថាជាការបោះបង់ចោលពិភពលោកខាងក្រៅ ឬការរត់គេចពីការទទួលខុសត្រូវនោះទេ។ ផ្ទុយទៅវិញ វាគឺជាការកសាងគ្រឹះខាងក្នុងដ៏រឹងមាំមួយ ដើម្បីឱ្យយើងអាចប្រឈមមុខនឹងព្យុះភ្លៀងនៃជីវិតដោយភាពម្ចាស់ការ និងសតិសម្បជញ្ញៈ។

ខ្លឹមសារពិតនៃភាពស្ងប់ស្ងាត់

ភាពស្ងប់ស្ងាត់មិនមែនគ្រាន់តែជាអវត្តមាននៃសំឡេងនោះទេ ប៉ុន្តែវាគឺជាវត្តមាននៃសន្តិភាពនៅក្នុងចិត្ត។ វាគឺជាលំហមួយដែលគំនិតមិនត្រូវបានបង្ខាំង ហើយអារម្មណ៍មិនត្រូវបានត្រួតត្រាដោយភាពភ័យខ្លាច។ នៅពេលដែលយើងរៀននៅស្ងៀម យើងចាប់ផ្តើមឮសំឡេងដែលសំខាន់បំផុត នោះគឺ «សំឡេងនៃវិញ្ញាណ» របស់យើង។

នៅក្នុងដំណើរនៃជីវិត យើងជួបប្រទះនឹងមនុស្សជាច្រើន និងរឿងរ៉ាវរាប់មិនអស់ដែលព្យាយាមប្រាប់យើងថា យើងគួរតែជាអ្នកណា គួរតែធ្វើអ្វី និងគួរតែមានអ្វីខ្លះ។ សំឡេងទាំងនោះមានឥទ្ធិពលខ្លាំងរហូតដល់វាគ្របដណ្តប់លើបំណងប្រាថ្នាពិតប្រាកដរបស់យើង។ ភាពស្ងប់ស្ងាត់គឺជាច្រោះដែលជួយជម្រុះចោលនូវភាពមិនបរិសុទ្ធទាំងឡាយ ដើម្បីទុកឱ្យនៅសល់តែខ្លឹមសារពិតនៃអត្ថិភាពរបស់យើង។

ការលះបង់នូវរបាំងមុខ និងការរំពឹងទុក

បញ្ហាធំបំផុតដែលរារាំងយើងមិនឱ្យវិលត្រឡប់មកកាន់ខ្លួនឯងវិញ គឺ «ការរំពឹងទុក»។ យើងមមាញឹកក្នុងការឆ្លើយតបទៅនឹងការរំពឹងទុករបស់ឪពុកម្តាយ មិត្តភក្តិ សង្គម និងសូម្បីតែការរំពឹងទុកដ៏តឹងរ៉ឹងដែលយើងបានដាក់ឱ្យខ្លួនឯង។ យើងពាក់របាំងមុខខុសៗគ្នាទៅតាមកាលៈទេសៈ រហូតដល់ថ្ងៃមួយ យើងលែងដឹងថា មុខមាត់ពិតប្រាកដរបស់យើងមានលក្ខណៈបែបណា។

សេចក្តីសន្និដ្ឋាននៃអំណាចនៃភាពស្ងប់ស្ងាត់ គឺការបង្រៀនយើងឱ្យហ៊ាន «ដោះរបាំង» ទាំងនោះចេញ។ នៅពេលយើងនៅម្នាក់ឯងក្នុងភាពស្ងប់ស្ងាត់ យើងមិនចាំបាច់ធ្វើជាមនុស្សល្អឥតខ្ចោះនោះទេ។ យើងអាចជាមនុស្សដែលទន់ខ្សោយ អាចជាមនុស្សដែលកំពុងវង្វេង ឬជាមនុស្សដែលមានកំហុស ប៉ុន្តែអ្វីដែលសំខាន់បំផុតនោះគឺ យើងជា «ខ្លួនយើង»។ ការទទួលស្គាល់ការពិតនៃខ្លួនឯង គឺជាជំហានដំបូង និងសំខាន់បំផុតនៃការវិលត្រឡប់មកកាន់ផ្ទះវិញ។

សិល្បៈនៃការរស់នៅជាមួយបច្ចុប្បន្នកាល

ភាពស្ងប់ស្ងាត់មិនអាចកើតមានឡើងបានទេ ប្រសិនបើយើងនៅតែជាប់ជំពាក់នឹងស្រមោលនៃអតីតកាល ឬការព្រួយបារម្ភពីអនាគតដែលមិនទាន់មកដល់។ ការវិលត្រឡប់មកកាន់ខ្លួនឯងវិញ គឺការនាំយកស្មារតីមកដាក់នៅទីនេះ និងពេលនេះ។

គ្រប់ដង្ហើមចេញចូល គឺជាឱកាសថ្មីមួយ។ នៅពេលយើងដកដង្ហើមដោយសតិ យើងកំពុងតភ្ជាប់ទំនាក់ទំនងរវាងកាយ និងចិត្ត។ ភាពស្ងប់ស្ងាត់បង្រៀនយើងឱ្យចេះរីករាយនឹងរឿងតូចតាចក្នុងជីវិត៖ រសជាតិនៃតែមួយកែវ ពន្លឺព្រះអាទិត្យដែលចាំងឆ្លងកាត់ស្លឹកឈើ ឬសូម្បីតែអារម្មណ៍នៃជើងដែលជាន់លើដី។ នៅពេលដែលយើងឈប់ប្រញាប់ប្រញាល់ដើម្បីទៅដល់គោលដៅ យើងនឹងឃើញថា ដំណើរផ្លូវដោយខ្លួនឯង ក៏មានតម្លៃមិនអាចកាត់ថ្លៃបានដែរ។

ភាពស្ងប់ស្ងាត់ជាប្រភពនៃប្រាជ្ញា និងការច្នៃប្រឌិត

មនុស្សជាច្រើនយល់ច្រឡំថា ភាពស្ងប់ស្ងាត់គឺជាភាពខ្ជិលច្រអូស ឬការមិនធ្វើអ្វីសោះ។ ប៉ុន្តែតាមការពិតទៅ គំនិតដ៏អស្ចារ្យបំផុតក្នុងប្រវត្តិសាស្ត្រមនុស្សជាតិ តែងតែចាប់កំណើតចេញពីភាពស្ងៀមស្ងាត់។ នៅពេលដែលផ្ទៃទឹកនៃចិត្តមានភាពស្ងប់ស្ងាត់ វានឹងឆ្លុះបញ្ចាំងនូវរូបភាពបានយ៉ាងច្បាស់។ ដូចគ្នានេះដែរ នៅពេលដែលចិត្តយើងស្ងប់ យើងនឹងអាចមើលឃើញដំណោះស្រាយចំពោះបញ្ហាដែលយើងធ្លាប់គិតថាគ្មានច្រកចេញ។

ការវិលត្រឡប់មកកាន់ខ្លួនឯងវិញ ផ្តល់ឱ្យយើងនូវថាមពលច្នៃប្រឌិត។ វាអនុញ្ញាតឱ្យយើងបង្កើតអ្វីមួយចេញពីបេះដូង មិនមែនចេញពីការបង្ខំ។ វាធ្វើឱ្យការងាររបស់យើងមានវិញ្ញាណ និងមានអត្ថន័យជ្រាលជ្រៅជាងមុន។

ការបង្កើតជម្រកខាងក្នុង

ពិភពលោកខាងក្រៅនឹងនៅតែបន្តមានភាពច្របូកច្របល់។ សេដ្ឋកិច្ចអាចនឹងប្រែប្រួល បច្ចេកវិទ្យានឹងបន្តវិវឌ្ឍន៍ ហើយបញ្ហាសង្គមនឹងនៅតែមាន។ យើងមិនអាចគ្រប់គ្រងអ្វីៗគ្រប់យ៉ាងដែលកើតឡើងនៅជុំវិញខ្លួនយើងបានទេ ប៉ុន្តែយើងអាចគ្រប់គ្រងរបៀបដែលយើងឆ្លើយតបទៅនឹងវា។

ការបណ្តុះភាពស្ងប់ស្ងាត់ គឺដូចជាការកសាងជម្រកដ៏រឹងមាំមួយនៅក្នុងចិត្ត។ ទោះបីជាមានព្យុះបោកបក់ខ្លាំងយ៉ាងណានៅខាងក្រៅ ក៏យើងនៅតែមានកន្លែងដែលមានសុវត្ថិភាព និងភាពកក់ក្តៅជានិច្ច។ ជម្រកនេះគឺជាកន្លែងដែលយើងអាចដកថយទៅសម្រាក កសាងកម្លាំង និងវិលត្រឡប់មកវិញដោយភាពរឹងមាំជាងមុន។

ពាក្យពេចន៍ចុងក្រោយ៖ ដំណើរដែលគ្មានទីបញ្ចប់

សៀវភៅនេះអាចនឹងបញ្ចប់នៅទំព័រនេះ ប៉ុន្តែដំណើរនៃការស្វែងរកភាពស្ងប់ស្ងាត់ និងការវិលត្រឡប់មកកាន់ខ្លួនឯងវិញ គឺជាដំណើរជីវិតដែលគ្មានទីបញ្ចប់។ វាមិនមែនជាគោលដៅដែលត្រូវទៅដល់ ប៉ុន្តែវាគឺជាសិល្បៈនៃការរស់នៅ។

ចូរចងចាំថា ភាពស្ងប់ស្ងាត់មិនមែនជារឿងឆ្ងាយហួសពីដៃឈាននោះទេ។ វានៅទីនេះ ក្នុងចន្លោះរវាងពាក្យសម្តីរបស់អ្នក ក្នុងចន្លោះរវាងដង្ហើមរបស់អ្នក និងនៅក្នុងជម្រៅនៃបេះដូងរបស់អ្នក។ រាល់ពេលដែលអ្នកមានអារម្មណ៍ថាហត់នឿយ ឬវង្វេង ចូរឈប់មួយខណៈ ដកដង្ហើមឱ្យវែងៗ ហើយស្តាប់សំឡេងនៃភាពស្ងប់ស្ងាត់។

ការវិលត្រឡប់មកកាន់ខ្លួនឯងវិញ គឺជាអំណោយដ៏ថ្លៃថ្លាបំផុតដែលអ្នកអាចផ្តល់ឱ្យខ្លួនឯង និងមនុស្សជុំវិញខ្លួន។ ព្រោះថា នៅពេលដែលអ្នកមានសន្តិភាពក្នុងខ្លួន អ្នកនឹងក្លាយជាពន្លឺដែលជួយបំភ្លឺដល់អ្នកដទៃដោយស្វ័យប្រវត្តិ។