ជំពូកទី 1: សេចក្តីផ្តើម៖ អាថ៌កំបាំងដែលលាក់កំបាំងនៅក្នុងចង្វាក់នៃធម្មជាតិ

នៅក្រោមផ្ទៃមេឃដ៏ធំល្វឹងល្វើយដែលផ្លាស់ប្តូរពណ៌ពីមួយថ្ងៃទៅមួយថ្ងៃ និងនៅលើដីដែលយើងជាន់ឈ្លីរៀងរាល់ព្រឹក មានបទភ្លេងដ៏ស្ងប់ស្ងាត់មួយកំពុងលេងដោយមិនចេះនឿយហត់។ វាគឺជាបទភ្លេងនៃ "ចង្វាក់"។ ចាប់តាំងពីការកកើតនៃពិភពលោកមក គ្មានអ្វីដែលនៅទ្រឹងនោះទេ។ អ្វីៗទាំងអស់សុទ្ធតែមានដំណើរការ មានការចាប់ផ្តើម មានការរីកចម្រើន មានការសាបរលាប និងមានការរង់ចាំដើម្បីចាប់ផ្តើមជាថ្មី។ នេះគឺជាច្បាប់ដែលមិនអាចប្រកែកបាននៃធម្មជាតិ ហើយវាគឺជាអាថ៌កំបាំងដ៏ជ្រាលជ្រៅបំផុតដែលមនុស្សជាតិជារឿយៗបានមើលរំលងនៅក្នុងភាពមមាញឹកនៃជីវិតសម័យទំនើប។

ជីវិតរបស់យើងមិនមែនជាបន្ទាត់ត្រង់ដែលឆ្ពោះទៅមុខដោយគ្មានចំណុចឈប់នោះទេ ប៉ុន្តែវាគឺជាការធ្វើដំណើរឆ្លងកាត់រដូវកាលផ្សេងៗគ្នា។ ប្រសិនបើយើងសង្កេតមើលដើមឈើមួយដើម យើងនឹងឃើញថាវាមានពេលដែលត្រូវចេញផ្ការីកស្គុះស្កាយ និងពេលដែលត្រូវជម្រុះស្លឹកឱ្យនៅសល់តែមែកកណ្ដោចកណ្ដែង។ ដើមឈើមិនព្យាយាមទប់ស្លឹកមិនឱ្យជ្រុះនៅក្នុងរដូវស្លឹកឈើជ្រុះឡើយ ព្រោះវាដឹងថាការលះបង់គឺជាផ្នែកមួយនៃដំណើរការរស់រាន និងការលូតលាស់។ ផ្ទុយទៅវិញ មនុស្សយើងជារឿយៗតែងតែព្យាយាមបង្ខំឱ្យជីវិតស្ថិតនៅក្នុង "រដូវផ្ការីក" ជាអមតៈ ដោយបដិសេធមិនទទួលយកភាពជូរចត់នៃរដូវរងា ឬភាពហត់នឿយនៃរដូវក្ដៅ។

ចង្វាក់បេះដូងនៃចក្រវាល

អ្វីៗទាំងអស់នៅក្នុងសកលលោកនេះមានចង្វាក់របស់វា។ ជំនោរទឹកសមុទ្រឡើងនិងស្រកទៅតាមកម្លាំងទាញនៃព្រះច័ន្ទ។ ថ្ងៃនិងយប់ប្តូរវេនគ្នាដើម្បីឱ្យផែនដីបានសម្រាកនិងមានថាមពល។ សូម្បីតែនៅក្នុងខ្លួនរបស់យើង ចង្វាក់បេះដូង និងដង្ហើមចេញចូល ក៏ជាសក្ខីភាពនៃតុល្យភាពរវាងការផ្តល់ឱ្យ និងការទទួលយកដែរ។ អាថ៌កំបាំងដែលធម្មជាតិចង់ប្រាប់យើងគឺថា ភាពសុខដុមរមនាមិនមែនបានមកពីការគ្រប់គ្រងគ្រប់យ៉ាងនោះទេ ប៉ុន្តែបានមកពីការយល់ដឹង និងការរស់នៅឱ្យស្របតាមចង្វាក់ទាំងនេះ។

នៅពេលដែលយើងបដិសេធមិនព្រមដើរតាមចង្វាក់ធម្មជាតិ យើងចាប់ផ្តើមជួបប្រទះនឹងភាពតានតឹង ការថប់បារម្ភ និងការអស់កម្លាំងខាងវិញ្ញាណ។ យើងព្យាយាមដាំដុះនៅពេលដែលដីត្រូវការសម្រាក ហើយយើងព្យាយាមប្រមូលផលនៅពេលដែលគ្រាប់ពូជមិនទាន់ដុះពន្លក។ ការយល់ដឹងពីអាថ៌កំបាំងនៃរដូវកាល គឺជាការបើកទ្វារទៅកាន់សេរីភាពដែលគ្មានអ្វីអាចរារាំងបាន។

ការឆ្លុះបញ្ចាំងនៃរដូវកាលនៅក្នុងជីវិតមនុស្ស

នៅក្នុងសៀវភៅនេះ យើងនឹងពិនិត្យមើលជីវិតតាមរយៈកែវភ្នែកនៃរដូវកាលទាំងបួន ដែលមិនមែនគ្រាន់តែជារដូវកាលនៃអាកាសធាតុប៉ុណ្ណោះទេ ប៉ុន្តែជារដូវកាលនៃបទពិសោធន៍ផ្លូវចិត្ត និងព្រលឹង៖

• ១. រដូវផ្ការីក (ការចាប់ផ្តើម និងសេចក្តីសង្ឃឹម)៖ ជាពេលវេលានៃការដាំដុះ ឱកាសថ្មីៗ និងការជឿជាក់លើលទ្ធភាពដែលមើលមិនឃើញ។ វាគឺជាវ័យកុមារ ឬការចាប់ផ្តើមអាជីវកម្មថ្មី ឬទំនាក់ទំនងថ្មី។
• ២. រដូវក្តៅ (ការខិតខំ និងការការពារ)៖ ជាពេលវេលានៃការថែទាំនូវអ្វីដែលយើងបានដាំ។ វាគឺជាការតស៊ូក្រោមពន្លឺថ្ងៃដ៏ក្តៅក្រហាយ ដើម្បីការពារផលដំណាំរបស់យើងពីសត្វល្អិត និងស្មៅដែលព្យាយាមបំផ្លាញក្តីស្រមៃរបស់យើង។
• ៣. រដូវស្លឹកឈើជ្រុះ (ការប្រមូលផល និងការលះបង់)៖ ជាពេលវេលានៃការទទួលផលពីការខិតខំប្រឹងប្រែង ប៉ុន្តែក៏ជាពេលវេលាដែលត្រូវរៀនលះបង់អ្វីដែលលែងត្រូវការ ដើម្បីរៀបចំខ្លួនសម្រាប់ភាពត្រជាក់។
• ៤. រដូវរងា (ការរង់ចាំ និងការរស់ឡើងវិញ)៖ ជាពេលវេលានៃភាពស្ងប់ស្ងាត់ ការឆ្លុះបញ្ចាំង និងការរៀនរស់នៅក្នុងភាពឯកោ។ វាគឺជាដំណាក់កាលដែលមើលទៅដូចជាគ្មានការលូតលាស់ ប៉ុន្តែការពិតវាគឺជាការប្រមូលផ្តុំថាមពលនៅក្រោមដី ដើម្បីត្រៀមខ្លួនសម្រាប់ការផ្ទុះឡើងវិញនៅរដូវផ្ការីកក្រោយ។

ហេតុអ្វីបានជាយើងត្រូវរៀនពីចង្វាក់ទាំងនេះ?

នៅក្នុងពិភពលោកដែលបង្ខំឱ្យយើង "លឿនជាងមុន" "ខ្លាំងជាងមុន" និង "ជោគជ័យជានិច្ច" យើងបានបាត់បង់សមត្ថភាពក្នុងការរង់ចាំ។ យើងចង់បានលទ្ធផលភ្លាមៗដូចជាការចុចប៊ូតុង។ ប៉ុន្តែការលូតលាស់ពិតប្រាកដមិនអាចបង្ខំបានទេ។ ផ្លែឈើដែលទុំដោយធម្មជាតិមានរសជាតិផ្អែមជាងផ្លែឈើដែលត្រូវបានប្រើគីមីដើម្បីឱ្យទុំមុនកំណត់។

ការយល់ពីចង្វាក់នៃរដូវកាលនឹងជួយឱ្យយើង៖

• មានភាពអត់ធ្មត់៖ ដឹងថាភាពងងឹតនៃយប់នឹងត្រូវជំនួសដោយពន្លឺនៃថ្ងៃជានិច្ច។
• កាត់បន្ថយការវិនិច្ឆ័យខ្លួនឯង៖ យល់ថាវាមិនមែនជាកំហុសរបស់យើងទេ ប្រសិនបើជីវិតស្ថិតក្នុងរដូវរងាដ៏ត្រជាក់។ វាគ្រាន់តែជារដូវកាលមួយប៉ុណ្ណោះ។
• រស់នៅក្នុងបច្ចុប្បន្នកាល៖ មិននឹកនាដល់រដូវផ្ការីកខ្លាំងពេក រហូតដល់ភ្លេចរីករាយនឹងភាពត្រជាក់នៃរដូវរងា។

មាគ៌ាឆ្ពោះទៅកាន់ការត្រាស់ដឹង

អាថ៌កំបាំងដែលលាក់កំបាំងនៅក្នុងចង្វាក់នៃធម្មជាតិ មិនមែនជាចំណេះដឹងដែលត្រូវទន្ទេញចាំនោះទេ ប៉ុន្តែវាគឺជា "ប្រាជ្ញា" ដែលត្រូវដកពិសោធន៍។ នៅក្នុងទំព័រខាងមុខនៃសៀវភៅនេះ យើងនឹងមិនត្រឹមតែសិក្សាអំពីរបៀបរស់រានមានជីវិតនៅក្នុងរដូវនីមួយៗប៉ុណ្ណោះទេ ប៉ុន្តែយើងនឹងរៀនពីរបៀប "រីកដុះដាល" នៅក្នុងគ្រប់កាលៈទេសៈទាំងអស់។

រាល់ការឈឺចាប់ដែលអ្នកកំពុងជួបប្រទះ រាល់ការរង់ចាំដែលហាក់ដូចជាគ្មានទីបញ្ចប់ និងរាល់ភាពជោគជ័យដែលអ្នកកំពុងអបអរ សុទ្ធតែមានកន្លែងរបស់វានៅក្នុងរង្វង់នៃជីវិត។ ធម្មជាតិមិនដែលប្រញាប់ប្រញាល់ឡើយ ប៉ុន្តែអ្វីៗគ្រប់យ៉ាងតែងតែសម្រេចបានតាមការកំណត់។

សូមឱ្យការធ្វើដំណើរតាមរយៈជំពូកទាំងឡាយនៃសៀវភៅនេះ ក្លាយជាការរំលឹកដល់ព្រលឹងរបស់អ្នកថា អ្នកគឺជាផ្នែកមួយនៃចក្រវាលដ៏អស្ចារ្យនេះ។ ដង្ហើមរបស់អ្នកគឺជាដង្ហើមរបស់សកលលោក ហើយចង្វាក់នៃជីវិតរបស់អ្នក គឺជាបទភ្លេងដែលធម្មជាតិកំពុងច្រៀងតាមរយៈអ្នក។ ចូររៀនរាំតាមចង្វាក់នៃរដូវកាល ហើយអ្នកនឹងរកឃើញសន្តិភាពដែលមិនធ្លាប់មានពីមុនមក។

សេចក្តីសន្និដ្ឋាននៃសេចក្តីផ្តើម៖ អាថ៌កំបាំងដ៏ធំបំផុតមិនមែនស្ថិតនៅលើមេឃឆ្ងាយ ឬក្នុងសមុទ្រជ្រៅនោះទេ ប៉ុន្តែវាស្ថិតនៅក្នុងការយល់ដឹងថា "គ្រប់យ៉ាងមានពេលវេលារបស់វា"។ នៅពេលដែលអ្នកឈប់តស៊ូប្រឆាំងនឹងចរន្តនៃធម្មជាតិ ហើយចាប់ផ្តើមអណ្តែតតាមចង្វាក់របស់វា នោះជីវិតរបស់អ្នកនឹងប្រែទៅជាទន្លេដែលហូរទៅកាន់មហាសមុទ្រនៃសេចក្តីសុខដោយខ្លួនឯង។ សូមស្វាគមន៍មកកាន់ការធ្វើដំណើរនៃជីវិត ដែលឆ្លុះបញ្ចាំងតាមរយៈចង្វាក់នៃរដូវកាល។

ជំពូកទី 2: រដូវផ្ការីក៖ ដំណាក់កាលនៃការដាំដុះគ្រាប់ពូជ និងការចាប់ផ្តើមថ្មី

នៅក្នុងវដ្តនៃធម្មជាតិ រដូវផ្ការីកគឺជាពេលវេលានៃការភ្ញាក់រលឹកពីការដេកលក់យ៉ាងស្ងប់ស្ងាត់ក្នុងរដូវរងា។ វាគឺជាខណៈពេលដែលផែនដីចាប់ផ្តើមបញ្ចេញនូវភាពស្រស់បំព្រង ស្លឹកឈើពណ៌បៃតងខ្ចីចាប់ផ្តើមលាស់ត្រួយ ហើយក្លិនក្រអូបនៃផ្កាចម្រុះពណ៌ចាប់ផ្តើមភាយពាសពេញអាកាស។ យ៉ាងណាមិញ នៅក្នុងបរិបទនៃជីវិតមនុស្ស "រដូវផ្ការីក" មិនមែនគ្រាន់តែជារដូវកាលនៃអាកាសធាតុប៉ុណ្ណោះទេ ប៉ុន្តែវាគឺជាតំណាងនៃឱកាស ការចាប់ផ្តើមថ្មី និងជាពេលវេលាដ៏សំខាន់បំផុតសម្រាប់ការដាំដុះនូវរាល់ក្ដីស្រមៃ និងគោលដៅដែលយើងចង់សម្រេចបាននាពេលអនាគត។

ទស្សនវិជ្ជានៃការចាប់ផ្តើមថ្មី

ការចាប់ផ្តើមថ្មីប្រៀបដូចជាការបើកទំព័រក្រដាសសដែលមិនទាន់មានស្នាមជក់។ ក្នុងដំណាក់កាលនេះ ភាពបរាជ័យពីអតីតកាល និងការឈឺចាប់ក្នុងរដូវរងានៃជីវិតត្រូវបានទុកចោលនៅពីក្រោយខ្នង។ រដូវផ្ការីកនៃជីវិតទាមទារឱ្យយើងមានចិត្តគំនិតដែលបើកចំហ និងមានសុទិដ្ឋិនិយម។ វាគឺជាពេលដែលយើងត្រូវលះបង់ចោលនូវភាពភ័យខ្លាច និងភាពស្ទាក់ស្ទើរ ដើម្បីឈានជើងចូលទៅក្នុងពិភពនៃលទ្ធភាពដែលមិនអាចកំណត់បាន។

មនុស្សគ្រប់រូបសុទ្ធតែមានរដូវផ្ការីកផ្ទាល់ខ្លួន។ សម្រាប់អ្នកខ្លះ វាអាចជាការចាប់ផ្តើមអាជីវកម្មថ្មី ការផ្លាស់ប្តូរអាជីព ការបង្កើតទំនាក់ទំនងថ្មី ឬសូម្បីតែការសម្រេចចិត្តផ្លាស់ប្តូរទម្លាប់រស់នៅប្រចាំថ្ងៃ។ សារៈសំខាន់នៃដំណាក់កាលនេះ មិនមែនស្ថិតនៅលើទំហំនៃសកម្មភាពនោះទេ ប៉ុន្តែស្ថិតនៅលើ "ចេតនា" និង "ទិសដៅ" ដែលយើងបានកំណត់។

ការរៀបចំដី៖ ការសម្អាតចិត្តគំនិត និងការរៀនសូត្រ

មុននឹងគ្រាប់ពូជអាចដុះលូតលាស់បាន ដីត្រូវតែត្រូវបានរៀបចំឱ្យបានល្អជាមុនសិន។ នៅក្នុងជីវិត ការរៀបចំដីគឺស្មើនឹងការសម្អាតចិត្តគំនិត និងការរៀបចំខ្លួនឱ្យរួចរាល់សម្រាប់ចំណេះដឹងថ្មីៗ។ ប្រសិនបើចិត្តរបស់យើងនៅតែពោរពេញដោយស្មៅចង្រៃនៃភាពអវិជ្ជមាន ការសង្ស័យលើខ្លួនឯង និងជំនឿដែលរារាំងការរីកចម្រើន នោះគ្រាប់ពូជនៃក្ដីស្រមៃរបស់យើងនឹងមិនអាចចាក់ឫសបានជ្រៅឡើយ។

ការរៀបចំដីតម្រូវឱ្យយើងធ្វើការស្វ័យសិក្សា។ យើងត្រូវសួរខ្លួនឯងថា តើអ្វីខ្លះដែលយើងគួររក្សាទុកពីអតីតកាល ហើយអ្វីខ្លះដែលយើងត្រូវបោះបង់ចោល? ការអប់រំខ្លួនឯង ការអានសៀវភៅ ការស្វែងរកអ្នកណែនាំ និងការបង្កើតបរិយាកាសជុំវិញខ្លួនដែលផ្តល់ថាមពលវិជ្ជមាន គឺជាការដាក់ជីជាតិដល់ដីនៃជីវិត ដើម្បីត្រៀមលក្ខណៈសម្រាប់ការដាំដុះដ៏មានប្រសិទ្ធភាព។

ការជ្រើសរើសគ្រាប់ពូជនៃក្ដីស្រមៃ

មិនមែនគ្រប់គ្រាប់ពូជទាំងអស់សុទ្ធតែផ្តល់ផលដូចគ្នានោះទេ។ ក្នុងរដូវផ្ការីកនៃជីវិត យើងត្រូវមានភាពឆ្លាតវៃក្នុងការជ្រើសរើស "គ្រាប់ពូជ" ឬគោលដៅដែលយើងចង់ដាំ។ គ្រាប់ពូជទាំងនេះតំណាងឱ្យគំនិត គម្រោង និងមហិច្ឆតាដែលយើងចង់ឃើញវារីកដុះដាល។

ការជ្រើសរើសគ្រាប់ពូជត្រូវផ្អែកលើតម្លៃស្នូលនៃបុគ្គលម្នាក់ៗ។ ប្រសិនបើអ្នកដាំគ្រាប់ពូជដែលមិនមែនជារបស់អ្នក ឬដាំតាមការចង់បានរបស់អ្នកដទៃ អ្នកនឹងចំណាយពេលពេញមួយរដូវកាលដើម្បីថែរក្សាអ្វីមួយដែលមិនផ្តល់សេចក្តីសុខពិតប្រាកដដល់អ្នកឡើយ។ ដូច្នេះ ចូរជ្រើសរើសគ្រាប់ពូជដោយយកចិត្តទុកដាក់បំផុត ព្រោះអ្វីដែលអ្នកដាំក្នុងថ្ងៃនេះ គឺជាអ្វីដែលអ្នកនឹងប្រមូលផលក្នុងរដូវច្រូតកាត់ខាងមុខ។

វិន័យនៃការដាំដុះ និងការលះបង់

ការមានគ្រាប់ពូជល្អ និងដីមានជីជាតិនៅមិនទាន់គ្រប់គ្រាន់ឡើយ។ រដូវផ្ការីកទាមទារនូវសកម្មភាពជាក់ស្តែង។ ការដាំដុះគឺជាការងារដែលហត់នឿយ និងទាមទារនូវវិន័យខ្ពស់។ ក្នុងដំណាក់កាលនេះ អ្នកប្រហែលជាត្រូវក្រោកពីព្រលឹម ធ្វើការងារដែលពិបាក និងប្រឈមមុខនឹងភាពមិនច្បាស់លាស់។

ការដាំដុះក្នុងជីវិតមានន័យថា ការអនុវត្តផែនការដែលបានកំណត់ទុក។ វាគឺជាការធ្វើសកម្មភាពតូចៗជារៀងរាល់ថ្ងៃដោយមានភាពច្បាស់លាស់។ ទោះបីជាអ្នកមិនទាន់ឃើញលទ្ធផលភ្លាមៗក៏ដោយ ក៏អ្នកត្រូវតែជឿជាក់ថា រាល់ដំណក់ញើសដែលអ្នកបានបង្ហូរទៅក្នុងដីនឹងមិនឥតប្រយោជន៍ឡើយ។ វិន័យគឺជាស្ពានដែលភ្ជាប់រវាងការចាប់ផ្តើម និងការសម្រេចបាន។

ការការពារពីសត្វល្អិត និងអាកាសធាតុប្រែប្រួល

សូម្បីតែក្នុងរដូវផ្ការីក ក៏តែងតែមានព្យុះភ្លៀង និងសត្វល្អិតដែលចាំបំផ្លាញកូនឈើដែលទើបនឹងដុះដែរ។ ក្នុងជីវិត សត្វល្អិតទាំងនេះអាចជាពាក្យរិះគន់ពីអ្នកដទៃ ឧបសគ្គដែលនឹកស្មានមិនដល់ ឬសូម្បីតែភាពខ្ជិលច្រអូសរបស់ខ្លួនឯង។

ការការពារគ្រាប់ពូជ និងកូនឈើខ្ចីៗរបស់យើង ទាមទារឱ្យយើងមានភាពរឹងមាំផ្នែកស្មារតី។ យើងត្រូវចេះកសាងរបងការពារចិត្តគំនិត កុំឱ្យមតិអវិជ្ជមានមកបង្អាក់ដំណើររបស់យើង។ យើងត្រូវចេះថែទាំក្ដីស្រមៃរបស់យើងដោយក្តីស្រឡាញ់ និងការយកចិត្តទុកដាក់បំផុត ព្រោះក្នុងដំណាក់កាលដំបូងនេះ ពួកវាមានភាពផុយស្រួយណាស់។

ភាពអត់ធ្មត់ និងសេចក្ដីសង្ឃឹម

មេរៀនដ៏ធំបំផុតមួយនៃរដូវផ្ការីក គឺភាពអត់ធ្មត់។ បន្ទាប់ពីដាំគ្រាប់ពូជរួច យើងមិនអាចទាញវាឱ្យដុះមកលើភ្លាមៗបានទេ។ ធម្មជាតិមានពេលវេលារបស់វា។ ការព្យាយាមបង្ខំលទ្ធផលនឹងធ្វើឱ្យអ្វីៗគ្រប់យ៉ាងខូចខាត។ ក្នុងជីវិតក៏ដូចគ្នា ការជោគជ័យមិនមែនកើតឡើងក្នុងមួយប៉ព្រិចភ្នែកនោះទេ។

សេចក្ដីសង្ឃឹមគឺជាពន្លឺព្រះអាទិត្យដែលជួយឱ្យគ្រាប់ពូជដុះលូតលាស់ក្នុងភាពងងឹតនៃដី។ ទោះបីជាយើងមិនទាន់ឃើញពន្លកចេញមកក៏ដោយ ក៏យើងដឹងថានៅក្រោមផ្ទៃដី កម្លាំងនៃជីវិតកំពុងតែធ្វើការយ៉ាងសកម្ម។ ការរក្សាសេចក្ដីសង្ឃឹមក្នុងអំឡុងពេលនៃការរង់ចាំ គឺជាគុណសម្បត្តិរបស់អ្នកដឹកនាំ និងអ្នកជោគជ័យគ្រប់រូប។

សេចក្តីសន្និដ្ឋាននៃជំពូកទី 2៖ រដូវផ្ការីកគឺជាសញ្ញានៃជីវិតដែលមិនចេះចប់មិនចេះហើយ។ វាដាស់តឿនយើងថា មិនថាអតីតកាលរបស់យើងធ្លាប់ឆ្លងកាត់ភាពត្រជាក់ស្រពាប់ស្រពោនយ៉ាងណានោះទេ យើងតែងតែមានឱកាសដើម្បីចាប់ផ្តើមជាថ្មីជានិច្ច។ ការដាំដុះក្នុងរដូវនេះ មិនមែនគ្រាន់តែជាការងារដើម្បីផលចំណេញខាងសម្ភារៈប៉ុណ្ណោះទេ ប៉ុន្តែវាគឺជាការដាំដុះនូវអត្តសញ្ញាណថ្មី ភាពរឹងមាំថ្មី និងចក្ខុវិស័យថ្មីសម្រាប់ខ្លួនឯង។

ជំពូកទី 3: រដូវក្តៅ៖ ការលះបង់កម្លាំងកាយចិត្ត និងការថែទាំការលូតលាស់

នៅក្នុងវដ្តនៃធម្មជាតិ បន្ទាប់ពីភាពស្រស់បំព្រង និងក្តីសង្ឃឹមនៃរដូវផ្ការីកបានកន្លងផុតទៅ ពិភពលោកក៏ឈានចូលដល់រដូវក្តៅ ដែលជារដូវនៃកម្តៅដ៏ខ្លាំងក្លា និងពន្លឺព្រះអាទិត្យដ៏ចែងចាំង។ នៅក្នុងដំណើរនៃជីវិតមនុស្សយើងក៏ដូចគ្នា រដូវក្តៅតំណាងឱ្យដំណាក់កាលនៃសកម្មភាពដ៏មមាញឹកបំផុត គឺជាពេលវេលាដែលយើងត្រូវយកគ្រាប់ពូជដែលបានដាំក្នុងរដូវផ្ការីក មកថែទាំ បង្ហូរញើស និងលះបង់គ្រប់បែបយ៉ាងដើម្បីឱ្យវាលូតលាស់ក្លាយជាសមិទ្ធផលពិតប្រាកដ។ ប្រសិនបើរដូវផ្ការីកគឺជាការចាប់ផ្តើមដោយក្តីស្រមៃ នោះរដូវក្តៅគឺជាការសាកល្បងនូវការតស៊ូ និងវិន័យដែលមិនអាចខ្វះបាន។

ពន្លឺព្រះអាទិត្យ និងការសាកល្បងនៃឆន្ទៈ

រដូវក្តៅនៃជីវិតមិនមែនជាពេលវេលាសម្រាប់សម្រាកលម្ហែកាយនៅក្រោមម្លប់ឈើនោះទេ ប៉ុន្តែវាជាពេលវេលាដែលកម្តៅនៃបញ្ហា និងសម្ពាធចាប់ផ្តើមកើនឡើង។ នៅពេលដែលយើងចាប់ផ្តើមគម្រោងថ្មី ឬបង្កើតផ្លូវជីវិតថ្មី ដំបូងឡើយអ្វីៗហាក់ដូចជាងាយស្រួល និងគួរឱ្យរំភើប។ ប៉ុន្តែនៅពេលដែលពេលវេលាកន្លងផុតទៅ ភាពនឿយហត់ចាប់ផ្តើមមកយាយី ហើយឧបសគ្គដែលមិនធ្លាប់រំពឹងទុកក៏លេចឡើង។ នេះហើយគឺជា "កម្តៅ" នៃរដូវក្តៅ。

ការសាកល្បងដ៏ធំបំផុតនៅក្នុងរដូវកាលនេះ គឺឆន្ទៈក្នុងការបន្តទៅមុខ ទោះបីជាអារម្មណ៍ចង់បោះបង់កំពុងគ្របដណ្តប់ក៏ដោយ។ មនុស្សជាច្រើនបានដាំគ្រាប់ពូជយ៉ាងល្អក្នុងរដូវផ្ការីក ប៉ុន្តែបែរជាបោះបង់ចោលក្នុងរដូវក្តៅ ព្រោះពួកគេមិនអាចទ្រាំទ្រនឹងកម្តៅនៃការព្យាយាមបាន។ ការលះបង់កម្លាំងកាយចិត្តក្នុងដំណាក់កាលនេះ មិនមែនគ្រាន់តែជាការធ្វើការងារឱ្យរួចពីដៃនោះទេ ប៉ុន្តែវាគឺជាការដាក់ចិត្តដាក់កាយទាំងស្រុងទៅក្នុងកិច្ចការនោះ ដោយយល់ឃើញថាគ្មានជោគជ័យណាដែលបានមកដោយគ្មានញើស និងទឹកភ្នែកនោះឡើយ។

ការថែទាំពន្លកនៃក្តីសុបិន៖ ទឹក ជី និងការការពារ

ក្រោមពន្លឺថ្ងៃដ៏ក្តៅក្រហាយ កសិករដឹងយ៉ាងច្បាស់ថា ប្រសិនបើពួកគេធ្វេសប្រហែសតែបន្តិច ពន្លកខ្ចីៗនឹងត្រូវក្រៀមក្រំ និងស្លាប់ទៅវិញជាមិនខាន។ ក្នុងជីវិតពិត "ពន្លក" ទាំងនោះគឺជាគំនិតអាជីវកម្ម ទំនាក់ទំនងគ្រួសារ ឬការសិក្សាដែលយើងកំពុងសាងសង់។ ការថែទាំក្នុងរដូវក្តៅរួមមានធាតុផ្សំសំខាន់ៗបី៖

• ទីមួយគឺ "ការស្រោចទឹក" ដែលតំណាងឱ្យការបញ្ចូលចំណេះដឹង និងជំនាញថ្មីៗជាប្រចាំ។ យើងមិនអាចប្រើចំណេះដឹងដដែលៗដើម្បីដោះស្រាយបញ្ហាដែលកាន់តែរីកធំឡើងបានឡើយ។
• ទីពីរគឺ "ការដាក់ជី" ដែលតំណាងឱ្យការលើកទឹកចិត្តខ្លួនឯង និងការស្វែងរកបរិយាកាសវិជ្ជមាន។
• ទីបីដែលសំខាន់បំផុតគឺ "ការដកស្មៅ"។ ក្នុងរដូវក្តៅ ស្មៅអាក្រក់តែងតែដុះលឿនជាងដំណាំ។ ការលះបង់ក្នុងរដូវក្តៅមានន័យថា ការហ៊ានកាត់ចោលនូវអ្វីដែលមិនចាំបាច់ ដើម្បីទុកកន្លែងឱ្យអ្វីដែលសំខាន់បំផុតបានលូតលាស់។

វិន័យ និងការតស៊ូក្នុងកម្តៅនៃជីវិត

ភាពខុសគ្នារវាងអ្នកដែលទទួលបានផលក្នុងរដូវស្លឹកឈើជ្រុះ និងអ្នកដែលនៅសល់តែដីទទេ គឺស្ថិតនៅលើ "វិន័យ"។ ក្នុងរដូវក្តៅ វិន័យមិនមែនជាការធ្វើអ្វីដែលយើងចង់ធ្វើនោះទេ ប៉ុន្តែជាការបង្ខំខ្លួនឯងឱ្យធ្វើអ្វីដែល "ត្រូវតែធ្វើ" ទោះបីជាយើងមានអារម្មណ៍ហត់នឿយយ៉ាងណាក៏ដោយ។

ការលះបង់កម្លាំងកាយចិត្តមានន័យថា ការក្រោកពីព្រលឹមនៅពេលដែលអ្នកដទៃកំពុងដេក ការធ្វើការងារបន្ថែមនៅពេលដែលអ្នកដទៃកំពុងកម្សាន្ត និងការរក្សាការផ្តោតអារម្មណ៍ទោះបីជាលទ្ធផលមិនទាន់លេចចេញជារូបរាងភ្លាមៗក៏ដោយ។ រដូវក្តៅគឺជាពេលវេលានៃការ "មើលមិនឃើញផល"។ ដំណាំកំពុងលូតលាស់នៅក្រោមដី និងក្នុងដើម ប៉ុន្តែផ្លែផ្កាមិនទាន់ចេញមកឡើយ។

ការគ្រប់គ្រងថាមពល ដើម្បីចៀសវាងការហត់នឿយខ្លាំង (Burnout)

ទោះបីជារដូវក្តៅតម្រូវឱ្យមានការខិតខំប្រឹងប្រែងខ្លាំងក្លាក៏ដោយ ប៉ុន្តែការប្រើប្រាស់កម្លាំងហួសប្រមាណដោយគ្មានការគ្រប់គ្រង អាចនាំឱ្យយើង "ឆេះខ្លោច" មុនពេលដល់រដូវប្រមូលផល។ ការលះបង់កម្លាំងចិត្តដែលឆ្លាតវៃ គឺការស្គាល់ពីដែនកំណត់នៃរាងកាយ និងចិត្តគំនិតរបស់ខ្លួនឯង។

ការសម្រាកមិនមែនជាการបោះបង់នោះទេ ប៉ុន្តែវាគឺជាការ "បញ្ចូលថាមពល" ដើម្បីបន្តដំណើរទៅមុខទៀត។ នៅក្នុងរដូវក្តៅនៃជីវិត យើងត្រូវរៀនពីរបៀបធ្វើការដោយមានប្រសិទ្ធភាព (Work Smart) មិនមែនគ្រាន់តែធ្វើការដោយប្រើកម្លាំងបាយ (Work Hard) តែម្យ៉ាងនោះទេ។

ការលះបង់ដែលនាំទៅរកការផ្លាស់ប្តូរផ្ទៃក្នុង

រដូវក្តៅមិនត្រឹមតែផ្លាស់ប្តូរស្ថានភាពខាងក្រៅនៃជីវិតរបស់យើងប៉ុណ្ណោះទេ ប៉ុន្តែវាក៏ជាជាងចម្លាក់ដែលកែច្នៃបុគ្គលិកលក្ខណៈរបស់យើងផងដែរ។ រាល់ពេលដែលយើងជម្នះការលំបាក រាល់ពេលដែលយើងទ្រាំទ្រនឹងសម្ពាធ យើងកំពុងតែពង្រឹងសាច់ដុំនៃភាពធន់ (Resilience) របស់យើង។

សេចក្តីសន្និដ្ឋាននៃជំពូកទី 3៖ រដូវក្តៅ គឺជាសក្ខីភាពនៃភាពរឹងមាំនៃវិញ្ញាណរបស់មនុស្ស។ វាជារដូវកាលដែលញើសប្រែក្លាយទៅជាប្រភពទឹកសម្រាប់ចិញ្ចឹមជីវិត ហើយការលះបង់ប្រែក្លាយទៅជាគ្រឹះនៃភាពជោគជ័យ។ ចូរចងចាំថា គ្មានដើមឈើណាអាចផ្តល់ផ្លែផ្កាដ៏ផ្អែមល្ហែមបានឡើយ ប្រសិនបើវាមិនបានឆ្លងកាត់ការដុតកម្តៅពីពន្លឺព្រះអាទិត្យ និងការថែទាំយ៉ាងដិតដល់ក្នុងរដូវក្តៅ។

ជំពូកទី 4: រដូវស្លឹកឈើជ្រុះ៖ ការប្រមូលផល និងការរៀនលះបង់អ្វីដែលមិនចាំបាច់

នៅពេលដែលកម្ដៅដ៏ក្ដៅក្រហាយនៃរដូវក្ដៅបានថមថយចុះ ហើយពន្លឺព្រះអាទិត្យចាប់ផ្តើមប្រែពណ៌ទៅជាពណ៌មាសស្រទន់ វាគឺជាសញ្ញាប្រាប់ឱ្យដឹងថា រដូវស្លឹកឈើជ្រុះបានមកដល់ហើយ។ នៅក្នុងបរិបទនៃជីវិតមនុស្ស រដូវស្លឹកឈើជ្រុះតំណាងឱ្យដំណាក់កាលនៃភាពចាស់ទុំ ដែលជាពេលវេលាមួយដែលយើងចាប់ផ្តើមមើលឃើញលទ្ធផលនៃអ្វីដែលយើងបានសាបព្រោះក្នុងរដូវរីកដុះដាល និងបានថែទាំយ៉ាងយកចិត្តទុកដាក់ក្នុងរដូវក្ដៅ。

រដូវស្លឹកឈើជ្រុះមិនមែនគ្រាន់តែជារដូវកាលនៃពណ៌ស្រស់ឆើតឆាយនៃស្លឹកឈើដែលប្រែពណ៌នោះទេ ប៉ុន្តែវាគឺជាមេរៀនដ៏ជ្រាលជ្រៅបំផុតមួយនៃធម្មជាតិ ដែលបង្រៀនយើងអំពីតុល្យភាពរវាង "ការទទួលបាន" និង "ការបោះបង់"។ វាគឺជាពេលវេលាសម្រាប់អបអរសាទរនូវសមិទ្ធផល ប៉ុន្តែក៏ជាពេលវេលាសម្រាប់រៀបចំខ្លួនឱ្យបានស្អាតស្អំ ដើម្បីឈានទៅរកភាពស្ងប់ស្ងាត់នៃរដូវរងាខាងមុខ។

ការប្រមូលផល៖ ការទទួលស្គាល់ផ្លែផ្កានៃការខិតខំ

នៅក្នុងជីវិត យើងម្នាក់ៗសុទ្ធតែមាន "វាលស្រែ" រៀងៗខ្លួន។ អ្នកខ្លះដាំដុះចំណេះដឹង អ្នកខ្លះដាំដុះទំនាក់ទំនង ហើយអ្នកខ្លះទៀតដាំដុះអាជីពការងារ។ រដូវស្លឹកឈើជ្រុះនៃជីវិត គឺជាពេលដែលយើងត្រូវឈប់សម្រាកបន្តិច ដើម្បីពិនិត្យមើលជង្រុកនៃជីវិតរបស់យើង។

ការប្រមូលផលមិនមែនមានន័យត្រឹមតែការទទួលបានប្រាក់កាស ឬតំណែងនោះទេ។ វាគឺជាការទទួលស្គាល់នូវបទពិសោធន៍ ភាពវៃឆ្លាត និងភាពរឹងមាំដែលយើងបានសន្សំតាមផ្លូវ។ ការដឹងគុណចំពោះអ្វីដែលបានសម្រេច គឺជាថាមពលដ៏សំខាន់បំផុតនៅក្នុងរដូវកាលនេះ ព្រោះបើគ្មានការដឹងគុណទេ ទោះបីជាជង្រុកពេញហៀរយ៉ាងណាក៏ដោយ ក៏ចិត្តនៅតែមានអារម្មណ៍ថាខ្វះខាតជានិច្ច。

សិល្បៈនៃការលះបង់៖ មេរៀនពីស្លឹកឈើដែលជ្រុះ

រូបភាពដ៏ស្រស់ស្អាតបំផុតនៃរដូវស្លឹកឈើជ្រុះ គឺនៅពេលដែលដើមឈើធំៗសុខចិត្តទម្លាក់ស្លឹកពណ៌មាសរបស់វាចុះមកដី។ ដើមឈើមិនបានតោងទាមស្លឹកទាំងនោះដោយភាពស្ដាយស្រណោះឡើយ ព្រោះវាដឹងថា បើវាមិនព្រមលះបង់ស្លឹកចាស់ៗទាំងនេះទេ វានឹងមិនអាចរស់រានមានជីវិតឆ្លងកាត់ភាពរងា និងខ្យល់ព្យុះនៃរដូវរងាបានឡើយ។

ក្នុងជីវិតមនុស្សយើងដូចគ្នា ការលះបង់គឺជាសិល្បៈមួយដែលពិបាករៀនបំផុត។ យើងជារឿយៗតែងតែព្យាយាមតោងទាមនូវអ្វីដែលលែងមានប្រយោជន៍សម្រាប់យើងទៀតហើយ ដូចជា៖

• ១. កំហឹង និងការគុំកួនក្នុងចិត្ត៖ ទាំងនេះគឺជាស្លឹកឈើដែលក្រៀមស្វិត ដែលធ្វើឱ្យព្រលឹងយើងធ្ងន់ធ្ងរ។
• ២. មហិច្ឆតាដែលលើសលប់៖ ការចង់បានអ្វីៗគ្រប់យ៉ាងរហូតដល់ភ្លេចសេចក្ដីសុខផ្លូវចិត្ត។
• ៣. ភាពភ័យខ្លាចចំពោះការផ្លាស់ប្តូរ៖ ការមិនព្រមទទួលស្គាល់ថា វគ្គខ្លះនៃជីវិតត្រូវតែបញ្ចប់ ដើម្បីឱ្យវគ្គថ្មីចាប់ផ្ដើម។

ការកែច្នៃកាកសំណល់ទៅជាជីជាតិ៖ ការរៀនពីកំហុស

ស្លឹកឈើដែលជ្រុះចុះមកដី វាមិនបានបាត់បង់ទៅណាដោយឥតប្រយោជន៍ឡើយ។ យូរៗទៅ វានឹងរលួយក្លាយជាជីជាតិដ៏មានតម្លៃ ដើម្បីចិញ្ចឹមដើមឈើឱ្យកាន់តែរឹងមាំនៅរដូវបន្ទាប់។ នេះគឺជាមេរៀននៃការ "ប្រែភាពឈឺចាប់ឱ្យទៅជាថាមពល"។

ភាពស្រស់ស្អាតនៃភាពសាមញ្ញ

រដូវស្លឹកឈើជ្រុះបង្រៀនយើងឱ្យស្វែងរកភាពស្រស់ស្អាតនៅក្នុងភាពសាមញ្ញ។ នៅពេលដែលស្លឹកឈើជ្រុះអស់ យើងនឹងឃើញរូបរាងពិតនៃដើមឈើ ឃើញមែកធាងដែលរឹងមាំ និងឫសដែលជ្រៅ។ វាគ្មានអ្វីបិទបាំងទៀតឡើយ។ ការរស់នៅដោយសាមញ្ញ គឺជាការដកចេញនូវរបាំងមុខ ឬសម្បកក្រៅដែលមិនចាំបាច់។

សេចក្តីសន្និដ្ឋាននៃជំពូកទី 4៖ រដូវស្លឹកឈើជ្រុះមិនមែនជាទីបញ្ចប់នៃជីវិតនោះទេ ប៉ុន្តែវាគឺជាការរៀបចំដ៏អស្ចារ្យបំផុតសម្រាប់ការកើតជាថ្មីដែលនឹងមកដល់នៅរដូវផ្ការីកខាងមុខ។ ចូរទទួលយកចង្វាក់នេះដោយក្ដីស្រឡាញ់ និងការយល់ដឹង។

ជំពូកទី 5: រដូវរងា៖ ភាពស្ងប់ស្ងាត់ ការសន្សំថាមពល និងការរង់ចាំដោយក្តីសង្ឃឹម

នៅក្នុងរង្វង់នៃធម្មជាតិ បន្ទាប់ពីស្លឹកឈើពណ៌មាសនៃរដូវស្លឹកឈើជ្រុះបានរុះរើផុតទៅ ផែនដីក៏ឈានចូលដល់ដំណាក់កាលមួយដែលហាក់ដូចជាឈប់ឈរ នោះគឺរដូវរងា។ ខ្យល់ត្រជាក់បក់បោកមកដល់ បរិយាកាសប្រែជាស្ងប់ស្ងាត់ ហើយអ្វីៗគ្រប់យ៉ាងហាក់ដូចជាដេកលក់ក្នុងដំណេកដ៏វែងអន្លាយ។ នៅក្នុងជីវិតមនុស្សយើងម្នាក់ៗ ក៏ជៀសមិនផុតពីការជួបប្រទះនូវ «រដូវរងា» នៃជីវិតនោះដែរ។ វាគឺជាពេលវេលានៃភាពឯកោ ភាពត្រជាក់ស្រពាប់ស្រពោន បញ្ហាប្រឈមដែលធ្វើឱ្យយើងមានអារម្មណ៍ថាជាប់គាំង ឬដំណាក់កាលដែលអ្វីៗហាក់ដូចជាមិនមានការរីកចម្រើនអ្វីសោះ។

ភាពស្ងប់ស្ងាត់៖ ការវិលត្រឡប់មកជួបខ្លួនឯងវិញ

នៅក្នុងពិភពលោកដែលពោរពេញដោយភាពអ៊ូអរ និងការប្រកួតប្រជែង រដូវរងានៃជីវិតបង្ខំឱ្យយើងត្រូវឈប់សម្រាក។ ភាពស្ងប់ស្ងាត់ក្នុងរដូវរងាមិនមែនជាភាពទទេស្អាតនោះទេ ប៉ុន្តែវាគឺជាឱកាសដ៏មានតម្លៃសម្រាប់ការឆ្លុះបញ្ចាំងពីខ្លួនឯង។ នៅពេលដែលពិភពខាងក្រៅប្រែជាត្រជាក់ និងស្ងាត់ជ្រងំ វាគឺជាពេលវេលាដែលយើងត្រូវងាកមកមើលពិភពខាងក្នុងនៃដួងព្រលឹងវិញ។

ការសន្សំថាមពល៖ ការស្តារកម្លាំងពីខាងក្នុង

ប្រសិនបើយើងសង្កេតមើលដើមឈើក្នុងរដូវរងា យើងនឹងឃើញថាពួកវាហាក់ដូចជាគ្មានជីវិត។ គ្មានស្លឹក គ្មានផ្កា និងគ្មានផ្លែ។ ប៉ុន្តែការពិត វាមិនមែនស្លាប់នោះទេ គឺវាគ្រាន់តែផ្លាស់ប្តូរទម្រង់នៃថាមពលប៉ុណ្ណោះ។ ដើមឈើកំពុងសន្សំថាមពលទាំងអស់នៅត្រង់ឫស និងដើម ដើម្បីត្រៀមខ្លួនទប់ទល់នឹងភាពរងា និងត្រៀមលក្ខណៈសម្រាប់ការលូតលាស់ជាថ្មី។

ការលូតលាស់ដែលមើលមិនឃើញ

ភាពអស្ចារ្យបំផុតនៃរដូវរងា គឺការលូតលាស់ដែលភ្នែកមនុស្សមិនអាចមើលឃើញ។ នៅក្រោមស្រទាប់ព្រិលដ៏ត្រជាក់ ឫសនៃរុក្ខជាតិកំពុងតែចាក់ជ្រៅទៅក្នុងដី ដើម្បីស្វែងរកប្រភពទឹក និងសារធាតុចិញ្ចឹម។ ជីវិតយើងក៏ដូចគ្នាដែរ ក្នុងអំឡុងពេលដែលយើងជួបទុក្ខលំបាក ឬភាពបរាជ័យ គឺជាពេលដែលចរិតលក្ខណៈ និងភាពអត់ធ្មត់របស់យើងត្រូវបានកសាងឡើង។

ការរង់ចាំដោយក្តីសង្ឃឹម៖ រស្មីនៃថ្ងៃស្អែក

ចំណុចសំខាន់បំផុតដែលអាចឱ្យយើងឆ្លងកាត់រដូវរងាបាន គឺ «ក្តីសង្ឃឹម»។ ការរង់ចាំក្នុងរដូវរងាមិនមែនជាការរង់ចាំដោយភាពអស់សង្ឃឹមនោះទេ ប៉ុន្តែវាគឺជាការរង់ចាំដោយមានជំនឿចិត្តថា គ្មានរដូវរងាណាមួយដែលស្ថិតស្ថេរជារៀងរហូតនោះឡើយ។ ទោះបីជាយប់ត្រជាក់យ៉ាងណាក៏ដោយ ក៏ព្រះអាទិត្យនៅតែរះនៅពេលព្រឹកជានិច្ច។

សេចក្តីសន្និដ្ឋាននៃជំពូកទី 5៖ រដូវរងាមិនមែនជាសត្រូវនៃជីវិតនោះទេ ប៉ុន្តែវាគឺជាគ្រូបង្រៀនដ៏ឆ្នើមម្នាក់។ ប្រសិនបើជីវិតរបស់អ្នកកំពុងស្ថិតក្នុងរដូវរងា ចូរอย่าភ័យខ្លាចអី។ ចូរប្រើពេលវេលានេះដើម្បីដកដង្ហើមឱ្យបានវែងៗ សន្សំកម្លាំងចិត្ត និងពង្រឹងឫសគល់នៃជីវិតរបស់អ្នក។

ជំពូកទី 6: គ្រោះថ្នាក់នៃការបង្ខំឱ្យផ្ការីក និងអន្ទាក់នៃលទ្ធផលភ្លាមៗ

នៅក្នុងសកលលោកដ៏ធំធេងនេះ អ្វីៗទាំងអស់សុទ្ធតែមានចង្វាក់ និងពេលវេលាកំណត់របស់វា។ ធម្មជាតិមិនដែលប្រញាប់ប្រញាល់ឡើយ ប៉ុន្តែអ្វីៗគ្រប់យ៉ាងតែងតែត្រូវបានសម្រេចទៅតាមលំដាប់លំដោយ។ ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ នៅក្នុងយុគសម័យដែលបច្ចេកវិទ្យាដើរលឿនដូចផ្លេកបន្ទោរ មនុស្សជាតិហាក់ដូចជាកំពុងធ្លាក់ចូលទៅក្នុងអន្ទាក់ដ៏គ្រោះថ្នាក់មួយ គឺការចង់បានលទ្ធផលភ្លាមៗ និងការព្យាយាមបង្ខំឱ្យ "ផ្កានៃជីវិត" រីកស្គុះស្កាយមុនរដូវកាលរបស់វា។

អន្ទាក់នៃលទ្ធផលភ្លាមៗក្នុងយុគសម័យទំនើប

ក្នុងពិភពលោកបច្ចុប្បន្ន យើងត្រូវបានឡោមព័ទ្ធដោយវប្បធម៌ "ភ្លាមៗ"។ យើងមានអាហាររហ័ស មានអ៊ីនធឺណិតល្បឿនលឿន និងមានបណ្តាញសង្គមដែលបង្ហាញតែរូបភាពនៃភាពជោគជ័យក្នុងមួយប៉ព្រិចភ្នែក។ រឿងរ៉ាវទាំងនេះបានបង្កើតនូវការយល់ច្រឡំដ៏ធំមួយថា ប្រសិនបើយើងមិនទទួលបានលទ្ធផលក្នុងពេលនេះទេ មានន័យថាយើងកំពុងបរាជ័យ។

គ្រោះថ្នាក់នៃការបង្ខំផ្កាឱ្យរីក

តើមានអ្វីកើតឡើងនៅពេលដែលយើងបង្ខំឱ្យផ្ការីក? ប្រសិនបើយើងយកដៃទៅបកស្រទាប់ផ្កាដែលកំពុងក្រពុំ ដើម្បីឱ្យវាបង្ហាញសម្រស់មុនពេលកំណត់ លទ្ធផលដែលទទួលបានគឺស្រទាប់ផ្កានោះនឹងរហែក រូបរាងរបស់វានឹងខូចទ្រង់ទ្រាយ ហើយវានឹងក្រៀមស្វិតទៅវិញយ៉ាងឆាប់រហ័ស។

នៅក្នុងជីវិតជាក់ស្តែង ការបង្ខំឱ្យមានលទ្ធផលមុនកំណត់នាំមកនូវផលវិបាកដូចជា៖

• ១. ការបាត់បង់គុណភាព៖ ការងារដែលធ្វើឡើងដោយបង្ខំ តែងតែខ្វះនូវភាពហ្មត់ចត់ និងព្រលឹងនៃសិល្បៈ។
• ២. ការហត់នឿយផ្លូវចិត្តខ្លាំង (Burnout)៖ ការរុញច្រានខ្លួនឯងឱ្យហួសពីដែនកំណត់នៃចង្វាក់ធម្មជាតិ នឹងនាំទៅរកការអស់កម្លាំងទាំងកាយនិងចិត្ត។
• ៣. គ្រឹះមិនរឹងមាំ៖ ជោគជ័យដែលបានមកលឿនពេក ជារឿយៗមិនមានគ្រឹះរឹងមាំដើម្បីទ្រទ្រង់វាឡើយ វានឹងដួលរលំយ៉ាងងាយនៅពេលមានខ្យល់ព្យុះ។

សេចក្តីសន្និដ្ឋាននៃជំពូកទី 6៖ ជីវិតមិនមែនជាការរត់ប្រណាំងដើម្បីទៅដល់ទីបញ្ចប់ឱ្យបានលឿនបំផុតនោះទេ ប៉ុន្តែវាគឺជាដំណើរនៃការដកពិសោធន៍ និងការលូតលាស់។ ចូរជ្រើសរើសធ្វើជាដើមឈើដែលមានឫសជ្រៅ និងរឹងមាំ ហើយអនុញ្ញាតឱ្យខ្លួនឯងមានពេលវេលាដើម្បីរីកស្គុះស្កាយតាមចង្វាក់ដែលធម្មជាតិបានកំណត់។

ជំពូកទី 7: សេចក្តីសន្និដ្ឋាន៖ ការរស់នៅដោយសុខដុមរមនាជាមួយពេលវេលានៃជីវិត

នៅក្នុងដំណើរដ៏វែងឆ្ងាយនៃការឆ្លងកាត់ទំព័រជីវិត យើងបានពិភាក្សាយ៉ាងស៊ីជម្រៅអំពីការផ្លាស់ប្តូរនៃរដូវកាលដែលកើតមានឡើងនៅក្នុងអត្ថិភាពរបស់មនុស្សម្នាក់ៗ។ ចាប់តាំងពីពន្លកនៃក្តីសង្ឃឹមក្នុងរដូវផ្ការីក រហូតដល់ភាពស្ងប់ស្ងាត់នៃរដូវរងា យើងបានឃើញថា ជីវិតមិនមែនជាបន្ទាត់ត្រង់ដែលធ្វើដំណើរទៅមុខដោយគ្មានការឈប់ឈរនោះទេ ប៉ុន្តែវាគឺជាចង្វាក់នៃវដ្តដែលវិលត្រឡប់ និងផ្លាស់ប្តូរទម្រង់ជានិច្ច។

ការទទួលយកភាពមិនទៀងទាត់ជាសច្ចភាពនៃជីវិត

មូលដ្ឋានគ្រឹះដំបូងបង្អស់នៃការរស់នៅដោយសុខដុមរមនា គឺការយល់ដឹង និងការទទួលយកនូវច្បាប់នៃភាពមិនទៀងទាត់។ ដូចដែលរដូវប្រាំងត្រូវតែមកដល់ក្រោយរដូវវស្សា ហើយយប់ត្រូវតែបន្តដោយថ្ងៃ ទុក្ខសោកនិងសេចក្តីសុខក៏តែងតែផ្លាស់ប្តូរវេនគ្នាបង្ហាញខ្លួននៅក្នុងជីវិតរបស់យើងដែរ។ ការព្យាយាមតោងទាមនូវសេចក្តីសុខឱ្យនៅស្ថិតស្ថេរជារៀងរហូត គឺជាការតស៊ូប្រឆាំងនឹងធម្មជាតិដែលនាំមកនូវតែភាពតានតឹង។

សិល្បៈនៃការរស់នៅក្នុងបច្ចុប្បន្នកាល

បញ្ហាប្រឈមដ៏ធំបំផុតរបស់មនុស្សសម័យថ្មី គឺការរស់នៅដោយចិត្តស្ថិតក្នុងអតីតកាល ឬអនាគតកាល។ យើងតែងតែនឹកស្រណោះរដូវផ្ការីកដែលបានកន្លងផុតទៅ ឬបារម្ភពីភាពត្រជាក់នៃរដូវរងាដែលមិនទាន់មកដល់ រហូតធ្វើឱ្យយើងភ្លេចរីករាយនឹងពន្លឺថ្ងៃនាពេលបច្ចុប្បន្ន។ ការរស់នៅដោយសុខដុមរមនា តម្រូវឱ្យយើងមានវត្តមានពេញលេញនៅក្នុង "ឥឡូវនេះ"。

ភាពធន់និងការអត់ធ្មត់៖ កម្លាំងដែលកើតចេញពីការយល់ដឹង

ការយល់ដឹងអំពីចង្វាក់នៃរដូវកាល ផ្តល់ឱ្យយើងនូវ "ភាពធន់" ផ្នែកស្មារតី។ នៅពេលយើងជួបប្រទះនឹងព្យុះជីវិត យើងដឹងថាគ្មានព្យុះណាមួយដែលបោកបក់ជារៀងរហូតនោះទេ។ ការដឹងថា "នេះក៏នឹងកន្លងផុតទៅដែរ" គឺជាកម្លាំងចិត្តដ៏មហិមាដែលជួយឱ្យយើងឈរជើងបានយ៉ាងរឹងមាំក្នុងគ្រាលំបាក។

កេរដំណែលនៃជីវិតដែលរស់នៅដោយសុខដុមរមនា

នៅទីបញ្ចប់នៃដំណើរជីវិត អ្វីដែលនៅសេសសល់មិនមែនជាចំនួនទ្រព្យសម្បត្តិដែលយើងបានសន្សំនោះទេ ប៉ុន្តែគឺជា "គុណភាព" នៃរបៀបដែលយើងបានរស់នៅ។ ជីវិតដែលបានឆ្លងកាត់គ្រប់រដូវកាលដោយការយល់ដឹង និងសេចក្តីស្រឡាញ់ គឺជាជីវិតដែលមានផ្លែផ្កាផ្អែមល្ហែម។

សេចក្តីបញ្ចប់ដ៏អស្ចារ្យ៖ សៀវភៅ "ចង្វាក់នៃរដូវកាលនៃជីវិត" នេះ គ្រាន់តែជាផែនទីបង្ហាញផ្លូវមួយប៉ុណ្ណោះ។ ដំណើរពិតប្រាកដគឺស្ថិតនៅលើការអនុវត្តប្រចាំថ្ងៃរបស់អ្នក។ ចូរចាប់ផ្តើមសង្កេតមើលថា តើឥឡូវនេះជីវិតរបស់អ្នកស្ថិតក្នុងរដូវកាលណា? ចូររស់នៅដោយសន្តិភាព រស់នៅដោយបញ្ញា និងរស់នៅដោយភាពសុខដុមរមនាជារៀងរហូតតទៅ។