សិល្បៈនៃការរស់នៅដូចទឹក៖ ថាមពលនៃភាពទន់ភ្លន់ និងការតស៊ូមិនដាច់ដង្ហើម
មេរៀនជីវិតពីធម្មជាតិ ដើម្បីភាពជោគជ័យដ៏រឹងមាំ និងសន្តិភាពក្នុងចិត្ត
ដោយ សេចក្តីសង្ឃឹមមួយ
ជំពូកទី ១៖ សេចក្តីផ្តើម – ទឹកជាគ្រូបង្រៀនដ៏អស្ចារ្យនៃជីវិត
នៅក្នុងចក្រវាលដ៏ធំធេង និងអាថ៌កំបាំងនេះ មនុស្សជាតិបានខិតខំស្វែងរកខ្លឹមសារនៃសុភមង្គល និងភាពជោគជ័យតាមរយៈមធ្យោបាយផ្សេងៗគ្នាជាច្រើន។ យើងជឿថាភាពរឹងមាំគឺជាអំណាច យើងជឿថាការប្រកួតប្រជែងគឺជាផ្លូវទៅកាន់ជ័យជម្នះ ហើយយើងតែងតែព្យាយាមតតាំងជាមួយឧបសគ្គដោយប្រើកម្លាំងបាយ និងការរឹងត្អឹង។ ប៉ុន្តែ ប្រសិនបើយើងក្រឡេកមកពិនិត្យមើលធម្មជាតិវិញ យើងនឹងឃើញនូវមេរៀនដ៏ជ្រាលជ្រៅបំផុតមួយដែលត្រូវបានបង្កប់នៅក្នុងធាតុដ៏សាមញ្ញបំផុត ប៉ុន្តែមានឥទ្ធិពលបំផុតនៅក្នុងលោក នោះគឺ «ទឹក»។
ទឹកហាក់ដូចជាគ្មានរូបរាងច្បាស់លាស់ វាទន់ភ្លន់ វាងាយនឹងបត់បែន ហើយវាតែងតែហូរចុះទៅរកទីទាប។ ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ គ្មានអ្វីនៅក្នុងលោកនេះដែលអាចរារាំងទឹកបានឡើយ។ ទឹកអាចទម្លុះថ្មភ្នំដ៏រឹងមាំ ទឹកអាចបង្កើតជាមហាសមុទ្រដ៏ធំធេង ហើយទឹកគឺជាប្រភពនៃជីវិតសម្រាប់គ្រប់សព្វសត្វ។ ការរស់នៅដូចទឹក មិនមែនជាការរស់នៅដោយភាពទន់ជ្រាយ ឬគ្មានគោលដៅនោះទេ ប៉ុន្តែវាគឺជាសិល្បៈខ្ពង់ខ្ពស់នៃការប្រើប្រាស់ភាពទន់ភ្លន់ដើម្បីយកឈ្នះភាពរឹងមាំ និងការប្រើប្រាស់ការសម្របខ្លួនដើម្បីសម្រេចបាននូវភាពរឹងមាំដែលមិនអាចរង្គោះរង្គើបាន។
ភាពផ្ទុយគ្នាដ៏អស្ចារ្យ៖ ភាពទន់ភ្លន់ដែលយកឈ្នះភាពរឹងមាំ
មេរៀនដំបូងដែលទឹកបង្រៀនយើង គឺមេរៀនអំពី «ភាពផ្ទុយគ្នា»។ នៅក្នុងចិត្តគំនិតរបស់មនុស្សទូទៅ យើងតែងតែគិតថា អ្វីដែលរឹងមាំគឺអ្វីដែលមិនអាចបំបែកបាន ចំណែកអ្វីដែលទន់គឺងាយនឹងរងគ្រោះ។ ប៉ុន្តែធម្មជាតិបានបង្ហាញយើងនូវការពិតផ្សេងពីនេះ។ សូមក្រឡេកមើលផ្ទាំងថ្មដ៏ធំនៅមាត់សមុទ្រ ទោះបីវាមានភាពរឹងប៉ឹងយ៉ាងណាក៏ដោយ ក៏យូរៗទៅវាត្រូវសឹករីករឹលដោយសារតែរលកទឹកសមុទ្រដែលបោកបក់មកលើវាជាប្រចាំ។ ទឹកមិនបានប្រើកម្លាំងបុកទម្លុះថ្មក្នុងពេលតែមួយថ្ងៃនោះទេ ប៉ុន្តែទឹកប្រើ «ភាពជាប់លាប់» និង «ភាពទន់ភ្លន់» របស់វាដើម្បីផ្លាស់ប្តូររូបរាងថ្ម។
ការរស់នៅក្នុងជីវិតជាក់ស្តែងក៏ដូច្នោះដែរ។ មនុស្សដែលរឹងត្អឹង មិនចេះបត់បែន និងចូលចិត្តប្រើកម្លាំងបាយដើម្បីដោះស្រាយបញ្ហា ជារឿយៗតែងតែជួបនឹងការបាក់បែក ឬភាពបរាជ័យយ៉ាងធ្ងន់ធ្ងរនៅពេលជួបនឹងឧបសគ្គដែលធំជាងខ្លួន។ ផ្ទុយទៅវិញ មនុស្សដែលចេះប្រើសិល្បៈនៃភាពទន់ភ្លន់ ដូចជាការប្រើសម្តីផ្អែមល្ហែម ការយោគយល់ និងការអត់ធ្មត់ ជារឿយៗអាចរំលាយនូវកំហឹង និងភាពរឹងរូសរបស់អ្នកដទៃបានយ៉ាងងាយស្រួល។ នេះគឺជាថាមពលនៃ «សន្តិភាពនិយម» ដែលទឹកបានបង្រៀនយើង។
ការសម្របខ្លួនដោយគ្មានលក្ខខណ្ឌ៖ ការរស់នៅក្នុងគ្រប់កាលៈទេសៈ
លក្ខណៈពិសេសបំផុតមួយនៃទឹក គឺសមត្ថភាពក្នុងការសម្របខ្លួន។ ប្រសិនបើអ្នកចាក់ទឹកចូលក្នុងកែវ ទឹកនឹងក្លាយជាកែវ។ ប្រសិនបើអ្នកចាក់ទឹកចូលក្នុងថូ ទឹកនឹងក្លាយជាថូ។ ទឹកមិនដែលត្អូញត្អែរអំពីទម្រង់នៃវត្ថុដែលវាស្ថិតនៅនោះទេ។ វាទទួលយកគ្រប់ស្ថានភាពទាំងអស់ដោយគ្មានលក្ខខណ្ឌ ប៉ុន្តែវានៅតែរក្សាបាននូវ «ខ្លឹមសារ» នៃភាពជាទឹកដដែល។
ជីវិតរបស់មនុស្សយើងពោរពេញដោយការផ្លាស់ប្តូរដែលមិនអាចទាយទុកមុនបាន។ ជារឿយៗ យើងតែងតែមានអារម្មណ៍ភ័យខ្លាច ឬប្រឆាំងនឹងការផ្លាស់ប្តូរទាំងនោះ។ យើងចង់ឱ្យពិភពលោកបត់បែនតាមចិត្តយើង ប៉ុន្តែការពិតគឺពិភពលោកមិនដែលធ្វើតាមយើងឡើយ។ ការរស់នៅដូចទឹក បង្រៀនយើងឱ្យចេះបត់បែនតាមកាលៈទេសៈ។ នៅពេលជួបបញ្ហា បើមិនអាចទៅត្រង់បាន យើងត្រូវចេះវាង ដូចជាទឹកដែលហូរវាងថ្ម។ ការសម្របខ្លួនមិនមែនជាការចុះចាញ់នោះទេ ប៉ុន្តែវាគឺជាការប្រើប្រាស់បញ្ញាដើម្បីរស់រាន និងបន្តដំណើរទៅមុខទៀត។
ការតស៊ូដោយភាពស្ងៀមស្ងាត់៖ ថាមពលនៃការមិនបោះបង់
ទឹកមិនដែលឈប់ហូរឡើយ។ ទោះបីជាត្រូវជួបនឹងទំនប់ទឹកដ៏ខ្ពស់ ឬជញ្ជាំងភ្នំដ៏រឹងមាំក៏ដោយ ក៏ទឹកនៅតែស្វែងរកផ្លូវចេញជានិច្ច។ បើវាមិនអាចហូររំលងបាន វានឹងហូរជ្រាបចូលតាមប្រហោងតូចៗ ឬវានឹងរង់ចាំរហូតដល់កម្រិតទឹកឡើងខ្ពស់ល្មមនឹងហូរកាត់ពីលើ។ នេះគឺជា «ការតស៊ូមិនដាច់ដង្ហើម»។
មនុស្សយើងភាគច្រើនតែងតែបោះបង់ចោលក្តីស្រមៃនៅពេលជួបឧបសគ្គដំបូង។ យើងមានអារម្មណ៍ថាផ្លូវត្រូវបានបិទ។ ប៉ុន្តែទឹកបង្រៀនយើងថា ដរាបណាយើងមិនឈប់ហូរ យើងនឹងរកឃើញផ្លូវទៅកាន់មហាសមុទ្រនៅថ្ងៃណាមួយជាមិនខាន។ ភាពជោគជ័យមិនមែនបានមកពីការស្ទុះហក់ទៅមុខក្នុងពេលតែមួយភ្លែតនោះទេ ប៉ុន្តែវាបានមកពីការធ្វើសកម្មភាពតិចៗ ប៉ុន្តែជាប់លាប់ និងមិនរាថយ។
ភាពបន្ទាបខ្លួន និងការផ្តល់ឱ្យដោយមិនទាមទារ
មេរៀនដ៏ជ្រាលជ្រៅបំផុតមួយទៀតដែលយើងអាចរៀនពីទឹក គឺ «ភាពបន្ទាបខ្លួន»។ នៅក្នុងទស្សនវិជ្ជាតាវ លោកឡៅស៊ឺបានពោលថា ទឹកគឺជាវត្ថុដែលផ្តល់ផលប្រយោជន៍ដល់អ្វីៗគ្រប់យ៉ាង ប៉ុន្តែវាតែងតែស្ថិតនៅក្នុងកន្លែងដែលមនុស្សគ្រប់គ្នាស្អប់ខ្ពើម នោះគឺទីទាប។
ទឹកផ្តល់ជីវិតដល់រុក្ខជាតិ សត្វ និងមនុស្ស ដោយមិនដែលទាមទារការសងគុណ ឬការសរសើរឡើយ។ ទឹកហូរចុះទៅក្រោមជានិច្ច ដើម្បីបំពេញនូវភាពរាំងស្ងួត។ ការរស់នៅដោយមានសេចក្តីថ្លៃថ្នូរ មិនមែនជាការព្យាយាមលើកតម្កើងខ្លួនឯងឱ្យខ្ពស់ជាងអ្នកដទៃនោះទេ ប៉ុន្តែគឺជាការរស់នៅដោយភាពបន្ទាបខ្លួន និងការចេះចែករំលែក។ នៅពេលដែលយើងបន្ទាបខ្លួន យើងប្រៀបដូចជាមហាសមុទ្រ ដែលអាចទទួលទឹកបានពីគ្រប់ទិសទី។ មហាសមុទ្រស្ថិតនៅទាបជាងទន្លេទាំងអស់ ហេតុនេះហើយបានជាទន្លេគ្រប់ខ្សែក្លាយជាចំណែកនៃមហាសមុទ្រ។
សេចក្តីសន្និដ្ឋាននៃជំពូកទី ១
សៀវភៅ «សិល្បៈនៃការរស់នៅដូចទឹក» មិនត្រឹមតែជាការសិក្សាអំពីធម្មជាតិនៃទឹកប៉ុណ្ណោះទេ ប៉ុន្តែវាគឺជាសៀវភៅណែនាំសម្រាប់ការផ្លាស់ប្តូរផ្នត់គំនិត និងការរស់នៅប្រចាំថ្ងៃ។ តាមរយៈការរៀនសូត្រពីទឹក យើងនឹងយល់ដឹងកាន់តែច្បាស់អំពីរបៀបដោះស្រាយជាមួយសម្ពាធ របៀបរស់នៅឱ្យមានភាពសុខដុមជាមួយអ្នកដទៃ និងរបៀបកសាងភាពរឹងមាំចេញពីភាពទន់ភ្លន់។
នៅក្នុងជំពូកបន្តបន្ទាប់ យើងនឹងសិក្សាលម្អិតអំពីយុទ្ធសាស្ត្រ និងវិធីសាស្ត្រជាក់ស្តែងក្នុងការអនុវត្ត «គុណសម្បត្តិនៃទឹក» នៅក្នុងការងារ ទំនាក់ទំនង និងការអភិវឌ្ឍខ្លួនឯង។ ចូរត្រៀមខ្លួនដើម្បីសម្អាតចិត្តរបស់អ្នកឱ្យនៅទំនេរដូចជាកែវទទេ ដើម្បីទទួលយកនូវប្រាជ្ញាដ៏ត្រជាក់ត្រជុំនៃទឹកដែលនឹងនាំផ្លូវអ្នកទៅកាន់ជីវិតដ៏មានន័យ និងពោរពេញដោយសន្តិភាព។
ទឹកមិនដែលប្រញាប់ប្រញាល់ឡើយ ប៉ុន្តែអ្វីៗគ្រប់យ៉ាងតែងតែត្រូវបានសម្រេច។ ចូរចាប់ផ្តើមដំណើរនៃការផ្លាស់ប្តូរនេះជាមួយគ្នា ចាប់ពីពេលនេះតទៅ។
ជំពូកទី ២៖ ភាពទន់ភ្លន់ឈ្នះភាពរឹងត្អឹង – មេរៀននៃតុល្យភាព
នៅក្នុងច្បាប់ធម្មជាតិដែលយើងមើលឃើញជារៀងរាល់ថ្ងៃ មានអាថ៌កំបាំងមួយដែលមនុស្សភាគច្រើនតែងតែមើលរំលង។ យើងច្រើនតែយល់ច្រឡំថា អ្វីដែលរឹងមាំ អ្វីដែលរឹងកំព្រឹស និងអ្វីដែលប្រើកម្លាំងបុកទម្លុះ គឺជាអ្នកឈ្នះនៅក្នុងលោកនេះ។ ប៉ុន្តែ ប្រសិនបើយើងពិនិត្យមើលឱ្យស៊ីជម្រៅទៅលើលំហូរនៃសកលលោក យើងនឹងឃើញការពិតមួយផ្សេងទៀត៖ គឺភាពទន់ភ្លន់ទេដែលជាអ្នកឈ្នះនៅទីបញ្ចប់។ នេះគឺជាមេរៀនដ៏មានតម្លៃបំផុតដែលទឹកបានបង្រៀនយើង ហើយវាក៏ជាខ្លឹមសារសំខាន់នៃតុល្យភាពក្នុងជីវិតផងដែរ។
ធម្មជាតិនៃភាពរឹង និងគ្រោះថ្នាក់នៃភាពមិនបត់បែន
អ្វីដែលរឹង គឺងាយនឹងបាក់បែក។ សូមក្រឡេកមើលដើមឈើធំៗដែលមានដើមរឹងមាំ និងមែកធាងរឹងកំព្រឹស។ នៅពេលមានខ្យល់ព្យុះបោកបក់មកយ៉ាងខ្លាំង ដើមឈើទាំងនោះព្យាយាមឈរតតាំងនឹងកម្លាំងខ្យល់ដោយមិនព្រមបន្ទន់ខ្លួន។ លទ្ធផលដែលកើតឡើងជាញឹកញាប់ គឺមែកឈើត្រូវបាក់ ឬដើមទាំងមូលត្រូវរលំរលាយ។ ផ្ទុយទៅវិញ ស្មៅតូចៗ និងមែកឈើដែលទន់ល្វតល្វន់ បែរជាអាចរស់រានមានជីវិតបាន ព្រោះពួកវាដឹងពីរបៀបបន្ទន់ខ្លួនទៅតាមចរន្តខ្យល់។
នៅក្នុងជីវិតមនុស្សក៏ដូចគ្នាដែរ។ ភាពរឹងត្អឹងក្នុងគំនិត ភាពមានៈមិនព្រមស្តាប់អ្នកដទៃ និងការប្រកាន់ខ្ជាប់នូវភាពជាខ្លួនឯងខ្លាំងពេក គឺជាទម្រង់នៃភាពរឹងដែលនាំទៅរកការបាក់បែក។ មនុស្សដែលរឹងត្អឹងពេក តែងតែជួបប្រទះនឹងជម្លោះ និងការបដិសេធពីបរិយាកាសជុំវិញខ្លួន។ នៅពេលដែលពិភពលោកផ្លាស់ប្តូរ ប៉ុន្តែពួកគេមិនព្រមផ្លាស់ប្តូរតាម ពួកគេនឹងត្រូវទុកចោលនៅពីក្រោយ ឬត្រូវកម្លាំងនៃបម្រែបម្រួលជីវិតវាយបំបាក់ដោយគ្មានមេត្តា។
ទឹក៖ និមិត្តរូបនៃភាពទន់ភ្លន់ដែលមិនអាចបំបាក់បាន
ទឹកគឺជាធាតុដែលទន់បំផុតនៅក្នុងលោក។ យើងអាចយកដៃកាត់ទឹកបាន យើងអាចដួសវាដាក់ក្នុងកែវជារូបរាងផ្សេងៗបានតាមចិត្ត។ ប៉ុន្តែ គ្មានអ្វីដែលអាចបំផ្លាញទឹកបានឡើយ។ ទោះបីជាអ្នកយកកាំបិតទៅកាត់ទឹក ក៏ទឹកមិនដែលដាច់ចេញពីគ្នាជារៀងរហូតដែរ។ វាបំបែកខ្លួនមួយភ្លែត រួចក៏វិលមកប្រសព្វគ្នាវិញដោយភាពរលូន។
អ្វីដែលអស្ចារ្យជាងនេះទៅទៀតនោះគឺ ទឹកដែលមានភាពទន់ភ្លន់បំផុតនេះឯង ដែលមានសមត្ថភាពអាចទម្លុះថ្មដាដែលរឹងបំផុតបាន។ មនុស្សគ្រប់គ្នាដឹងថា ថ្មរឹងមាំជាងទឹក ប៉ុន្តែប្រសិនបើទឹកស្រក់ចុះលើថ្មដដែលៗដោយភាពអត់ធ្មត់ ក្នុងរយៈពេលដ៏យូរមួយ ថ្មនោះនឹងត្រូវសឹកវិលវង់តាមរូបរាងរបស់ទឹក។ នេះបង្ហាញឱ្យឃើញថា ភាពទន់ភ្លន់ដែលអមដោយការតស៊ូមិនដាច់ដង្ហើម គឺជាកម្លាំងដ៏មហិមាដែលគ្មានអ្វីអាចទប់ទល់បាន។
សិល្បៈនៃការយកឈ្នះដោយមិនបាច់ប្រកួត
ការរស់នៅដូចទឹក មិនមែនមានន័យថាជាការចុះចាញ់ ឬភាពទន់ជ្រាយនោះទេ។ វាគឺជាសិល្បៈនៃការយកឈ្នះដោយមិនប្រើកម្លាំងបុកទម្លុះ។ នៅក្នុងទំនាក់ទំនង ការប្រើពាក្យសម្ដីទន់ភ្លន់ និងការយោគយល់ ជារឿយៗអាចដោះស្រាយបញ្ហាបានល្អជាងការប្រើអំណាច ឬការស្រែកគំហកដាក់គ្នា។ នៅពេលដែលភាគីម្ខាងទៀតរឹងដូចថ្ម ប្រសិនបើយើងធ្វើខ្លួនឱ្យរឹងដូចថ្មដែរ នោះលទ្ធផលគឺមានតែការខ្ទាតចេញពីគ្នា ឬការបែកបាក់តែប៉ុណ្ណោះ។
ផ្ទុយទៅវិញ ប្រសិនបើយើងជ្រើសរើសធ្វើជាទឹក យើងអាចជ្រាបចូលទៅក្នុងចិត្តរបស់ពួកគេ យើងអាចបត់បែនតាមកាលៈទេសៈដើម្បីស្វែងរកដំណោះស្រាយ។ ភាពទន់ភ្លន់អនុញ្ញាតឱ្យយើងមើលឃើញទិដ្ឋភាពដែលមនុស្សរឹងត្អឹងមើលមិនឃើញ។ វាបង្កើតឱ្យមានលំហសម្រាប់កិច្ចសហការ និងការយោគយល់គ្នា ដែលជាគ្រឹះនៃជ័យជម្នះដ៏យូរអង្វែង។
តុល្យភាពរវាងភាពទន់ និងភាពរឹង
មេរៀនដ៏សំខាន់បំផុតនៃទឹក គឺការស្វែងរកតុល្យភាព។ ទឹកមិនមែនទន់រហូតដល់គ្មានរូបរាងនោះទេ ប៉ុន្តែវាមានកម្លាំងរុញច្រានផ្ទៃក្នុងរបស់វា។ ក្នុងការរស់នៅ យើងត្រូវដឹងថាពេលណាត្រូវរឹងមាំដូចទឹកកក និងពេលណាត្រូវទន់ភ្លន់ដូចទឹកហូរ។
- ១. ភាពរឹងមាំក្នុងគោលការណ៍៖ យើងត្រូវមានគោលការណ៍ និងគុណតម្លៃផ្ទៃក្នុងដែលច្បាស់លាស់ ដូចជាទឹកដែលទោះបីជាស្ថិតក្នុងស្ថានភាពណាក៏វានៅតែជាទឹក។
- ២. ភាពទន់ភ្លន់ក្នុងសកម្មភាព៖ ការអនុវត្តគោលការណ៍ទាំងនោះ គួរតែធ្វើឡើងដោយភាពឆ្លាតវៃ និងបត់បែន។ កុំបង្ខំស្ថានភាព ប៉ុន្តែត្រូវហូរទៅតាមស្ថានភាព ដើម្បីសម្រេចគោលដៅ។
មនុស្សដែលជោគជ័យ និងមានសេចក្តីសុខបំផុត គឺជាមនុស្សដែលដឹងពីរបៀបប្រើប្រាស់ «អំណាចទន់»។ ពួកគេដឹងពីរបៀបបញ្ចុះបញ្ចូលដោយមិនបង្ខំ របៀបដឹកនាំដោយមិនប្រើអំណាចផ្តាច់ការ និងរបៀបឈរជើងយ៉ាងរឹងមាំក្នុងព្យុះជីវិតដោយការបន្ទន់ខ្លួនទៅតាមខ្យល់។
ការអនុវត្តភាពទន់ភ្លន់ក្នុងជីវិតប្រចាំថ្ងៃ
ដើម្បីរស់នៅដោយមានតុល្យភាពតាមបែបបទនៃទឹក យើងអាចចាប់ផ្តើមអនុវត្តចំណុចតូចៗដូចខាងក្រោម៖
- ការស្តាប់ដោយយកចិត្តទុកដាក់៖ ជំនួសឱ្យការត្រៀមខ្លួនដើម្បីតបត ឬជជែកយកឈ្នះ ចូររៀនស្តាប់អ្នកដទៃឱ្យបានស៊ីជម្រៅ។ ការស្តាប់គឺជាទម្រង់មួយនៃភាពទន់ភ្លន់ដែលបើកទ្វារទៅកាន់បេះដូងអ្នកដទៃ។
- ការបន្ទន់ចិត្តចំពោះកំហុស៖ ទាំងកំហុសខ្លួនឯង និងកំហុសអ្នកដទៃ។ កុំធ្វើខ្លួនឱ្យរឹងដូចថ្មក្នុងការដាក់ទោសកំហុស ប៉ុន្តែត្រូវមានចិត្តមេត្តាដូចទឹកដែលលាងសម្អាតភាពកខ្វក់។
- ការបត់បែនតាមផែនការ៖ នៅពេលដែលជីវិតមិនប្រព្រឹត្តទៅតាមការគ្រោងទុក កុំខឹងសម្បារ ឬតូចចិត្តខ្លាំងពេក។ ចូរធ្វើដូចទឹកដែលនៅពេលជួបរបាំង វាមិនឈប់ហូរទេ ប៉ុន្តែវាស្វែងរកផ្លូវថ្មីដើម្បីហូរទៅមុខទៀត។
សេចក្តីសន្និដ្ឋាន
ភាពទន់ភ្លន់ឈ្នះភាពរឹងត្អឹង មិនមែនគ្រាន់តែជាទស្សនវិជ្ជាចាស់បុរាណនោះទេ ប៉ុន្តែវាគឺជាវិទ្យាសាស្ត្រនៃការរស់រានមានជីវិត និងការរីកចម្រើន។ ទឹកបង្រៀនយើងថា ភាពទន់ភ្លន់បំផុតគឺជាភាពរឹងមាំបំផុត។ តាមរយៈការរៀនបន្ទន់ខ្លួន ការយោគយល់ និងការរក្សាតុល្យភាព យើងនឹងអាចឆ្លងកាត់រាល់ឧបសគ្គបានដោយភាពថ្លៃថ្នូរ និងប្រសិទ្ធភាព។
ចូរចាំថា រូបកាយដែលរឹងកំព្រឹសគឺជាសញ្ញានៃការស្លាប់ ប៉ុន្តែរូបកាយដែលទន់ភ្លន់គឺជាសញ្ញានៃជីវិត។ ចូរជ្រើសរើសរស់នៅដោយភាពទន់ភ្លន់ ព្រោះនៅក្នុងភាពទន់ភ្លន់នោះឯង គឺជាកន្លែងដែលថាមពលដ៏ពិតប្រាកដ និងសន្តិភាពនៃផ្លូវចិត្តស្នាក់នៅ។ នៅពេលអ្នកអាចធ្វើខ្លួនឱ្យដូចទឹក អ្នកនឹងលែងខ្លាចថ្មដា ឬជញ្ជាំងដែលមករាំងស្ទះផ្លូវរបស់អ្នកទៀតហើយ ព្រោះអ្នកដឹងថា មិនយូរមិនឆាប់ អ្នកនឹងអាចហូរឆ្លងកាត់វាបានដោយជោគជ័យ។
ជំពូកទី ៣៖ សិល្បៈនៃការសម្របខ្លួនតាមកាលៈទេសៈ
នៅក្នុងពិភពលោកដែលពោរពេញដោយការប្រែប្រួលមិនឈប់ឈរ មនុស្សដែលរឹងមាំបំផុតមិនមែនជាមនុស្សដែលរឹងដូចដែកថែបនោះទេ ប៉ុន្តែគឺជាមនុស្សដែលមានលក្ខណៈដូចជាទឹក។ ទឹកអាចហូរចូលទៅក្នុងគ្រប់ទីកន្លែង មិនថាកន្លែងនោះមានរូបរាងបែបណាក៏ដោយ។ នៅពេលទឹកស្ថិតក្នុងកែវ វាក៏មានរូបរាងដូចកែវ នៅពេលវាស្ថិតក្នុងថូ វាក៏មានរូបរាងដូចថូ ហើយនៅពេលវាស្ថិតក្នុងទន្លេ វាក៏ហូរទៅតាមគន្លងនៃដី។ នេះគឺជាសិល្បៈនៃការសម្របខ្លួនដ៏កំពូលដែលយើងម្នាក់ៗគួរតែរៀនសូត្រតាម ដើម្បីរស់នៅក្នុងជីវិតដ៏ស្មុគស្មាញនេះដោយសេចក្តីសុខ និងជោគជ័យ។
១. ទស្សនវិជ្ជានៃភាពគ្មានរូបរាង និងភាពទន់ភ្លន់
ភាពគ្មានរូបរាងមិនមែនមានន័យថាគ្មានអត្តសញ្ញាណនោះទេ ប៉ុន្តែវាគឺជាសមត្ថភាពក្នុងការផ្លាស់ប្តូរខ្លួនឯងឱ្យត្រូវទៅនឹងស្ថានភាពដែលកំពុងកើតឡើង។ ទឹកមិនដែលប្រកែកនឹងឧបសគ្គដែលនៅចំពោះមុខឡើយ។ បើមានថ្មធំមួយបាំងផ្លូវ ទឹកនឹងមិនចំណាយកម្លាំងបុកទម្លុះថ្មនោះភ្លាមៗរហូតដល់ខ្លួនឯងត្រូវខ្ទាតចេញឡើយ ប៉ុន្តែទឹកនឹងជ្រើសរើសផ្លូវហូរជុំវិញថ្មនោះ ដើម្បីបន្តដំណើរទៅមុខទៀត។
ការសម្របខ្លួនគឺជាការប្រើប្រាស់បញ្ញាដើម្បីរកផ្លូវចេញ មិនមែនការប្រើប្រាស់កម្លាំងបាយដើម្បីប្រឆាំងនឹងច្បាប់ធម្មជាតិនោះទេ។ មនុស្សដែលរឹងត្អឹង មិនព្រមផ្លាស់ប្តូរគំនិត ឬឥរិយាបថតាមកាលៈទេសៈ តែងតែជួបនឹងការបាក់បែក និងបរាជ័យយ៉ាងងាយ ដូចជាដើមឈើធំដែលរឹងមាំ ប៉ុន្តែត្រូវដួលរលំនៅពេលមានខ្យល់ព្យុះបក់បោកខ្លាំង ខណៈដែលស្មៅតូចៗអាចរស់រានមានជីវិតបានដោយសារតែភាពបត់បែនតាមកម្លាំងខ្យល់។
២. ការទទួលយកការផ្លាស់ប្តូរជាសច្ចភាពនៃជីវិត
អ្វីៗគ្រប់យ៉ាងនៅលើលោកនេះសុទ្ធតែមានការប្រែប្រួល។ គ្មានអ្វីដែលនៅស្ថិតស្ថេរជារៀងរហូតឡើយ មិនថាជាសំណាងល្អ ទុក្ខលំបាក អំណាច ឬទ្រព្យសម្បត្តិនោះទេ។ មនុស្សដែលរស់នៅដូចទឹក យល់ច្បាស់ពីសច្ចភាពនេះ។ ពួកគេមិនដែលតោងទាមនឹងអតីតកាល ឬភ័យខ្លាចនឹងអនាគតដែលមិនទាន់មកដល់ហួសហេតុពេកឡើយ។
នៅពេលដែលស្ថានភាពជីវិតផ្លាស់ប្តូរពីភាពរុងរឿងមកជាភាពលំបាក អ្នកដែលចេះសម្របខ្លួននឹងមិនអង្គុយសោកស្តាយនឹងអ្វីដែលបានបាត់បង់នោះទេ ប៉ុន្តែគេនឹងចាប់ផ្តើមរៀបចំខ្លួនសារជាថ្មីតាមស្ថានភាពបច្ចុប្បន្ន។ ការរអ៊ូរទាំមិនដែលជួយឱ្យស្ថានការណ៍ល្អប្រសើរឡើងវិញឡើយ មានតែការទទួលស្គាល់ការពិត និងការកែតម្រូវឥរិយាបថប៉ុណ្ណោះ ទើបជាសោរចាក់បើកទ្វារនៃឱកាសថ្មីៗ។
៣. ភាពបត់បែនក្នុងទំនាក់ទំនង និងសង្គម
នៅក្នុងទំនាក់ទំនងរវាងមនុស្ស និងមនុស្ស ភាពរឹងរូសតែងតែនាំមកនូវជម្លោះ។ ការរស់នៅដូចទឹកមានន័យថា ការចេះយល់ចិត្ត និងការចេះបន្ទន់ឥរិយាបថទៅតាមបុគ្គលដែលយើងជួបប្រទះ។ ប្រសិនបើភាគីម្ខាងទៀតកំពុងតែឆេះដូចភ្លើង ហើយយើងធ្វើខ្លួនដូចភ្លើងដែរ នោះលទ្ធផលគឺមានតែការឆេះខ្លោចទាំងសងខាងប៉ុណ្ណោះ។ ប៉ុន្តែប្រសិនបើយើងធ្វើខ្លួនដូចទឹក យើងអាចផ្តល់ភាពត្រជាក់ និងរំលត់កំហឹងនោះបាន។
ការសម្របខ្លួនក្នុងទំនាក់ទំនងមិនមែនមានន័យថាការបោះបង់ចោលនូវគោលការណ៍ផ្ទាល់ខ្លួន ឬធ្វើជាមនុស្សដែលគ្មានឆ្អឹងខ្នងឡើយ។ វាគឺជាការយល់ដឹងពីពេលវេលាដែលគួរនិយាយ ពេលវេលាដែលគួរស្ដាប់ និងពេលវេលាដែលគួរដកថយ។ ទឹកអាចជ្រាបចូលទៅក្នុងដីយ៉ាងជ្រៅដើម្បីផ្តល់សំណើម ដូចគ្នាដែរ មនុស្សដែលចេះសម្របខ្លួនអាចចូលទៅក្នុងចិត្តរបស់អ្នកដទៃបានយ៉ាងងាយតាមរយៈភាពទន់ភ្លន់ និងការយោគយល់។
៤. ការប្រើប្រាស់ឧបសគ្គជាកម្លាំងរុញច្រាន
សម្រាប់ទឹក ឧបសគ្គមិនមែនជាចំណុចបញ្ចប់នៃដំណើរនោះទេ ប៉ុន្តែវាគឺជាផ្នែកមួយនៃដំណើរ។ នៅពេលទឹកធ្លាក់ពីទីខ្ពស់ វាក្លាយជាទឹកធ្លាក់ដែលមានកម្លាំងខ្លាំងអស្ចារ្យ។ នៅពេលទឹកត្រូវគេបង្ខាំងក្នុងទំនប់ វាក៏ប្រមូលផ្តុំថាមពលដើម្បីបង្កើតជាអគ្គិសនី។ នេះបង្ហាញថា រាល់ការរារាំង ឬការដាក់កម្រិត សុទ្ធតែអាចក្លាយជាឱកាសក្នុងការបង្កើនថាមពល ប្រសិនបើយើងចេះប្រើប្រាស់វា។
៥. ភាពស្ងប់ស្ងាត់ក្នុងភាពចលាចល
ទោះបីជាផ្ទៃទឹកខាងលើអាចមានរលកបក់បោកខ្លាំងយ៉ាងណាក៏ដោយ ប៉ុន្តែនៅផ្នែកខាងក្រោមដ៏ជ្រៅ ទឹកតែងតែរក្សាភាពស្ងប់ស្ងាត់ជានិច្ច។ ការសម្របខ្លួនតាមកាលៈទេសៈមិនមែនមានន័យថាត្រូវបណ្តោយឱ្យខ្លួនឯងរសាត់អណ្តែតទៅតាមខ្យល់ព្យុះនៃអារម្មណ៍នោះទេ។ ផ្ទុយទៅវិញ វាគឺជាការរក្សាចិត្តឱ្យស្ងប់ក្នុងកាលៈទេសៈដែលច្របូកច្របល់បំផុត។
នៅពេលដែលយើងមានភាពស្ងប់ស្ងាត់ខាងក្នុង យើងនឹងមានបញ្ញាក្នុងការពិនិត្យមើលស្ថានភាពជុំវិញខ្លួនបានយ៉ាងច្បាស់លាស់។ ការសម្រេចចិត្តដែលធ្វើឡើងក្នុងភាពស្ងប់ស្ងាត់ តែងតែមានប្រសិទ្ធភាពជាងការសម្រេចចិត្តដែលធ្វើឡើងដោយភាពតក់ស្លុត ឬភ័យខ្លាច។ ទឹកដែលស្ងប់ស្ងាត់អាចឆ្លុះបញ្ចាំងឱ្យឃើញនូវរូបភាពមេឃ និងព្រៃឈើបានយ៉ាងច្បាស់ ដូចគ្នាដែរ ចិត្តដែលស្ងប់ស្ងាត់អាចមើលឃើញការពិតនៃបញ្ហា និងដំណោះស្រាយ។
សេចក្តីសន្និដ្ឋាន
សិល្បៈនៃការសម្របខ្លួនតាមកាលៈទេសៈ គឺជាមេរៀនដ៏សំខាន់បំផុតមួយដែលធម្មជាតិបានបង្រៀនយើងតាមរយៈទឹក។ ការរស់នៅដូចទឹក មិនមែនជាការចុះចាញ់នឹងព្រះព្រហ្មលិខិតនោះទេ ប៉ុន្តែគឺជាការរស់នៅដោយមានភាពឆ្លាតវៃ ភាពអត់ធ្មត់ និងភាពបត់បែន។
ចូរចាំថា «ភាពរឹងមាំដែលពិតប្រាកដ គឺស្ថិតនៅក្នុងភាពទន់ភ្លន់»។ នៅពេលអ្នកចេះសម្របខ្លួនដូចទឹក អ្នកនឹងគ្មានសត្រូវណាដែលអាចបំផ្លាញអ្នកបានឡើយ ព្រោះអ្នកគ្មានរូបរាងដែលគេអាចវាយប្រហារបាន។ អ្នកនឹងហូរហួសពីបញ្ហា ជ្រាបចូលទៅក្នុងឱកាស ហើយចុងក្រោយនឹងទៅដល់មហាសមុទ្រនៃសេចក្តីសុខ និងជោគជ័យដែលអ្នកបានប៉ងប្រាថ្នា ទោះបីជាត្រូវឆ្លងកាត់ផ្លូវវៀចវេរយ៉ាងណាក៏ដោយ។ ការតស៊ូមិនដាច់ដង្ហើមរបស់ទឹក មិនមែនកើតចេញពីការប្រើកម្លាំងបុកទង្គិច ប៉ុន្តែកើតចេញពីការមិនបោះបង់ការធ្វើដំណើរ និងការចេះបត់បែនតាមស្ថានភាពគ្រប់ពេលវេលា។
ជំពូកទី ៤៖ អានុភាពនៃភាពស្ងប់ស្ងាត់ និងការតស៊ូ
នៅក្នុងពិភពលោកដែលពោរពេញដោយភាពវឹកវរ និងការប្រកួតប្រជែងយ៉ាងស្រួចស្រាវ មនុស្សភាគច្រើនយល់ច្រឡំថា ការប្រឹងប្រែងខ្លាំងៗ ការស្រែកតវ៉ា ឬការប្រើកម្លាំងបាយ គឺជាមធ្យោបាយតែមួយគត់ដើម្បីសម្រេចបាននូវជោគជ័យ។ ប៉ុន្តែ បើយើងក្រឡេកមកមើលធម្មជាតិនៃទឹក យើងនឹងឃើញនូវមេរៀនដ៏ជ្រាលជ្រៅមួយដែលផ្ទុយស្រឡះពីការយល់ឃើញនេះ។ ទឹកអាចមើលទៅស្ងប់ស្ងាត់ មិនមានចលនាខ្លាំងក្លា ប៉ុន្តែវាមានអានុភាពអាចទម្លុះថ្មភ្នំ និងកែប្រែភូមិសាស្ត្រផែនដីបានតាមរយៈភាពអត់ធ្មត់ និងការតស៊ូមិនដាច់ដង្ហើមរបស់វា។
ភាពស្ងប់ស្ងាត់គឺជាប្រភពនៃបញ្ញា
ភាពស្ងប់ស្ងាត់មិនមែនជាការបោះបង់ ឬភាពទន់ជ្រាយនោះទេ។ ផ្ទុយទៅវិញ វាគឺជាស្ថានភាពនៃចិត្តដែលប្រមូលផ្តុំទៅដោយថាមពលយ៉ាងមហិមា។ នៅពេលដែលផ្ទៃទឹកស្ងប់ស្ងាត់ វារមែងឆ្លុះបញ្ចាំងនូវរូបភាពនៃមេឃ ដើមឈើ និងអ្វីៗជុំវិញខ្លួនបានយ៉ាងច្បាស់លាស់បំផុត។ ចិត្តរបស់មនុស្សយើងក៏ដូច្នោះដែរ កាលណាស្ងប់ស្ងាត់ យើងនឹងមានសមត្ថភាពមើលឃើញបញ្ហា និងដំណោះស្រាយបានយ៉ាងធ្លុះធ្លាយ។
ការតស៊ូដែលមិនចេះរីងស្ងួត៖ មេរៀនពីទឹកហូរ
តើអ្នកធ្លាប់សង្កេតមើលទឹកដែលហូរឆ្លងកាត់តាមជ្រលងភ្នំដែរឬទេ? ទោះបីជាមានដុំថ្មធំៗមកកាត់មុខក៏ដោយ ក៏ទឹកមិនដែលឈប់ដំណើរការរបស់វាដែរ។ ប្រសិនបើវាទៅមុខត្រង់មិនរួច វានឹងហូរវាង។ ប្រសិនបើវាត្រូវបានឃាំងទុក វានឹងបង្កើនកម្ពស់រហូតដល់វាអាចហូររំលងបាន។ នេះគឺជាខ្លឹមសារពិតនៃ «ការតស៊ូ»។
អានុភាពនៃភាពអត់ធ្មត់ និងពេលវេលា
ពេលវេលាគឺជាមិត្តដ៏ល្អបំផុតនៃភាពស្ងប់ស្ងាត់ និងការតស៊ូ។ ទឹកបង្រៀនយើងថា អ្វីៗទាំងអស់ត្រូវការពេលវេលាដើម្បីលូតលាស់ និងផ្លាស់ប្តូរ។ ការប្រញាប់ប្រញាល់ជ្រុលហួសហេតុ ជារឿយៗនាំមកនូវការខូចខាត។ នៅពេលយើងប្រឹងប្រែងធ្វើកិច្ចការអ្វីមួយដោយភាពស្ងប់ស្ងាត់ និងមានវិន័យប្រចាំថ្ងៃ យើងកំពុងសន្សំថាមពលដូចជាការសន្សំនូវតំណក់ទឹក។
ការគ្រប់គ្រងអារម្មណ៍ក្នុងស្ថានភាពវិបត្តិ
នៅក្នុងជំពូកនេះ យើងត្រូវយល់ដឹងថា ភាពស្ងប់ស្ងាត់គឺជាខែលការពារដ៏មានប្រសិទ្ធភាពបំផុត។ នៅពេលនរណាម្នាក់ជេរប្រមាថ ឬព្យាយាមធ្វើបាបយើង បើយើងតបតវិញដោយកំហឹង យើងនឹងក្លាយជាភ្លើងដែលឆេះឆួល។ ប៉ុន្តែបើយើងទទួលយកវាដោយភាពស្ងប់ស្ងាត់ដូចទឹក កំហឹងរបស់អ្នកដទៃនឹងរលាយរលត់ទៅវិញដោយឯកឯង។
សេចក្តីសន្និដ្ឋាននៃជំពូក
ការរស់នៅដោយមានភាពស្ងប់ស្ងាត់ និងការតស៊ូមិនដាច់ដង្ហើម គឺជាសិល្បៈនៃការបង្កើតតុល្យភាពក្នុងជីវិត។ ចូររៀនធ្វើជាទឹកដែលស្ងប់ស្ងាត់នៅផ្ទៃខាងលើ ប៉ុន្តែមានចរន្តហូរយ៉ាងខ្លាំងក្លានៅខាងក្រោម។ កុំខ្លាចឧបសគ្គដែលមករាំងស្ទះផ្លូវ ប៉ុន្តែចូរប្រើវាជាឱកាសដើម្បីបង្ហាញពីសមត្ថភាពក្នុងការបត់បែន និងការតស៊ូរបស់អ្នក។
ជំពូកទី ៥៖ តំណក់ទឹកដែលធ្លាយថ្ម – ថាមពលនៃភាពសកម្មដែលមិនដាច់ដង្ហើម
នៅក្នុងពិភពលោកដែលពោរពេញដោយការប្រកួតប្រជែង និងការស្វែងរកជោគជ័យយ៉ាងឆាប់រហ័ស មនុស្សភាគច្រើនតែងតែយល់ច្រឡំថា កម្លាំងដែលខ្លាំងពូកែបំផុតគឺជាកម្លាំងដែលផ្ទុះឡើងខ្លាំងៗដូចជាបន្ទុះភ្នំភ្លើង ឬដូចជាព្យុះសង្ឃរាដែលបោកបក់កម្ទេចអ្វីៗក្នុងពេលតែមួយ។ ប៉ុន្តែ ប្រសិនបើយើងពិនិត្យមើលធម្មជាតិឱ្យបានស៊ីជម្រៅ យើងនឹងឃើញសច្ចធម៌មួយដែលផ្ទុយស្រឡះពីការយល់ឃើញនេះ។ នោះគឺ «ថាមពលនៃការតស៊ូមិនដាច់ដង្ហើម» ដែលតំណាងដោយតំណក់ទឹកតូចៗ។
១. បញ្ញានៃភាពខ្ជាប់ខ្ជួន៖ តិចតែជាប់ជាប្រចាំ ឈ្នះច្រើនតែឈប់សម្រាក
ជាញឹកញាប់ យើងតែងតែដាក់គោលដៅធំៗ ហើយព្យាយាមសម្រេចវាដោយប្រើកម្លាំងបុកសម្រុកយ៉ាងខ្លាំងក្លានៅដំណាក់កាលដំបូង។ យើងហាត់ប្រាណ ៥ ម៉ោងក្នុងមួយថ្ងៃនៅសប្តាហ៍ដំបូង រួចក៏បោះបង់ចោលនៅសប្តាហ៍បន្ទាប់។ នេះគឺជាទម្រង់នៃ «កម្លាំងខ្យល់ព្យុះ» ដែលមានថាមពលខ្លាំង ប៉ុន្តែគ្មាននិរន្តរភាព។
ផ្ទុយទៅវិញ យុទ្ធសាស្ត្រនៃទឹកបង្រៀនយើងអំពី «ភាពសកម្មដែលមិនដាច់ដង្ហើម»។ តំណក់ទឹកនីមួយៗហាក់ដូចជាគ្មានតម្លៃ និងគ្មានឥទ្ធិពលអ្វីទាល់តែសោះទៅលើថ្មដ៏រឹងមាំ។ ប៉ុន្តែនៅពេលដែលតំណក់ទី ១ ទី ២ រហូតដល់រាប់លានតំណក់ធ្លាក់ចំគោលដៅដដែលៗ ដោយមិនចេះនឿយណាយ វានឹងបង្កើតជាស្នាម រួចក្លាយជាប្រហោង និងចុងក្រោយគឺធ្លាយថ្មនោះតែម្តង។
២. ការយល់ដឹងអំពី «ថ្ម» ក្នុងជីវិតរបស់យើង
ថ្មដែលរារាំងផ្លូវរបស់យើង អាចជាទម្លាប់អាក្រក់ដែលចាក់ឫសយ៉ាងជ្រៅ អាចជាបញ្ហាហិរញ្ញវត្ថុដ៏រ៉ាំរ៉ៃ ឬអាចជាការរិះគន់ពីមជ្ឈដ្ឋានជុំវិញខ្លួន។ នៅពេលយើងមើលទៅ «ថ្ម» ទាំងនេះ យើងតែងតែមានអារម្មណ៍ថាខ្លួនឯងតូចទាប និងទន់ខ្សោយដូចជាទឹក។ យើងមានអារម្មណ៍ថាគ្មានផ្លូវនឹងយកឈ្នះវាបានឡើយ។
៣. ថាមពលនៃសកម្មភាពតូចៗ
មនុស្សភាគច្រើនមើលរំលងសកម្មភាពតូចៗ ព្រោះពួកគេមិនឃើញលទ្ធផលភ្លាមៗ។ ទឹកមួយតំណក់ធ្លាក់លើថ្ម ថ្មមិនទាន់សឹកឡើយ។ ប៉ុន្តែក្នុងច្បាប់នៃធម្មជាតិ គ្មានសកម្មភាពណាមួយដែលឥតប្រយោជន៍នោះទេ។ រាល់តំណក់ទឹកដែលធ្លាក់ចុះ តែងតែបន្សល់ទុកនូវឥទ្ធិពល បើទោះបីជាភ្នែកមនុស្សមិនអាចមើលឃើញក៏ដោយ។
៤. ការរក្សាភាពត្រជាក់ និងសន្តិភាពក្នុងដំណើរវែងឆ្ងាយ
ហេតុអ្វីបានជាទឹកអាចតស៊ូបានយូរអង្វែងម្ល៉េះ? ព្រោះទឹកមិនដែលខឹងនឹងថ្ម ទឹកមិនដែលប្រញាប់ប្រញាល់ ហើយទឹកមិនដែលប្រៀបធៀបខ្លួនឯងទៅនឹងល្បឿននៃអ្វីផ្សេងឡើយ។ ទឹកគ្រាន់តែធ្វើទៅតាមធម្មជាតិរបស់វា។
សេចក្តីសន្និដ្ឋាន
តំណក់ទឹកដែលធ្លាយថ្ម មិនមែនជាអព្ភូតហេតុនោះទេ ប៉ុន្តែវាគឺជាលទ្ធផលនៃច្បាប់ធម្មជាតិដ៏សាមញ្ញបំផុត៖ ភាពខ្ជាប់ខ្ជួនឈ្នះគ្រប់យ៉ាង។ គ្មានថ្មណាដែលរឹងជាងការតស៊ូមិនដាច់ដង្ហើមនោះទេ ហើយក៏គ្មានឧបសគ្គណាដែលធំជាងការខិតខំប្រឹងប្រែងបន្តិចម្តងៗជារៀងរាល់ថ្ងៃនោះដែរ។
ចូរឈប់ធ្វើខ្លួនជាព្យុះសង្ឃរាដែលបោកបក់មួយគ្រា រួចក៏រលាយបាត់ទៅវិញ។ ចូរធ្វើខ្លួនជាតំណក់ទឹកដែលធ្លាក់ចុះដោយក្តីសង្ឃឹម ដោយក្តីអត់ធ្មត់ និងដោយភាពជឿជាក់។ មិនថាផ្ទាំងថ្មនៃជីវិតរបស់អ្នករឹងមាំ ឬធំមហិមាប៉ុណ្ណានោះទេ ប្រសិនបើអ្នកមិនឈប់ធ្វើសកម្មភាព អ្នកនឹងអាចទម្លុះវាបាននៅថ្ងៃណាមួយជាមិនខាន។
ជំពូកទី ៦៖ ការអនុវត្តស្មារតីដូចទឹកក្នុងអាជីពការងារ និងទំនាក់ទំនង
នៅក្នុងដំណើរជីវិតរបស់មនុស្សម្នាក់ៗ សសរស្ដម្ភដ៏សំខាន់ពីរដែលកំណត់នូវសេចក្តីសុខ និងភាពជោគជ័យ គឺអាជីពការងារ និងទំនាក់ទំនង។ ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ វិស័យទាំងពីរនេះតែងតែពោរពេញទៅដោយព្យុះភ្លៀង ឧបសគ្គ និងការប្រែប្រួលដែលមិនអាចទាយទុកជាមុនបាន។ ការរស់នៅដោយប្រកាន់ខ្ជាប់នូវស្មារតី «ដូចទឹក» មិនមែនគ្រាន់តែជាទស្សនវិជ្ជាសម្រាប់តាំងសមាធិប៉ុណ្ណោះទេ ប៉ុន្តែវាគឺជាយុទ្ធសាស្ត្រដ៏មុតស្រួចបំផុតក្នុងការរុករកផ្លូវក្នុងលោកដែលពោរពេញដោយភាពរឹងត្អឹង។
១. ភាពបត់បែនក្នុងបរិបទអាជីព៖ ការរស់ក្នុងទម្រង់នៃភាជន៍
ទឹកមិនដែលប្រកែកនឹងរាងរូបនៃភាជន៍ដែលវាស្ថិតនៅនោះទេ។ កាលណាវាស្ថិតក្នុងកែវ វាមានរាងដូចកែវ កាលណាវាស្ថិតក្នុងថូ វាមានរាងដូចថូ។ នៅក្នុងពិភពការងារសម័យទំនើប ដែលបច្ចេកវិទ្យា និងតម្រូវការទីផ្សារផ្លាស់ប្តូរក្នុងល្បឿនផ្លេកបន្ទោរ បុគ្គលដែលរឹងរូសដូចថ្មនឹងត្រូវបែកបាក់ នៅពេលមានសម្ពាធខ្លាំង។
២. ថាមពលនៃភាពអត់ធ្មត់៖ ការតស៊ូដែលមិនចេះរីងស្ងួត
ទឹកហាក់ដូចជាទន់ខ្សោយ ប៉ុន្តែវាអាចឆ្កៀលថ្មដ៏រឹងបំផុតបានតាមរយៈការហូរស្រក់ជាប្រចាំ។ ក្នុងអាជីពការងារ ភាពជោគជ័យធំធេងមិនមែនកើតឡើងដោយសារការប្រើកម្លាំងបុកទម្លុះក្នុងពេលតែមួយនោះទេ ប៉ុន្តែវាជាលទ្ធផលនៃ «ការតស៊ូមិនដាច់ដង្ហើម»។
៣. ទំនាក់ទំនងប្រកបដោយសន្តិភាព៖ ការរស់នៅដោយគ្មានការទាស់ទែង
នៅក្នុងទំនាក់ទំនងជាមួយមនុស្សជុំវិញខ្លួន ជម្លោះតែងតែកើតមានឡើងនៅពេលដែល «ភាពរឹង» ប៉ះនឹង «ភាពរឹង»។ នៅពេលដែលភាគីម្ខាងប្រើកំហឹង ហើយភាគីម្ខាងទៀតតបតដោយកំហឹង វានឹងបង្កើតឱ្យមានការបាក់បែកដែលមិនអាចផ្សះផ្សាបាន។
សេចក្តីសន្និដ្ឋាន
ការរស់នៅដូចទឹកក្នុងអាជីពការងារ និងទំនាក់ទំនង គឺជាការរួមបញ្ចូលគ្នារវាងភាពទន់ភ្លន់ និងភាពរឹងមាំ។ វាគឺជាសិល្បៈនៃការសម្របខ្លួនដោយមិនបាត់បង់អត្តសញ្ញាណ ការតស៊ូដោយមិនប្រើអំពើហិង្សា និងការផ្តល់តម្លៃដល់អ្នកដទៃដើម្បីពង្រឹងតម្លៃខ្លួនឯង។
ជំពូកទី ៧៖ សេចក្តីសន្និដ្ឋាន – ការក្លាយខ្លួនជាមនុស្សដែលមានភាពរឹងមាំក្នុងភាពទន់ភ្លន់
នៅក្នុងជំពូកចុងក្រោយនៃសៀវភៅ «សិល្បៈនៃការរស់នៅដូចទឹក» យើងនឹងធ្វើការបូកសរុបនូវរាល់ខ្លឹមសារដែលយើងបានសិក្សាកន្លងមក ដើម្បីឈានទៅរកការផ្លាស់ប្តូរខ្លួនឯងឱ្យក្លាយជាបុគ្គលដែលមានថាមពលពិតប្រាកដ។ ការរស់នៅដូចទឹក មិនមែនគ្រាន់តែជាទស្សនវិជ្ជាសម្រាប់អានកម្សាន្តនោះទេ ប៉ុន្តែវាគឺជាវិទ្យាសាស្ត្រនៃការរស់រាន និងជាសិល្បៈនៃការដោះស្រាយបញ្ហាប្រកបដោយបញ្ញាញាណ។
ខ្លឹមសារពិតនៃភាពទន់ភ្លន់ដែលមិនអាចបំបាក់បាន
មនុស្សភាគច្រើនតែងយល់ច្រឡំថា ភាពទន់ភ្លន់គឺជាសញ្ញានៃភាពទន់ខ្សោយ ឬភាពចុះញ៉ម។ ប៉ុន្តែនៅក្នុងក្រសែភ្នែកនៃអ្នកប្រាជ្ញ និងតាមច្បាប់ធម្មជាតិ ទឹកគឺជាវត្ថុដែលទន់បំផុត ប៉ុន្តែវាមានអំណាចអាចបំផ្លាញអ្វីៗដែលរឹងបំផុតបានទាំងអស់។ នៅពេលយើងនិយាយអំពីការក្លាយជាមនុស្សដែលមានភាពរឹងមាំក្នុងភាពទន់ភ្លន់ យើងកំពុងនិយាយអំពីសមត្ថភាពក្នុងការរក្សានូវភាពស្ងប់ស្ងៀមក្នុងចិត្ត ទោះបីជាពិភពលោកខាងក្រៅកំពុងមានព្យុះភ្លៀងយ៉ាងណាក៏ដោយ។
ការសម្របខ្លួន៖ អាវុធដ៏មានឥទ្ធិពលបំផុតក្នុងជីវិត
ជីវិតគឺជាលំហូរនៃការផ្លាស់ប្តូរដែលមិនចេះឈប់ឈរ។ អ្នកដែលរឹងរូស មិនព្រមផ្លាស់ប្តូរ នឹងត្រូវចរន្តជីវិតបោកបក់ឱ្យដួលរលំ។ ផ្ទុយទៅវិញ ការក្លាយខ្លួនជាមនុស្សដូចទឹក គឺជាការរៀនយកឈ្នះលើឧបសគ្គដោយការដើរវាង ឬការហូររំលង។
ការតស៊ូមិនដាច់ដង្ហើម៖ ថាមពលនៃតំណក់ទឹក
យើងបានរៀនថា ការតស៊ូដែលទទួលបានជោគជ័យបំផុត មិនមែនជាការតស៊ូដោយហិង្សា ឬដោយកម្លាំងបាយដ៏លើសលប់ក្នុងពេលតែមួយនោះទេ ប៉ុន្តែវាគឺជាការតស៊ូដែលមានភាពជាប់លាប់។ តំណក់ទឹកដែលធ្លាក់លើថ្មដារៀងរាល់ថ្ងៃ យូរៗទៅនឹងធ្វើឱ្យថ្មនោះធ្លុះបាន។
ការចាប់ផ្តើមថ្មីក្នុងនាមជា «មនុស្សទឹក»
សៀវភៅនេះនឹងបញ្ចប់នៅត្រឹមទំព័រនេះ ប៉ុន្តែដំណើរការនៃការក្លាយខ្លួនជាមនុស្សដូចទឹក ទើបតែចាប់ផ្តើមសម្រាប់អ្នកប៉ុណ្ណោះ។ ចាប់ពីថ្ងៃនេះតទៅ សូមសួរខ្លួនឯងរាល់ពេលជួបបញ្ហាថា៖ «ប្រសិនបើខ្ញុំជាទឹក តើខ្ញុំនឹងដោះស្រាយរឿងនេះយ៉ាងដូចម្តេច?»
ចូរទន់ភ្លន់ក្នុងការរស់នៅ ប៉ុន្តែកុំឱ្យគេជាន់ឈ្លី។
ចូរបត់បែនតាមកាលៈទេសៈ ប៉ុន្តែកុំបោះបង់គោលដៅ។
ចូរតស៊ូដោយភាពស្ងៀមស្ងាត់ ប៉ុន្តែកុំឱ្យដាច់ដង្ហើមនៃក្តីសង្ឃឹម។
សូមឱ្យជីវិតរបស់អ្នកហូរទៅមុខដោយភាពស្រស់បំព្រង ដូចជាខ្សែទឹកដែលមិនដែលងាកក្រោយ និងមិនដែលឈប់សម្រាក រហូតដល់បានជួបនឹងមហាសមុទ្រនៃសេចក្តីសុខសាន្តពិតប្រាកដ។