នៅក្នុងពិភពលោកសម័យទំនើបដែលវិវត្តទៅមុខយ៉ាងរហ័ស សំឡេងនៃភាពប្រញាប់ប្រញាល់បានក្លាយជាតន្ត្រីប្រចាំថ្ងៃដែលយើងគ្រប់គ្នាស្ទើរតែចៀសមិនរួច។ យើងរស់នៅក្នុងយុគសម័យមួយដែលភាពលឿនត្រូវបានគេចាត់ទុកថាជាជោគជ័យ ហើយភាពមមាញឹកត្រូវបានគេលើកតម្កើងថាជាគុណតម្លៃ។ ប៉ុន្តែ នៅកណ្តាលនៃភាពវឹកវរនេះ តើយើងធ្លាប់ឈប់សួរខ្លួនឯងដែរឬទេថា តើល្បឿនដែលយើងកំពុងដេញតាមនេះ កំពុងនាំយើងទៅរកសេចក្តីសុខពិតប្រាកដ ឬគ្រាន់តែជាការរត់ចោលខ្លួនឯង?

ការយល់ដឹងអំពី «ចង្វាក់ជីវិតដែលប្រកបដោយតុល្យភាព» មិនមែនគ្រាន់តែជាការរៀនធ្វើការឱ្យតិចជាងមុននោះទេ ប៉ុន្តែវាគឺជាការរៀនរស់នៅឱ្យស៊ីចង្វាក់គ្នាជាមួយនឹងច្បាប់ធម្មជាតិ។ ធម្មជាតិមិនដែលប្រញាប់ប្រញាល់ឡើយ ប៉ុន្តែអ្វីៗគ្រប់យ៉ាងតែងតែត្រូវបានសម្រេចទៅតាមពេលវេលាដ៏សមស្របរបស់វា។ ដើមឈើមិនលូតលាស់ក្នុងមួយយប់ ហើយផ្កាក៏មិនរីកមុនរដូវកាលរបស់វាដែរ។ មនុស្សយើងក៏ដូចគ្នា យើងមានចង្វាក់ខាងក្នុងដែលត្រូវការការថែទាំ និងការគោរពតាមយ៉ាងយកចិត្តទុកដាក់បំផុត។

មូលដ្ឋានគ្រឹះនៃចង្វាក់ធម្មជាតិក្នុងខ្លួនមនុស្ស

រាងកាយ និងវិញ្ញាណរបស់មនុស្សមិនមែនជាម៉ាស៊ីនដែលត្រូវដំណើរការ ២៤ ម៉ោងលើ ២៤ ម៉ោងដោយគ្មានឈប់ឈរនោះទេ។ យើងមានចង្វាក់ជីវសាស្ត្រដែលផ្សារភ្ជាប់យ៉ាងស្អិតរមួតជាមួយចង្វាក់នៃផែនដី។ ការយល់ដឹងពីតុល្យភាពចាប់ផ្តើមពីការទទួលស្គាល់ថា ជីវិតមានពីរផ្នែកដែលបំពេញឱ្យគ្នាទៅវិញទៅមក គឺការបញ្ចេញថាមពល និងការស្តារថាមពលឡើងវិញ។

នៅពេលយើងរស់នៅដោយបំពានចង្វាក់នេះ ដូចជាការគេងមិនគ្រប់គ្រាន់ ការញ៉ាំអាហារដោយប្រញាប់ប្រញាល់ ឬការធ្វើការងារដោយគ្មានពេលសម្រាកខួរក្បាល យើងកំពុងបង្កើតឱ្យមាន «បំណុលជីវិត»។ បំណុលនេះនឹងសងមកវិញក្នុងទម្រង់ជាជំងឺផ្លូវកាយ ភាពតានតឹងផ្លូវចិត្ត និងការបាត់បង់អត្ថន័យនៃជីវិត។ តុល្យភាពមិនមែនជាការបែងចែកពេលវេលា ៥០ ភាគរយសម្រាប់កិច្ចការនីមួយៗនោះទេ ប៉ុន្តែវាគឺជាការមានវត្តមានយ៉ាងពេញលេញនៅក្នុងអ្វីដែលយើងកំពុងធ្វើ មិនថាជាការធ្វើការងារដ៏ធំដុំ ឬគ្រាន់តែជាការអង្គុយមើលថ្ងៃលិចនោះឡើយ។

ផលវិបាកនៃការបាត់បង់តុល្យភាពក្នុងយុគសម័យឌីជីថល

បច្ចេកវិទ្យាបានធ្វើឱ្យពិភពលោកកាន់តែតូច និងលឿន ប៉ុន្តែវាក៏បានឆក់យកសន្តិភាពខាងក្នុងរបស់យើងទៅផងដែរ។ ការជូនដំណឹងឥតឈប់ឈរពីទូរស័ព្ទដៃ ការប្រៀបធៀបខ្លួនឯងជាមួយអ្នកដទៃលើបណ្តាញសង្គម និងការចង់បានលទ្ធផលភ្លាមៗ បានធ្វើឱ្យចង្វាក់ជីវិតរបស់យើងប្រែជាញាប់ញ័រ និងរាយមាយ។

នៅពេលជីវិតបាត់បង់តុល្យភាព យើងចាប់ផ្តើមមានអារម្មណ៍ថា «រស់ដើម្បីតែរស់»។ យើងធ្វើការដើម្បីប្រាក់ ប៉ុន្តែគ្មានពេលចាយប្រាក់ដើម្បីភាពរីករាយ។ យើងមានមិត្តភក្តិរាប់ពាន់នាក់ក្នុងពិភពនិម្មិត ប៉ុន្តែមានអារម្មណ៍ឯកោក្នុងពិភពពិត។ នេះគឺជាសញ្ញាព្រមានថា ចង្វាក់ជីវិតរបស់យើងកំពុងដើរខុសពីគន្លងធម្មជាតិហើយ។ ការរស់នៅលឿនពេកធ្វើឱ្យយើងមើលរំលងសម្រស់នៃព័ត៌មានលម្អិតតូចៗដែលនៅជុំវិញខ្លួន ដែលជាប្រភពនៃសេចក្តីសុខដ៏សាមញ្ញបំផុត។

សសរស្តម្ភទាំងបួននៃជីវិតដែលមានតុល្យភាព

ដើម្បីកសាងចង្វាក់ជីវិតដែលប្រកបដោយតុល្យភាពឡើងវិញ យើងត្រូវផ្តោតលើសសរស្តម្ភសំខាន់ៗចំនួនបួន៖

1. តុល្យភាពរាងកាយ៖ គឺការផ្តល់ឱ្យរាងកាយនូវអ្វីដែលវាត្រូវការពិតប្រាកដ។ វាមិនមែនគ្រាន់តែជាការហាត់ប្រាណខ្លាំងៗនោះទេ ប៉ុន្តែគឺការស្តាប់សម្លេងនៃភាពហត់នឿយ និងការផ្តល់ការសម្រាកដ៏ជ្រាលជ្រៅ។ ការរស់នៅតាមល្បឿនធម្មជាតិមានន័យថា ការគោរពចង្វាក់នៃការគេង និងការភ្ញាក់ ក៏ដូចជាការទទួលទានអាហារដោយការដឹងគុណ។
2. តុល្យភាពផ្លូវចិត្ត៖ នៅក្នុងពិភពដែលពោរពេញដោយព័ត៌មាន ការរក្សាភាពស្ងប់ស្ងាត់ក្នុងចិត្តគឺជាសិល្បៈដ៏ខ្ពង់ខ្ពស់។ វាគឺជាការរៀននិយាយថា «ទេ» ចំពោះអ្វីដែលមិនចាំបាច់ ដើម្បីរក្សាថាមពលផ្លូវចិត្តសម្រាប់អ្វីដែលសំខាន់។ ការធ្វើសមាធិ ឬការចំណាយពេលនៅក្នុងធម្មជាតិ គឺជាវិធីដ៏ប្រសើរក្នុងការកែតម្រូវចង្វាក់ផ្លូវចិត្តឱ្យមានស្ថិរភាព។
3. តុល្យភាពនៃទំនាក់ទំនង៖ មនុស្សជាសត្វសង្គម ប៉ុន្តែទំនាក់ទំនងដែលប្រកបដោយតុល្យភាពត្រូវការពេលវេលា និងការយកចិត្តទុកដាក់។ ការរស់នៅយឺតៗអនុញ្ញាតឱ្យយើងស្តាប់អ្នកដទៃដោយបេះដូង មិនមែនគ្រាន់តែស្តាប់ដើម្បីឆ្លើយតបនោះទេ។ គុណភាពនៃទំនាក់ទំនងមានតម្លៃជាងបរិមាណនៃអ្នកស្គាល់គ្នា។
4. តុល្យភាពនៃសកម្មភាព និងការនៅស្ងៀម៖ សង្គមបង្រៀនយើងឱ្យមានមហិច្ឆតា និងការខិតខំ ប៉ុន្តែវាកម្របង្រៀនយើងអំពីគុណតម្លៃនៃ «ការមិនធ្វើអ្វីសោះ» ណាស់។ ការនៅស្ងៀមមិនមែនជាការខ្ជិលច្រអូសទេ ប៉ុន្តែវាគឺជាការបង្កើតលំហសម្រាប់គំនិតច្នៃប្រឌិត និងការឆ្លុះបញ្ចាំងពីខ្លួនឯង។

ការរស់នៅតាមល្បឿនធម្មជាតិ៖ ដំណើរឆ្ពោះទៅរកសេរីភាពពិត

ការសម្រេចចិត្តរស់នៅតាមល្បឿនធម្មជាតិ មិនមែនមានន័យថាជាការបោះបង់ចោលការងារ ឬការរស់នៅដាច់ដោយឡែកពីសង្គមនោះទេ។ ផ្ទុយទៅវិញ វាគឺជាការនាំយកស្មារតីនៃភាពយឺត និងតុល្យភាពមកក្នុងរាល់សកម្មភាពប្រចាំថ្ងៃ។ វាគឺជាការធ្វើកិច្ចការងារដោយភាពផ្ចង់ផ្ចិត ការដើរដោយការដឹងខ្លួន និងការដកដង្ហើមដោយក្តីស្រឡាញ់។

នៅពេលយើងរកឃើញចង្វាក់ផ្ទាល់ខ្លួនដែលប្រកបដោយតុល្យភាព យើងនឹងមានអារម្មណ៍ថាជីវិតកាន់តែមានទម្ងន់ និងមានអត្ថន័យ។ យើងលែងរត់ដេញតាមពេលវេលាទៀតហើយ ប៉ុន្តែយើងដើរទន្ទឹមគ្នាជាមួយពេលវេលា។ តុល្យភាពនេះផ្តល់ឱ្យយើងនូវកម្លាំងក្នុងកាលៈទេសៈលំបាក និងផ្តល់ភាពរាបសារក្នុងកាលៈទេសៈជោគជ័យ។

នៅក្នុងយុគសម័យដែលបច្ចេកវិទ្យាវិវត្តទៅមុខក្នុងល្បឿនផ្លេកបន្ទោរ និងពិភពលោកហាក់ដូចជាវិលកាន់តែលឿនទៅៗ មនុស្សជាតិកំពុងធ្លាក់ចូលទៅក្នុងអន្ទាក់នៃស្ថានភាពផ្លូវចិត្តមួយដែលអ្នកជំនាញហៅថា "ជំងឺប្រញាប់ប្រញាល់"។ វាមិនមែនជាជំងឺឆ្លងតាមមេរោគនោះទេ ប៉ុន្តែវាគឺជាជំងឺនៃរបៀបរស់នៅ ដែលកំពុងស៊ីរូងផ្ទៃក្នុងនៃសេចក្តីសុខផ្លូវចិត្ត និងសុខភាពរាងកាយរបស់យើងយ៉ាងស្ងៀមស្ងាត់បំផុត។

តើអ្វីទៅជាជំងឺប្រញាប់ប្រញាល់?

ជំងឺប្រញាប់ប្រញាល់ គឺជាស្ថានភាពផ្លូវចិត្តដែលបុគ្គលម្នាក់ៗមានអារម្មណ៍ថាខ្លួនឯងត្រូវតែធ្វើអ្វីៗគ្រប់យ៉ាងឱ្យបានលឿនបំផុតតាមដែលអាចធ្វើទៅបាន ហើយតែងតែមានអារម្មណ៍ថាពេលវេលាមិនដែលគ្រប់គ្រាន់សម្រាប់ពួកគេឡើយ។ អ្នកដែលរងគ្រោះដោយសារជំងឺនេះ តែងតែមានអារម្មណ៍តប់ប្រមល់ជានិច្ច ទោះបីជាគ្មានការងារបន្ទាន់ត្រូវធ្វើក៏ដោយ។ ពួកគេមានអារម្មណ៍ថាការរង់ចាំគឺជាការដាក់ទោស ហើយការដើរយឺតៗគឺជាការខាតបង់ពេលវេលាដ៏មានតម្លៃ។

វាគឺជាការប្រណាំងប្រជែងជាមួយនឹងនាឡិកាដែលគ្មានទីបញ្ចប់។ មនុស្សដែលស្ថិតក្នុងស្ថានភាពនេះ មិនត្រឹមតែចង់សម្រេចកិច្ចការឱ្យបានច្រើននោះទេ ប៉ុន្តែពួកគេចង់សម្រេចវាឱ្យបានក្នុងរយៈពេលខ្លីបំផុត ដែលនាំឱ្យកើតមានសម្ពាធផ្លូវចិត្តដ៏រ៉ាំរ៉ៃ។

សញ្ញាសម្គាល់នៃជំងឺប្រញាប់ប្រញាល់

ការយល់ដឹងអំពីសញ្ញាសម្គាល់ គឺជាជំហានដំបូងក្នុងការដោះលែងខ្លួនឯងឱ្យផុតពីច្រវាក់នៃល្បឿន។ សញ្ញាសម្គាល់ទាំងនោះរួមមាន៖

1. ការធ្វើកិច្ចការច្រើនក្នុងពេលតែមួយ៖ អ្នកព្យាយាមអានអ៊ីមែលក្នុងពេលញ៉ាំបាយ ឬនិយាយទូរស័ព្ទក្នុងពេលកំពុងបើកបរ។ អ្នកមានអារម្មណ៍ថាការធ្វើកិច្ចការតែមួយក្នុងពេលតែមួយគឺជាការខ្ជះខ្ជាយ។
2. ការមិនចេះអត់ធ្មត់នឹងការរង់ចាំ៖ អ្នកមានអារម្មណ៍មួម៉ៅខ្លាំងនៅពេលឈរតម្រង់ជួរនៅផ្សារទំនើប ឬនៅពេលជាប់ស្តុប។ អ្នកតែងតែជ្រើសរើសជួរដែលខ្លីបំផុត ហើយតាមដានមើលជួរដទៃទៀតថាមានល្បឿនលឿនជាងជួររបស់អ្នកឬយ៉ាងណា។
3. ការកាត់សម្តីអ្នកដទៃ៖ ដោយសារតែអ្នកចង់ឱ្យការសន្ទនាបញ្ចប់ទៅយ៉ាងលឿន អ្នកតែងតែបញ្ចប់ប្រយោគឱ្យអ្នកដទៃ ឬនិយាយកាត់នៅពេលដែលពួកគេមិនទាន់និយាយចប់។
4. អារម្មណ៍នៃកំហុសនៅពេលសម្រាក៖ នៅពេលអ្នកអង្គុយចុះដើម្បីសម្រាក ឬមើលថ្ងៃលិច អ្នកមានអារម្មណ៍ថាខ្លួនឯងកំពុងធ្វើខុស ឬកំពុងខ្ជះខ្ជាយពេលវេលាដែលគួរតែយកទៅធ្វើការងារអ្វីមួយ។

មូលហេតុឫសគល់នៃភាពប្រញាប់ប្រញាល់

ហេតុអ្វីបានជាយើងក្លាយជាមនុស្សដែលប្រញាប់ប្រញាល់ដល់ថ្នាក់នេះ? មូលហេតុចម្បងមួយគឺ "វប្បធម៌នៃលទ្ធផលភ្លាមៗ"។ នៅក្នុងសម័យកាលដែលយើងអាចទទួលបានអ្វីៗគ្រប់យ៉ាងតាមរយៈការចុចលើអេក្រង់ទូរស័ព្ទ យើងបានបាត់បង់សមត្ថភាពក្នុងការរង់ចាំ។ យើងរំពឹងថាអ៊ីនធឺណិតត្រូវតែដើរលឿន អ៊ីមែលត្រូវតែមានការឆ្លើយតបភ្លាមៗ ហើយភាពជោគជ័យត្រូវតែមកដល់ក្នុងពេលដ៏ខ្លី។

ម្យ៉ាងវិញទៀត ប្រព័ន្ធផ្សព្វផ្សាយសង្គមបានបង្កើតឱ្យមានការប្រៀបធៀបខ្លួនឯងទៅនឹងអ្នកដទៃ។ នៅពេលយើងឃើញអ្នកដទៃហាក់ដូចជាកំពុងធ្វើកិច្ចការបានយ៉ាងច្រើន និងទទួលបានជោគជ័យយ៉ាងលឿន យើងចាប់ផ្តើមដាក់សម្ពាធលើខ្លួនឯងឱ្យរត់តាមឱ្យទាន់ ដែលនាំឱ្យកើតមានការភ័យខ្លាចក្នុងការដើរយឺតជាងគេ។

ផលប៉ះពាល់ដ៏បំផ្លិចបំផ្លាញ

ការរស់នៅក្នុងល្បឿនលឿនហួសហេតុ មិនត្រឹមតែធ្វើឱ្យយើងហត់នឿយនោះទេ ប៉ុន្តែវាប៉ះពាល់ដល់គ្រប់ទិដ្ឋភាពនៃជីវិត៖

• សុខភាពរាងកាយ៖ ការបញ្ចេញអរម៉ូនស្ត្រេសដូចជា cortisol និង Adrenaline ក្នុងកម្រិតខ្ពស់ជារៀងរាល់ថ្ងៃ នាំឱ្យមានបញ្ហាបេះដូង លើសឈាម និងការចុះខ្សោយនៃប្រព័ន្ធការពាររាងកាយ។
• ទំនាក់ទំនងសង្គម៖ នៅពេលយើងប្រញាប់ យើងមិនមានពេលវេលាដើម្បីស្តាប់ និងយល់ចិត្តមនុស្សជាទីស្រឡាញ់ឡើយ។ យើងក្លាយជាមនុស្សឆេវឆាវ និងងាយខឹង ដែលធ្វើឱ្យទំនាក់ទំនងកាន់តែរៅរះ។
• គុណភាពនៃកិច្ចការងារ៖ ទោះបីជាយើងធ្វើការបានច្រើន ប៉ុន្តែគុណភាពនៃកិច្ចការងារតែងតែមានកម្រិតទាប។ ការប្រញាប់ធ្វើឱ្យយើងងាយនឹងមានកំហុស និងបាត់បង់ភាពច្នៃប្រឌិត។
• ការបាត់បង់អត្ថន័យនៃជីវិត៖ យើងរស់នៅដើម្បីសម្រេចគោលដៅបន្ទាប់ ប៉ុន្តែយើងមិនដែលបានសោយសុខនឹងផ្លូវដែលយើងកំពុងដើរឡើយ។ ជីវិតក្លាយជាបញ្ជីការងារដែលត្រូវធ្វើ ជាជាងបទពិសោធន៍ដែលត្រូវរស់នៅ។

ការយល់ដឹងអំពីល្បឿនធម្មជាតិ

ធម្មជាតិមិនដែលប្រញាប់ប្រញាល់ឡើយ ប៉ុន្តែអ្វីៗគ្រប់យ៉ាងតែងតែត្រូវបានសម្រេចតាមពេលវេលារបស់វា។ ផ្កាមិនរីកក្នុងពេលតែមួយយប់នោះទេ ហើយដើមឈើក៏មិនធំធាត់ក្នុងពេលតែមួយថ្ងៃដែរ។ មនុស្សយើងគឺជាផ្នែកមួយនៃធម្មជាតិ ដូច្នេះយើងមានល្បឿនខាងក្នុងរៀងៗខ្លួន។

ការយល់ដឹងអំពីជំងឺប្រញាប់ប្រញាល់ មិនមែនមានន័យថាការបោះបង់ចោលមហិច្ឆតា ឬការធ្វើជាមនុស្សខ្ជិលច្រអូសនោះទេ។ ផ្ទុយទៅវិញ វាគឺជាការរៀនកំណត់ល្បឿនឱ្យបានត្រឹមត្រូវ។ វាគឺជាការដឹងថាពេលណាត្រូវរត់ និងពេលណាត្រូវដើរយឺតៗដើម្បីដកដង្ហើម និងសង្កេតមើលពិភពលោកជុំវិញខ្លួន។

នៅក្នុងពិភពលោកដែលពោរពេញដោយភាពប្រញាប់ប្រញាល់ និងការប្រកួតប្រជែងដែលមិនចេះចប់មិនចេះហើយ មនុស្សភាគច្រើនបានភ្លេចនូវចង្វាក់ដ៏អស្ចារ្យនៃធម្មជាតិ។ យើងខិតខំប្រឹងប្រែងដើម្បីសម្រេចគោលដៅឱ្យបានលឿនបំផុតតាមដែលអាចធ្វើទៅបាន ប៉ុន្តែជារឿយៗយើងបែរជាបាត់បង់នូវសន្តិភាពក្នុងចិត្ត និងតុល្យភាពនៃជីវិតទៅវិញ។ ការរស់នៅតាមល្បឿននៃធម្មជាតិ មិនមែនមានន័យថាជាការរស់នៅដោយភាពខ្ជិលច្រអូសនោះទេ ប៉ុន្តែវាគឺជាការយល់ដឹងអំពីពេលវេលាដ៏សមស្រប និងការរៀនសូត្រពីវត្ថុជុំវិញខ្លួន។ នៅក្នុងជំពូកនេះ យើងនឹងសិក្សាយ៉ាងស៊ីជម្រៅអំពីមេរៀនជីវិតពីរដែលធម្មជាតិបានប្រទានមកឱ្យ គឺភាពរឹងមាំដែលពោរពេញដោយក្តីសង្ឃឹមរបស់ផ្កាឈូករ័ត្ន និងភាពទន់ភ្លន់ដែលមិនចេះបោះបង់នៃខ្សែទឹកទន្លេ។

ផ្កាឈូករ័ត្ន៖ ការរស់នៅដោយបែរមុខទៅរកពន្លឺ

ផ្កាឈូករ័ត្នគឺជាជានិមិត្តរូបនៃភាពរីករាយ និងការតស៊ូ។ បើយើងសង្កេតមើលជីវិតរបស់វា ចាប់តាំងពីពេលដែលវានៅជាគ្រាប់រហូតដល់វារីកស្គុះស្គាយ យើងនឹងឃើញនូវភាពអស្ចារ្យនៃសភាវគតិនៃការរស់រាន។

1. ការតម្រង់ទិសដៅជីវិតរកភាពវិជ្ជមាន — មេរៀនដ៏សំខាន់បំផុតពីផ្កាឈូករ័ត្ន គឺ "ការបែរមុខរកពន្លឺព្រះអាទិត្យ"។ ទោះបីជាក្នុងថ្ងៃខ្លះមានពពកខ្មៅបាំង ឬអាកាសធាតុមិនអំណោយផលក៏ដោយ ក៏ផ្កាឈូករ័ត្នមិនដែលឱនក្បាលចុះចាញ់នឹងភាពងងឹតឡើយ។ វាតែងតែស្វែងរកពន្លឺជានិច្ច។ ក្នុងជីវិតមនុស្សយើងដូចគ្នា ភាពបរាជ័យ បញ្ហា និងទុក្ខសោក គឺជាពពកខ្មៅដែលតែងតែឆ្លងកាត់។ មេរៀនពីផ្កាឈូករ័ត្នបង្រៀនយើងថា ចូរជ្រើសរើសយកការសម្លឹងមើលទៅរកក្តីសង្ឃឹម និងដំណោះស្រាយ ជាជាងការលិចលង់នៅក្នុងភាពងងឹតនៃបញ្ហា។
2. ភាពអត់ធ្មត់ក្នុងការលូតលាស់ — ផ្កាឈូករ័ត្នមិនរីកក្នុងរយៈពេលតែមួយយប់នោះទេ។ វាត្រូវការពេលវេលាក្នុងការចាក់ឫសឱ្យជ្រៅទៅក្នុងដី ដើម្បីទប់ទល់នឹងខ្យល់ព្យុះ។ មនុស្សយើងច្រើនតែចង់បានជោគជ័យភ្លាមៗ ប៉ុន្តែធម្មជាតិប្រាប់យើងថា អ្វីដែលរឹងមាំ និងស្រស់ស្អាត តែងតែត្រូវការពេលវេលាក្នុងការកសាងគ្រឹះ។ ការលូតលាស់ដែលស្ថិតស្ថេរ គឺជាការលូតលាស់តាមល្បឿនធម្មជាតិ មិនមែនជាការបង្ខំឡើយ។

ខ្សែទឹកទន្លេ៖ សិល្បៈនៃការបត់បែន និងការលែងដៃ

ប្រសិនបើផ្កាឈូករ័ត្នបង្រៀនយើងអំពីទិសដៅ ខ្សែទឹកទន្លេនឹងបង្រៀនយើងអំពី "វិធីសាស្ត្រ" ក្នុងការដើរទៅរកគោលដៅនោះ។

1. ភាពមិនចេះទាស់ទែងជាមួយឧបសគ្គ — នៅពេលដែលខ្សែទឹកហូរទៅជួបនឹងថ្មដាដ៏ធំមួយ វាមិនដែលឈប់ ឬព្យាយាមរុញច្រានថ្មនោះដោយកំហឹងឡើយ។ អ្វីដែលទន្លេធ្វើ គឺវាគ្រាន់តែ "ហូរព័ទ្ធ" ឬ "ជ្រាបចូល" តាមចន្លោះប្រហោង។ នេះគឺជាមេរៀននៃភាពបត់បែន។ ក្នុងជីវិត នៅពេលយើងជួបនឹងមនុស្សរឹងរូស ឬស្ថានភាពដែលមិនអាចកែប្រែបាន ការប្រើកម្លាំងបាយ ឬកំហឹងដើម្បីដោះស្រាយ ជារឿយៗនាំមកនូវការខូចខាតដល់ខ្លួនឯង។ ការរៀនរស់ដូចជាទឹក គឺការដឹងពីរបៀបសម្របខ្លួន និងការរកផ្លូវថ្មីដោយសន្តិវិធី។
2. ការហូរទៅមុខដោយមិនជាប់ជំពាក់ — ទឹកទន្លេមិនដែលហូរត្រឡប់ថយក្រោយឡើយ។ អ្វីដែលបានកន្លងផុតទៅ វានឹងហូរទៅជាមួយខ្សែទឹក។ មនុស្សយើងជារឿយៗរងទុក្ខដោយសារតែការតោងជាប់នឹងអតីតកាល ឬការសោកស្តាយនូវអ្វីដែលបានបាត់បង់។ ទន្លេបង្រៀនយើងឱ្យចេះ "លែងដៃ" និងបន្តដំណើរទៅមុខទៀត។ ការរស់នៅក្នុងបច្ចុប្បន្នភាព និងការទុកឱ្យរឿងរ៉ាវអាក្រក់ៗហូរទៅតាមខ្សែទឹក គឺជាគន្លឹះនៃសុភមង្គល។
3. កម្លាំងនៃភាពទន់ភ្លន់ — ទឹកមើលទៅទន់ភ្លន់ ប៉ុន្តែតាមរយៈពេលវេលា វាអាចដុសខាត់ថ្មដែលរឹងបំផុតឱ្យមានភាពរលោង និងអាចបង្កើតជាជ្រលងភ្នំដ៏ជ្រៅបាន។ នេះបង្ហាញថា ភាពទន់ភ្លន់ និងការធ្វើកិច្ចការដោយភាពខ្ជាប់ខ្ជួន (Consistency) មានអំណាចខ្លាំងជាងភាពរឹងត្អឹង និងការបង្ខំ។

ការរួមបញ្ចូលគ្នារវាងកម្លាំង និងភាពទន់ភ្លន់

ការរស់នៅតាមល្បឿនធម្មជាតិ គឺជាការរួមបញ្ចូលគ្នារវាងមេរៀនទាំងពីរនេះ។ យើងត្រូវមាន "គោលដៅ" ដ៏ច្បាស់លាស់ និងរឹងមាំដូចផ្កាឈូករ័ត្ន ដែលតែងតែសម្លឹងទៅរកពន្លឺ និងភាពរីកចម្រើន ប៉ុន្តែក្នុងពេលជាមួយគ្នា យើងក៏ត្រូវមាន "ចិត្ត" ដែលទន់ភ្លន់ និងបត់បែនដូចទឹកទន្លេ ដើម្បីឆ្លងកាត់ឧបសគ្គក្នុងជីវិតដោយមិនបង្កជាការឈឺចាប់ដល់ខ្លួនឯង និងអ្នកដទៃ។

ការអនុវត្តក្នុងជីវិតប្រចាំថ្ងៃ

ដើម្បីរស់នៅឱ្យមានន័យតាមបែបធម្មជាតិ អ្នកអាចចាប់ផ្តើមអនុវត្តតាមចំណុចខាងក្រោម៖

1. ទទួលយកចង្វាក់នៃពេលវេលា៖ យល់ថាគ្រប់យ៉ាងមានរដូវកាលរបស់វា។ កុំបង្ខំខ្លួនឯងឱ្យជោគជ័យនៅពេលដែលអ្នកទើបតែចាប់ផ្តើមចាក់ឫស។
2. ស្វែងរកពន្លឺក្នុងគ្រប់ស្ថានភាព៖ នៅពេលជួបបញ្ហា ចូររកឱ្យឃើញនូវមេរៀន ឬចំណុចវិជ្ជមានតូចមួយ ទោះបីជាវាតិចតួចយ៉ាងណាក៏ដោយ។
3. រៀនបត់បែនតាមកាលៈទេសៈ៖ កុំធ្វើជាមនុស្សរឹងត្អឹងដែលមិនព្រមផ្លាស់ប្តូរ។ បើផ្លូវមួយដើរមិនរួច ចូររកផ្លូវថ្មីដោយចិត្តត្រជាក់។
4. លែងដៃពីអ្វីដែលមិនអាចគ្រប់គ្រងបាន៖ អតីតកាល និងសម្តីរបស់អ្នកដទៃ គឺជាអ្វីដែលយើងមិនអាចគ្រប់គ្រងបាន។ ចូរទុកឱ្យវាហូរទៅដូចជាទឹកទន្លេចុះ។

មនុស្សសម័យថ្មីហាក់ដូចជាកំពុងរត់ប្រណាំងក្នុងវិញ្ញាសាមួយដែលគ្មានទីបញ្ចប់។ យើងម្នាក់ៗសុទ្ធតែមានកាលវិភាគដ៏មមាញឹក មានបញ្ជីកិច្ចការដែលត្រូវធ្វើមិនចេះអស់ ហើយអ្វីដែលសំខាន់ជាងនេះទៅទៀតនោះគឺ យើងមាន «ក្តីសង្ឃឹម» ចំពោះថ្ងៃស្អែកដែលហាក់ដូចជាភ្លឺស្វាងជាងថ្ងៃនេះ។ ប៉ុន្តែ នៅក្នុងការខិតខំប្រឹងប្រែងដើម្បីឈោងចាប់យកភាពល្អប្រសើរនៅថ្ងៃខាងមុខ យើងជារឿយៗបានធ្លាក់ចូលទៅក្នុងអន្ទាក់ដ៏ជ្រៅមួយ ដែលអន្ទាក់នោះគឺ «ការរស់នៅក្នុងអនាគតកាល»។

ភាពបំភាន់នៃពាក្យថា «នៅពេលដែល...»

អន្ទាក់ដ៏ធំបំផុតដែលឆក់យកសេចក្តីសុខក្នុងបច្ចុប្បន្នកាលពីយើង គឺការបង្កើតលក្ខខណ្ឌឱ្យសេចក្តីសុខខ្លួនឯង។ យើងតែងតែប្រាប់ខ្លួនឯងថា៖ «នៅពេលដែលខ្ញុំរៀនចប់ ខ្ញុំនឹងមានសេចក្តីសុខ» «នៅពេលដែលខ្ញុំមានការងារល្អ ខ្ញុំនឹងចាប់ផ្តើមសម្រាក» «នៅពេលដែលខ្ញុំមានផ្ទះផ្ទាល់ខ្លួន ខ្ញុំនឹងមានអារម្មណ៍ស្ងប់» ឬ «នៅពេលដែលកូនៗធំដឹងក្តី ខ្ញុំនឹងមានពេលសម្រាប់ខ្លួនឯង»។

ចិត្តវិទ្យានៃការរង់ចាំបែបនេះ ធ្វើឱ្យយើងមើលរំលងតម្លៃនៃជីវិតដែលកំពុងកើតឡើងនៅចំពោះមុខ។ យើងប្រើប្រាស់ថ្ងៃនេះគ្រាន់តែជា «មធ្យោបាយ» ដើម្បីឈានទៅដល់ «គោលដៅ» នៅថ្ងៃស្អែក។ នៅពេលដែលយើងរស់នៅដោយផ្ដោតតែលើលទ្ធផលខាងមុខ យើងបានប្រែក្លាយជីវិតឱ្យទៅជាការធ្វើដំណើរដ៏ហត់នឿយមួយ ដែលគ្មានកន្លែងឈប់សម្រាក។ អនាគតដែលយើងរំពឹងទុកនោះ ប្រៀបដូចជាជើងមេឃដែលនៅឆ្ងាយជាដរាប ទោះបីយើងដើរលឿនប៉ុណ្ណាក៏ដោយ ក៏យើងមិនអាចទៅដល់ទីនោះបានដែរ ព្រោះនៅពេលយើងទៅដល់ចំណុចមួយ យើងនឹងបង្កើតគោលដៅថ្មីមួយទៀតភ្លាមៗ។

វិបត្តិជម្ងឺព្រួយបារម្ភ និងការបាត់បង់សតិ

នៅពេលដែលចិត្តរបស់យើងរត់ទៅកាន់អនាគតលឿនជាងរាងកាយ វានឹងបង្កើតឱ្យមានសេចក្តីព្រួយបារម្ភ (Anxiety)។ ការរស់នៅក្នុងអនាគតកាល មិនមែនមានន័យត្រឹមតែការស្រមៃពីភាពជោគជ័យប៉ុណ្ណោះទេ ប៉ុន្តែវាក៏រួមបញ្ចូលទាំងការភ័យខ្លាចចំពោះអ្វីដែលមិនទាន់មកដល់ផងដែរ។ យើងបារម្ភពីសេដ្ឋកិច្ច បារម្ភពីសុខភាពនៅដប់ឆ្នាំខាងមុខ បារម្ភពីសុវត្ថិភាពការងារ និងបារម្ភពីការវាយតម្លៃរបស់អ្នកដទៃ។

ការរស់នៅបែបនេះ ធ្វើឱ្យប្រព័ន្ធប្រសាទរបស់យើងស្ថិតក្នុងស្ថានភាពអាសន្នជានិច្ច។ យើងលែងដឹងរសជាតិអាហារដែលយើងកំពុងញ៉ាំ លែងឮសម្លេងបក្សីយំនៅពេលព្រឹក និងលែងមានអារម្មណ៍កក់ក្តៅពេលនៅក្បែរមនុស្សជាទីស្រឡាញ់ ព្រោះខួរក្បាលរបស់យើងកំពុងជាប់រវល់ដោះស្រាយបញ្ហានៅក្នុង «ពិភពសម្មតិកម្ម» នៃអនាគត។ យើងកំពុងបាត់បង់ «សតិ» ដែលជាចំណងតែមួយគត់ដែលភ្ជាប់យើងទៅនឹងការពិតនៃជីវិត។

មេរៀនពីធម្មជាតិ៖ ការមិនប្រញាប់ប្រញាល់

ប្រសិនបើយើងសង្កេតមើលធម្មជាតិ យើងនឹងឃើញថាគ្មានអ្វីដែលរស់នៅក្នុងអនាគតកាលនោះទេ។ ដើមឈើមួយដើមមិនប្រញាប់ប្រញាល់ដើម្បីឱ្យខ្លួនធំធាត់លឿនជាងរដូវកាលនោះទេ។ ផ្កាមិនព្រួយបារម្ភថាវានឹងរីកស្អាតជាងផ្កាក្បែរខាង ឬថាតើវានឹងត្រូវរោយនៅថ្ងៃស្អែកនោះទេ។ វាគ្រាន់តែរីកស្គុះស្គាយយ៉ាងអស់ពីលទ្ធភាពនៅក្នុងខណៈពេលនេះ។

ធម្មជាតិបង្រៀនយើងថា អ្វីៗគ្រប់យ៉ាងមានល្បឿន និងពេលវេលារបស់វា។ ការរស់នៅតាមល្បឿនធម្មជាតិ មិនមែនមានន័យថាការខ្ជិលច្រអូស ឬការគ្មានផែនការនោះទេ ប៉ុន្តែវាគឺជាការធ្វើកិច្ចការនៅថ្ងៃនេះដោយចិត្តស្ងប់ និងការទទួលស្គាល់ថា បច្ចុប្បន្នកាលគឺជាពេលវេលាតែមួយគត់ដែលយើងមានអំណាចបញ្ជា។ នៅពេលដែលយើងព្យាយាមរុញច្រានជីវិតឱ្យលឿនជាងល្បឿនធម្មជាតិ យើងនឹងបង្កើតឱ្យមានភាពតានតឹង និងការបាក់ទឹកចិត្ត។

អន្ទាក់នៃផលិតភាព និងការប្រៀបធៀប

នៅក្នុងសង្គមឌីជីថល យើងត្រូវបានគេបង្រៀនឱ្យឱ្យតម្លៃលើ «ល្បឿន» និង «លទ្ធផល»។ ការសម្រាកត្រូវបានគេមើលឃើញថាជាការខ្ជះខ្ជាយពេលវេលា។ យើងត្រូវបានឡោមព័ទ្ធដោយរូបភាពនៃភាពជោគជ័យរបស់អ្នកដទៃនៅលើបណ្តាញសង្គម ដែលធ្វើឱ្យយើងមានអារម្មណ៍ថា យើងកំពុងដើរយឺតជាងគេ។ ការណ៍នេះជំរុញឱ្យយើងកាន់តែរស់នៅក្នុងអនាគតកាល ដោយខំប្រឹងរត់ដើម្បីឱ្យទាន់ស្តង់ដារដែលគេកំណត់។

ប៉ុន្តែយើងភ្លេចគិតថា ជីវិតមិនមែនជាការប្រកួតប្រជែងជាមួយអ្នកដទៃនោះទេ។ ការរស់នៅក្នុងអនាគតកាលដើម្បីតែការប្រកួតប្រជែង នឹងធ្វើឱ្យយើងបាត់បង់អត្តសញ្ញាណពិតប្រាកដ។ យើងក្លាយជាម៉ាស៊ីនផលិតលទ្ធផល ជាជាងការធ្វើជាមនុស្សម្នាក់ដែលចេះទទួលផលនៃសេចក្តីសុខពីសកម្មភាពប្រចាំថ្ងៃ។

វិធីដោះខ្លួនចេញពីអន្ទាក់ពេលវេលា

1. ការទទួលស្គាល់សញ្ញាព្រមាន៖ នៅពេលណាដែលអ្នកមានអារម្មណ៍ថាថប់ដង្ហើម បេះដូងលោតញាប់ ឬមានអារម្មណ៍ថាត្រូវតែធ្វើអ្វីមួយឱ្យលឿនបំផុត ចូរដឹងថាអ្នកកំពុងធ្លាក់ចូលទៅក្នុងអន្ទាក់អនាគតកាលហើយ។ ចូរឈប់មួយខណៈ ហើយដកដង្ហើមឱ្យវែងៗ។
2. ការឱ្យតម្លៃលើដំណើរការ ជាជាងលទ្ធផល៖ បើអ្នកកំពុងធ្វើការ ចូរផ្ដោតលើការងារដែលកំពុងធ្វើនៅចំពោះមុខ។ បើអ្នកកំពុងហូបបាយ ចូរដឹងពីរសជាតិអាហារ។ ការធ្វើកិច្ចការតូចតាចដោយចិត្តទុកដាក់ នឹងជួយពង្រឹងសតិបច្ចុប្បន្ន។
3. ការកំណត់ព្រំដែននៃគម្រោងការ៖ ការរៀបចំផែនការអនាគតជារឿងល្អ ប៉ុន្តែចូរកុំរស់នៅក្នុងផែនការនោះ។ កំណត់ពេលច្បាស់លាស់សម្រាប់ការរៀបចំផែនការ ហើយនៅពេលផុតកំណត់ ចូរត្រឡប់មកអនុវត្តការងារបច្ចុប្បន្នវិញ។
4. ការដឹងគុណចំពោះអ្វីដែលមានស្រាប់៖ ការរស់នៅក្នុងអនាគតកាល ច្រើនតែកើតចេញពីអារម្មណ៍ថា «មិនទាន់គ្រប់គ្រាន់»។ ការហាត់សម្លឹងមើល និងដឹងគុណចំពោះអ្វីដែលអ្នកមាននៅថ្ងៃនេះ នឹងជួយឱ្យចិត្តរបស់អ្នកមានភាពស្ងប់ និងលែងចង់រត់ទៅកន្លែងផ្សេង។

សេចក្តីផ្តើម៖ អន្ទាក់នៃគោលដៅ និងសម្រស់នៃផ្លូវដើរ

នៅក្នុងសម័យកាលដែលអ្វីៗគ្រប់យ៉ាងត្រូវបានវាស់វែងដោយល្បឿន និងលទ្ធផលចុងក្រោយ មនុស្សភាគច្រើនបានធ្លាក់ចូលទៅក្នុងអន្ទាក់នៃការរស់នៅដើម្បីតែ "ថ្ងៃស្អែក"។ យើងខិតខំធ្វើការដើម្បីតែប្រាក់ខែនៅចុងខែ យើងហាត់ប្រាណដើម្បីតែចង់បានរាងស្អាតក្នុងរយៈពេលខ្លី ហើយយើងអានសៀវភៅដើម្បីតែចង់ចេះដឹងឱ្យបានលឿនបំផុតតាមដែលអាចធ្វើទៅបាន។ នៅក្នុងដំណើរស្វែងរក "ភាពជោគជ័យ" នេះ យើងច្រើនតែភ្លេចខ្លួនថា ជីវិតពិតប្រាកដមិនមែនស្ថិតនៅលើខ្សែបន្ទាត់ជ័យជម្នះនោះទេ ប៉ុន្តែវាស្ថិតនៅក្នុងរាល់ជំហានដែលយើងកំពុងបោះទៅមុខ។

ការបណ្តុះសិល្បៈនៃការផ្តោតលើដំណើរការ គឺជាការវិលត្រឡប់មករកសច្ចភាពនៃធម្មជាតិវិញ។ ដើមឈើមិនប្រញាប់ដុះដើម្បីក្លាយជាដើមឈើធំនោះទេ វាគ្រាន់តែដុះតាមល្បឿនរបស់វាជារៀងរាល់ថ្ងៃ។ ផ្កាមិនប្រញាប់រីកដើម្បីបង្អួតសម្រស់នោះទេ វារង់ចាំពេលវេលាដ៏សមស្របតាមច្បាប់នៃរដូវកាល។ នៅពេលយើងងាកមកផ្តោតលើដំណើរការ យើងកំពុងរំដោះខ្លួនចេញពីសម្ពាធនៃក្តីរំពឹងទុក ហើយចាប់ផ្តើមស្វែងរកក្តីសុខនៅក្នុងការងារដែលយើងកំពុងធ្វើផ្ទាល់។

១. អន្ទាក់នៃចិត្តដែលជាប់ជំពាក់នឹងលទ្ធផល

បញ្ហាធំបំផុតនៃមនុស្សសម័យថ្មី គឺការរស់នៅក្នុង "ភាពមិនទាន់សម្រេច"។ នៅពេលចិត្តរបស់យើងផ្តោតតែលើលទ្ធផលចុងក្រោយ យើងនឹងមានអារម្មណ៍ថាបច្ចុប្បន្នភាពគឺជាឧបសគ្គដែលត្រូវឆ្លងកាត់ឱ្យបានលឿនបំផុត។ ប្រសិនបើអ្នកចង់សរសេរសៀវភៅមួយក្បាល ហើយអ្នកគិតតែពីថ្ងៃដែលសៀវភៅនោះត្រូវបានបោះពុម្ព រាល់ទំព័រដែលអ្នកកំពុងសរសេរនឹងក្លាយជាបន្ទុកដ៏ធ្ងន់។

ការជាប់ជំពាក់នឹងលទ្ធផល បង្កើតឱ្យមានការថប់បារម្ភ។ យើងបារម្ភថាខ្លាចមិនបានសម្រេចតាមគោលដៅ យើងបារម្ភពីការវិនិច្ឆ័យរបស់អ្នកដទៃ ហើយយើងបារម្ភថាការខិតខំរបស់យើងអាចនឹងឥតប្រយោជន៍។ ការបារម្ភទាំងនេះហើយដែលបឺតជញ្ជក់ថាមពលច្នៃប្រឌិតរបស់យើង បណ្តាលឱ្យយើងបាត់បង់ភាពផ្ចិតផ្ចង់ និងគុណភាពនៅក្នុងការងារ។ ធម្មជាតិបង្រៀនយើងថា លទ្ធផលគឺជាផលតបស្នងនៃដំណើរការដ៏ត្រឹមត្រូវ។ បើឫសរឹងមាំ បើដើមមាំមួន នោះផ្លែផ្កានឹងមកដល់ដោយឯកឯងដោយមិនចាំបាច់បង្ខំ។

២. មេរៀនពីគ្រាប់ពូជ៖ ការអត់ធ្មត់ជាមូលដ្ឋាននៃភាពរីកចម្រើន

ចូរក្រឡេកមើលគ្រាប់ពូជដែលកប់ក្នុងដី។ ក្នុងរយៈពេលដំបូង យើងមើលមិនឃើញការប្រែប្រួលអ្វីទាំងអស់នៅខាងលើផ្ទៃដី។ ប៉ុន្តែនៅខាងក្រោម គ្រាប់ពូជនោះកំពុងធ្វើការយ៉ាងសកម្មក្នុងការចាក់ឫស និងស្រូបយកជីវជាតិ។ ប្រសិនបើកសិករខ្វះការអត់ធ្មត់ ហើយគាស់កកាយដីមើលជារៀងរាល់ថ្ងៃ គ្រាប់ពូជនោះមុខជាស្លាប់មិនខាន។

ការផ្តោតលើដំណើរការ ទាមទារឱ្យយើងយល់ពីច្បាប់នៃ "ពេលវេលាដ៏សមស្រប"។ នៅក្នុងជីវិត ការងារខ្លះត្រូវការពេលវេលាដើម្បីចម្អិនឱ្យឆ្អិនល្អ។ ការរៀនជំនាញថ្មី ការកសាងទំនាក់ទំនង ឬការបង្កើតអាជីវកម្ម សុទ្ធតែត្រូវការដំណាក់កាលនៃ "ការចាក់ឫស"។ នៅពេលយើងផ្តោតលើដំណើរការ យើងរៀនស្រឡាញ់ដំណាក់កាលដែលមើលទៅហាក់ដូចជាគ្មានការវិវត្ត ប៉ុន្តែជាដំណាក់កាលដ៏សំខាន់បំផុតសម្រាប់ភាពរឹងមាំនាពេលអនាគត។

៣. ការរស់នៅក្នុងបច្ចុប្បន្នខណៈកំពុងធ្វើសកម្មភាព

សិល្បៈនៃការផ្តោតលើដំណើរការ គឺស្រដៀងគ្នាទៅនឹងការអនុវត្តសមាធិក្នុងសកម្មភាព។ នៅពេលអ្នកកំពុងលាងចាន ចូរផ្តោតលើអារម្មណ៍នៃទឹកដែលប៉ះដៃ ក្លិនសាប៊ូ និងចលនានៃការដុសខាត់។ នៅពេលអ្នកកំពុងសរសេររបាយការណ៍ ចូរផ្តោតលើការរៀបចំឃ្លាប្រយោគ និងការផ្ទេរគំនិតចេញពីខួរក្បាល។

នៅពេលចិត្ត និងកាយស្ថិតនៅជាមួយគ្នាដាច់ខាតក្នុងកិច្ចការតែមួយ នោះភាពនឿយហត់នឹងថយចុះ ហើយភាពរីករាយនឹងកើតឡើង។ នេះជាអ្វីដែលអ្នកចិត្តវិទ្យាហៅថា "ស្ថានភាពហូរស្រក់" (Flow State)។ នៅក្នុងស្ថានភាពនេះ ពេលវេលាហាក់ដូចជាឈប់ដើរ ហើយយើងលែងមានអារម្មណ៍ថាខ្លួនឯងកំពុងបង្ខំធ្វើការទៀតហើយ ប៉ុន្តែយើងកំពុង "រស់នៅ" ក្នុងកិច្ចការនោះ។ ការផ្តោតលើដំណើរការបំប្លែងរាល់សកម្មភាពប្រចាំថ្ងៃឱ្យទៅជាពិធីបុណ្យនៃជីវិត។

៤. ការកសាងទម្លាប់ដែលឱ្យតម្លៃលើការបោះជំហាន

ដើម្បីបណ្តុះសិល្បៈនេះ យើងត្រូវរៀនឱ្យតម្លៃលើ "ជ័យជម្នះតូចៗ" ជាជាងរង់ចាំតែជ័យជម្នះធំ។ មនុស្សដែលជោគជ័យ និងមានសន្តិភាពក្នុងចិត្តបំផុត មិនមែនជាមនុស្សដែលឈ្លក់វង្វេងនឹងមេដាយនោះទេ ប៉ុន្តែជាមនុស្សដែលស្រឡាញ់ការហ្វឹកហាត់ប្រចាំថ្ងៃ។

យើងត្រូវបង្កើតប្រព័ន្ធនៃការរស់នៅដែលផ្តល់រង្វាន់ដល់ខ្លួនឯងតាមរយៈសកម្មភាព។ ឧទាហរណ៍ ជំនួសឱ្យការសប្បាយចិត្តតែពេលសម្រកទម្ងន់បាន ១០ គីឡូក្រាម ចូររៀនសប្បាយចិត្តនៅពេលដែលអ្នកបានញើសចេញមកក្រោយការហាត់ប្រាណជារៀងរាល់ព្រឹក។ ការប្តូរចំណុចផ្តោតបែបនេះ ធ្វើឱ្យយើងមានកម្លាំងចិត្តបន្តដំណើរទៅមុខជារៀងរហូត ព្រោះយើងទទួលបានរង្វាន់ជារៀងរាល់ថ្ងៃ មិនមែនរង់ចាំដល់គោលដៅចុងក្រោយដែលមិនដឹងថាមកដល់ពេលណានោះទេ។

៥. ការយល់ដឹងពីគុណតម្លៃនៃភាពមិនល្អឥតខ្ចោះ

នៅក្នុងដំណើរការ តែងតែមានកំហុស និងការរអិលដួល។ ធម្មជាតិមិនដែលដើរតាមបន្ទាត់ត្រង់បង្គាប់នោះទេ ស្ទឹងតែងតែហូរវៀចវេរតាមស្ថានភាពដី ប៉ុន្តែវានៅតែទៅដល់សមុទ្រ។ នៅពេលយើងផ្តោតតែលើលទ្ធផល យើងចាត់ទុកកំហុសគឺជាបរាជ័យ។ ប៉ុន្តែនៅពេលយើងផ្តោតលើដំណើរការ យើងមើលឃើញកំហុសគឺជាគ្រូ និងជាចំណែកមួយដែលមិនអាចខ្វះបាននៃភាពចាស់ទុំ។

ការផ្តោតលើដំណើរការអនុញ្ញាតឱ្យយើងមានចិត្តទូលាយចំពោះខ្លួនឯង។ យើងយល់ថា ថ្ងៃនេះយើងប្រហែលជាធ្វើមិនបានល្អដូចការរំពឹងទុក ប៉ុន្តែការដែលយើងនៅតែបន្តធ្វើ វាគឺជាជោគជ័យមួយទៅហើយ។ ភាពស្រស់ស្អាតនៃផ្ទាំងគំនូរ មិនមែនស្ថិតតែលើរូបភាពដែលសម្រេចនោះទេ ប៉ុន្តែវាស្ថិតនៅលើរាល់ស្នាមជក់ដែលវិលវង់ និងការលាយពណ៌ដែលសិល្បករបានឆ្លងកាត់។

៦. វិធីសាស្រ្តអនុវត្តជាក់ស្តែងដើម្បីផ្តោតលើដំណើរការ

1. កំណត់គោលដៅ រួចបំភ្លេចវាចោល៖ កំណត់ទិសដៅដែលអ្នកចង់ទៅឱ្យច្បាស់ ប៉ុន្តែបន្ទាប់មក ចូរងាកមកមើលតែជំហានដែលនៅចំពោះមុខ។ ចូរទុកគោលដៅគ្រាន់តែជាត្រីវិស័យ ប៉ុន្តែកុំទុកវាជាបន្ទុក។
2. បែងចែកកិច្ចការឱ្យតូចបំផុត៖ កិច្ចការធំៗធ្វើឱ្យយើងភ័យខ្លាច និងចង់តែឃើញលទ្ធផលឆាប់ៗ។ ការបំបែកវាឱ្យទៅជាសកម្មភាពតូចៗដែលចំណាយពេលត្រឹម ១៥-៣០ នាទី ជួយឱ្យយើងងាយផ្តោតលើសកម្មភាពផ្ទាល់។
3. សង្កេតមើលអារម្មណ៍៖ នៅពេលដែលចិត្តចាប់ផ្តើមរត់ទៅរកអនាគត ឬបារម្ភពីលទ្ធផល ចូរដកដង្ហើមវែងៗ ហើយនាំចិត្តមកកាន់ឧបករណ៍ ឬការងារដែលនៅក្នុងដៃវិញ។
4. អបអរសាទរការខិតខំ៖ ចូររៀនសរសើរខ្លួនឯងចំពោះការដែលបានចាប់ផ្តើមធ្វើ ទោះបីជាលទ្ធផលមិនទាន់លេចចេញជារូបរាងក៏ដោយ។

នៅក្នុងយុគសម័យដែលអ្វីៗគ្រប់យ៉ាងត្រូវបានវាស់វែងដោយតួលេខ ល្បឿន និងសមិទ្ធផល មនុស្សភាគច្រើនបានធ្លាក់ចូលទៅក្នុងអន្ទាក់នៃ "លទ្ធផលនិយម"។ យើងត្រូវបានបង្រៀនឱ្យរត់ទៅរកទីដៅឱ្យបានលឿនបំផុតតាមដែលអាចធ្វើទៅបាន ដោយភ្លេចគិតថា ជីវិតគឺជាដំណើរ មិនមែនគ្រាន់តែជាចំណុចដៅចុងក្រោយនោះទេ។ ការរស់នៅក្រោមសម្ពាធនៃលទ្ធផល ប្រៀបបាននឹងការដើរនៅលើខ្សែពួរដែលតានតឹងជានិច្ច ដែលនៅទីបំផុតវានឹងធ្វើឱ្យយើងបាត់បង់តុល្យភាពផ្លូវចិត្ត និងសេចក្តីសុខក្នុងបច្ចុប្បន្នភាព។

អន្ទាក់នៃ "លទ្ធផលជាធំ" និងការបាត់បង់ខ្លួនឯង

យើងរស់នៅក្នុងសង្គមមួយដែលឱ្យតម្លៃលើ "អ្វីដែលយើងសម្រេចបាន" ច្រើនជាង "អ្វីដែលយើងជា"។ នៅពេលដែលចិត្តរបស់យើងផ្ដោតខ្លាំងតែទៅលើលទ្ធផលចុងក្រោយ វានឹងបង្កើតជាសម្ពាធដ៏ធ្ងន់ធ្ងរមួយ។ សម្ពាធនេះកើតចេញពីការភ័យខ្លាចចំពោះភាពបរាជ័យ និងការព្រួយបារម្ភអំពីអនាគតដែលមិនទាន់មកដល់។

នៅពេលយើងផ្ដោតលើតែលទ្ធផល យើងចាប់ផ្តើមមើលឃើញសកម្មភាពបច្ចុប្បន្នគ្រាន់តែជា "មធ្យោបាយ" ដើម្បីឈានទៅរក "គោលដៅ"។ ការធ្វើបែបនេះ ធ្វើឱ្យយើងបាត់បង់នូវភាពរីករាយនៅក្នុងការងារដែលយើងកំពុងធ្វើ។ យើងធ្វើការដោយភាពតានតឹង យើងរៀនដោយភាពតានតឹង ហើយសូម្បីតែការសម្រាក ក៏យើងសម្រាកដោយភាពតានតឹង ព្រោះយើងបារម្ភថាការឈប់សម្រាកនឹងធ្វើឱ្យលទ្ធផលចុងក្រោយមកដល់យឺត។ ការជាប់ជំពាក់នឹងលទ្ធផល បង្កើតឱ្យមានវដ្តនៃភាពមិនចេះស្កប់ស្កល់ បើទោះបីជាសម្រេចបានគោលដៅមួយហើយ ក៏យើងនៅតែមិនមានសេចក្តីសុខពិតប្រាកដ ព្រោះចិត្តបានរត់ទៅរកគោលដៅបន្ទាប់បាត់ទៅហើយ។

មេរៀនពីធម្មជាតិ៖ ការលូតលាស់ដោយមិនបង្ខំ

ប្រសិនបើយើងក្រឡេកមើលទៅកាន់ធម្មជាតិ យើងនឹងឃើញអាថ៌កំបាំងដ៏អស្ចារ្យនៃការរស់នៅ។ ដើមឈើមិនដែលបង្ខំខ្លួនឯងឱ្យដុះផ្កានៅក្នុងរដូវរងានោះទេ ហើយផ្កាក៏មិនដែលប្រជែងគ្នាថាអ្នកណារីកមុនអ្នកណានោះដែរ។ គ្រប់យ៉ាងកើតឡើងតាមល្បឿន និងពេលវេលាដ៏សមស្របរបស់វា។

ធម្មជាតិមិនដែលខ្វល់ខ្វាយអំពីលទ្ធផលឡើយ ប៉ុន្តែធម្មជាតិផ្តោតលើ "ដំណើរការ"។ ឫសដុះចុះក្រោមដើម្បីស្រូបយកជីជាតិ ដើមលូតឡើងលើដើម្បីទទួលពន្លឺព្រះអាទិត្យ។ ការរីកលូតលាស់កើតឡើងដោយស្ងប់ស្ងាត់ និងមានរបៀបរៀបរយបំផុត។ នៅពេលយើងព្យាយាមបង្ខំលទ្ធផលឱ្យកើតឡើងលឿនជាងធម្មជាតិ វាមិនខុសពីការទាញពន្លកស្រូវឱ្យដុះលឿននោះទេ ដែលលទ្ធផលចុងក្រោយគឺមានតែការធ្វើឱ្យពន្លកនោះងាប់ទៅវិញតែប៉ុណ្ណោះ។ ការរំដោះខ្លួនពីសម្ពាធនៃលទ្ធផល គឺការរៀនរស់នៅឱ្យស្របតាមចង្វាក់នៃធម្មជាតិ ដែលអ្វីៗសុទ្ធតែមានពេលវេលារបស់វា។

ការប្តូរការផ្តោតអារម្មណ៍ពី "អ្វី" មកជា "របៀប"

ការរំដោះខ្លួនចេញពីសម្ពាធ មិនមែនមានន័យថាការបោះបង់គោលដៅចោល ឬការរស់នៅដោយគ្មានគោលបំណងនោះទេ។ ផ្ទុយទៅវិញ វាគឺជាការផ្លាស់ប្តូរការផ្តោតអារម្មណ៍ (Shift of Focus)។ ជំនួសឱ្យការសួរខ្លួនឯងថា "តើនៅពេលណាទើបខ្ញុំបានលទ្ធផល?" ចូរផ្លាស់មកសួរថា "តើខ្ញុំអាចធ្វើកិច្ចការនៅចំពោះមុខនេះឱ្យបានល្អបំផុត និងដោយសេចក្តីសុខបំផុតតាមរបៀបណា?"

នៅពេលយើងផ្ដោតលើ "របៀប" ឬ "ដំណើរការ" ចិត្តរបស់យើងនឹងស្ថិតនៅក្នុងបច្ចុប្បន្នភាព។ នៅពេលចិត្តនៅនឹងបច្ចុប្បន្ន កម្លាំងថាមពលទាំងអស់នឹងត្រូវបានប្រើប្រាស់ទៅលើការងារនោះយ៉ាងពេញលេញ។ នេះហើយគឺជាអាថ៌កំបាំងនៃភាពជោគជ័យដ៏អស្ចារ្យ៖ លទ្ធផលល្អបំផុត កើតចេញពីការធ្វើសកម្មភាពដ៏ល្អបំផុតក្នុងពេលបច្ចុប្បន្ន ដោយមិនមានការរំខានពីការបារម្ភអំពីលទ្ធផលនាពេលអនាគត។

ភាពផ្ទុយគ្នានៃការលះបង់ក្តីបារម្ភ (The Paradox of Detachment)

មានច្បាប់ចិត្តវិទ្យាមួយបានបង្ហាញថា នៅពេលយើងកាន់តែចង់បានលទ្ធផលខ្លាំងពេក យើងកាន់តែពិបាកនឹងសម្រេចវាបាន។ នេះក៏ព្រោះតែការចង់បានខ្លាំង បង្កើតឱ្យមានភាពភ័យខ្លាច។ ភាពភ័យខ្លាចធ្វើឱ្យខួរក្បាលតានតឹង បិទបាំងភាពច្នៃប្រឌិត និងធ្វើឱ្យយើងងាយនឹងបង្កកំហុស។

ផ្ទុយទៅវិញ នៅពេលយើងលះបង់ការជាប់ជំពាក់នឹងលទ្ធផល យើងមានអារម្មណ៍សេរី។ ភាពសេរីនេះអនុញ្ញាតឱ្យយើងបញ្ចេញសមត្ថភាពបានពេញលេញ។ យើងមិនខ្លាចនឹងការសាកល្បង យើងមិនខ្លាចនឹងការខុសឆ្គង ហើយយើងមានភាពអត់ធ្មត់ខ្ពស់។ នៅពេលដែលយើងលែងខ្វល់ខ្វាយពីលទ្ធផល លទ្ធផលដែលល្អលើសពីការរំពឹងទុកជាច្រើនដង បែរជាមកដល់យើងដោយខ្លួនឯងទៅវិញ។ នេះគឺជាភាពផ្ទុយគ្នាដ៏ស្រស់ស្អាតនៃការរស់នៅតាមល្បឿនធម្មជាតិ។

វិធីសាស្ត្រអនុវត្តដើម្បីរំដោះខ្លួនពីសម្ពាធ

1. ការកំណត់បំណងប្រាថ្នាជំនួសឱ្យគោលដៅរឹងត្អឹង៖ ជំនួសឱ្យការដាក់គោលដៅថា "ខ្ញុំត្រូវតែជោគជ័យឱ្យបានក្នុងរយៈពេល ៣ ខែ" ចូរដាក់បំណងប្រាថ្នាថា "ខ្ញុំនឹងខិតខំរៀនសូត្រ និងអភិវឌ្ឍខ្លួនឱ្យបានល្អបំផុតរៀងរាល់ថ្ងៃ"។ បំណងប្រាថ្នាផ្តល់នូវទិសដៅ ប៉ុន្តែវាមិនផ្ដល់នូវសម្ពាធដូចជាគោលដៅដែលកំណត់ដោយពេលវេលារឹងត្អឹងនោះទេ។
2. ការដឹងគុណចំពោះដំណើរការ៖ ជារៀងរាល់ថ្ងៃ ចូររកមើលចំណុចដែលអ្នកបានរៀន ឬភាពស្រស់ស្អាតដែលកើតឡើងក្នុងពេលកំពុងធ្វើការ។ ការអបអរជ័យជម្នះតូចៗក្នុងដំណើរការ នឹងធ្វើឱ្យអ្នកមានកម្លាំងចិត្តបន្តទៅមុខដោយមិនចាំបាច់រង់ចាំដល់ទីដៅចុងក្រោយ។
3. ការទទួលស្គាល់ភាពមិនអាចគ្រប់គ្រងបាន៖ ចូរទទួលស្គាល់ថា ក្នុងជីវិតនេះមានរឿងជាច្រើនដែលយើងមិនអាចគ្រប់គ្រងបាន។ យើងអាចគ្រប់គ្រងបានតែ "សកម្មភាពរបស់យើង" ប៉ុន្តែយើងមិនអាចគ្រប់គ្រង "កត្តាខាងក្រៅ" ដែលជះឥទ្ធិពលលើលទ្ធផលនោះទេ។ នៅពេលយើងដឹងច្បាស់ពីចំណុចនេះ យើងនឹងឈប់ដាក់ទោសខ្លួនឯងចំពោះលទ្ធផលដែលមិនសមបំណង។
4. ការអនុវត្តសតិ (Mindfulness)៖ ការចំណាយពេលខ្លះក្នុងមួយថ្ងៃដើម្បីនៅស្ងៀម សង្កេតដង្ហើម ឬសង្កេតមើលធម្មជាតិជុំវិញខ្លួន នឹងជួយឱ្យចិត្តត្រឡប់មកកាន់ល្បឿនធម្មជាតិវិញ។ វារំលឹកយើងថា ពិភពលោកនៅតែបន្តវិល ហើយជីវិតនៅតែមានតម្លៃ បើទោះបីជាថ្ងៃនេះយើងមិនទាន់សម្រេចបានអ្វីធំដុំក៏ដោយ។

ក្នុងយុគសម័យដែលអ្វីៗគ្រប់យ៉ាងហាក់ដូចជាវិលលឿនដូចផ្លេកបន្ទោរ មនុស្សជាតិកំពុងជាប់អន្ទាក់ក្នុងវដ្តនៃភាពប្រញាប់ប្រញាល់ដែលមិនចេះចប់មិនចេះហើយ។ យើងភ្ញាក់ឡើងជាមួយនឹងសំឡេងរោទ៍នៃទូរស័ព្ទដៃ បន្តដោយការត្រួតពិនិត្យសារដែលមិនទាន់បានអាន និងព័ត៌មានដែលហូរចូលមកយ៉ាងគំហុក។ ក្នុងពិភពលោកដ៏មមាញឹកនេះ យើងបានភ្លេចនូវចង្វាក់ពិតប្រាកដនៃជីវិត ដែលជាចង្វាក់ដើរតាមល្បឿននៃធម្មជាតិ។ សន្តិភាពផ្លូវចិត្ត មិនមែនជារបស់ប្រណីតសម្រាប់តែអ្នកមាន ឬអ្នកបួសនោះទេ ប៉ុន្តែវាគឺជាសិទ្ធិជាមូលដ្ឋានដែលមនុស្សគ្រប់រូបអាចស្វែងរកបាន ប្រសិនបើពួកគេចេះរបៀបបង្អង់ល្បឿន។

១. ឫសគល់នៃភាពវឹកវរក្នុងជីវិតសម័យថ្មី

មូលហេតុចម្បងដែលធ្វើឱ្យយើងបាត់បង់សន្តិភាពផ្លូវចិត្ត គឺការយល់ច្រឡំរវាង "ភាពរវល់" និង "ផលិតភាព"។ ក្នុងសង្គមបច្ចុប្បន្ន មនុស្សដែលរវល់ខ្លាំងត្រូវបានគេលើកតម្កើងថាជាមនុស្សជោគជ័យ។ ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ ភាពរវល់ដែលគ្មានគោលដៅច្បាស់លាស់ ប្រៀបដូចជាការរត់នៅលើម៉ាស៊ីនហាត់ប្រាណ យើងប្រើកម្លាំងអស់ពីខ្លួន ប៉ុន្តែយើងនៅកន្លែងដដែល។

សម្ពាធពីបណ្ដាញសង្គម និងការប្រៀបធៀបខ្លួនឯងទៅនឹងអ្នកដទៃ បានបង្កើតឱ្យមានអារម្មណ៍ភ័យខ្លាចក្នុងការធ្លាក់ក្រោយ។ យើងព្យាយាមធ្វើអ្វីៗឱ្យបានច្រើនក្នុងពេលតែមួយ ប៉ុន្តែលទ្ធផលដែលទទួលបានគឺភាពតានតឹង និងការបាក់កម្លាំងចិត្ត។ ធម្មជាតិមិនដែលប្រញាប់ប្រញាល់ឡើយ ប៉ុន្តែអ្វីៗគ្រប់យ៉ាងតែងតែត្រូវបានសម្រេចតាមពេលវេលាដ៏ត្រឹមត្រូវរបស់វា។

២. មេរៀនពីធម្មជាតិ៖ ការរៀនរស់តាមល្បឿនដើមឈើ

ប្រសិនបើយើងសង្កេតមើលដើមឈើធំៗនៅក្នុងព្រៃ យើងនឹងឃើញអាថ៌កំបាំងដ៏អស្ចារ្យ។ ដើមឈើមិនប្រកួតប្រជែងគ្នាដុះឱ្យលឿនជាងគេក្នុងមួយយប់នោះទេ។ វាប្រើពេលវេលាជាច្រើនឆ្នាំដើម្បីពង្រឹងឫសក្នុងដី មុននឹងវាលូតកម្ពស់ទៅលើមេឃ។ នេះគឺជា "ល្បឿនធម្មជាតិ"។

ការស្វែងរកសន្តិភាពផ្លូវចិត្ត ទាមទារឱ្យយើងចេះចាក់ឫសខ្លួនឯងឱ្យរឹងមាំក្នុងបច្ចុប្បន្នកាល។ នៅពេលយើងប្រញាប់ប្រញាល់ ចិត្តរបស់យើងនឹងរត់ទៅដល់អនាគត ឬជាប់ជំពាក់ក្នុងអតីតកាល។ ប៉ុន្តែសន្តិភាពពិតប្រាកដមានតែក្នុង "ពេលនេះ" ប៉ុណ្ណោះ។ ការដើរយឺតៗ ការដកដង្ហើមវែងៗ និងការសង្កេតមើលការប្រែប្រួលនៃរដូវកាល ជួយឱ្យចិត្តរបស់យើងត្រឡប់មកមានតុល្យភាពឡើងវិញ។

៣. សិល្បៈនៃភាពស្ងប់ស្ងាត់ក្នុងសកម្មភាពប្រចាំថ្ងៃ

ការស្វែងរកសន្តិភាព មិនមែនមានន័យថាត្រូវរត់ទៅរស់នៅក្នុងព្រៃម្នាក់ឯងនោះទេ។ វាគឺជាសមត្ថភាពក្នុងការរក្សាចិត្តឱ្យស្ងប់ ទោះបីជាយើងកំពុងស្ថិតក្នុងទីក្រុងដែលមានសំឡេងអ៊ូអរក៏ដោយ។ យើងអាចអនុវត្តតាមវិធីសាស្រ្តសាមញ្ញៗដូចខាងក្រោម៖

• ការទទួលទានដោយដឹងខ្លួន៖ ជាជាងការទទួលទានបាយបណ្តើរ មើលទូរស័ព្ទបណ្តើរ ចូរព្យាយាមផ្តោតលើរសជាតិ ក្លិន និងការទំពារអាហារនីមួយៗ។ នេះគឺជាការបណ្តុះសតិដែលនាំមកនូវភាពស្ងប់ស្ងាត់។
• ការដើរដោយការយកចិត្តទុកដាក់៖ នៅពេលដើរទៅកាន់កន្លែងធ្វើការ ឬផ្ទះ ចូរមានអារម្មណ៍ដឹងពីការប៉ះទង្គិចនៃបាតជើងទៅនឹងដី។ ឱ្យផែនដីជួយស្រូបយកភាពតានតឹងចេញពីខ្លួនអ្នក។
• ការស្តាប់ដោយគ្មានការវិនិច្ឆ័យ៖ នៅពេលសន្ទនាជាមួយអ្នកដទៃ ចូរស្តាប់ដោយបេះដូង មិនមែនស្តាប់ដើម្បីតែរកពាក្យតបតវិញនោះទេ។ ភាពស្ងប់ស្ងាត់នៃការស្តាប់ បង្កើតបានជាសន្តិភាពរវាងបុគ្គល និងបុគ្គល។

៤. ការបន្សុទ្ធចិត្តពីសំឡេងរំខាននៃឌីជីថល

នៅក្នុងពិភពលោកដែលព័ត៌មានហូរហៀរ សន្តិភាពផ្លូវចិត្តជារឿយៗត្រូវបានរំខានដោយការជូនដំណឹងដែលមិនចេះចប់។ ដើម្បីស្វែងរកភាពស្ងប់ស្ងាត់ យើងត្រូវចេះកំណត់ព្រំដែនជាមួយបច្ចេកវិទ្យា។ ការបង្កើត "តំបន់គ្មានបច្ចេកវិទ្យា" នៅក្នុងផ្ទះ ឬការកំណត់ពេលវេលាដាច់ខាតដើម្បីបិទឧបករណ៍អេឡិចត្រូនិច គឺជាការផ្ដល់ដង្ហើមដល់វិញ្ញាណរបស់យើង។

នៅពេលយើងនៅឆ្ងាយពីអេក្រង់ យើងចាប់ផ្តើមឮសំឡេងផ្ទៃក្នុងរបស់ខ្លួនឯងម្តងទៀត។ យើងចាប់ផ្តើមមើលឃើញសម្រស់នៃពន្លឺព្រះអាទិត្យពេលល្ងាច ឬឮសំឡេងបក្សីដែលធ្លាប់តែត្រូវបានលុបបាត់ដោយសំឡេងចរាចរណ៍។ នេះគឺជាសន្តិភាពដែលមិនចំណាយប្រាក់ទិញ ប៉ុន្តែវាមានតម្លៃមហាសាល។

៥. ការទទួលយកភាពមិនល្អឥតខ្ចោះ

មូលហេតុមួយដែលធ្វើឱ្យយើងបាត់បង់ភាពស្ងប់ស្ងាត់ គឺការចង់បានភាពល្អឥតខ្ចោះគ្រប់យ៉ាង។ យើងចង់ឱ្យការងារជោគជ័យបំផុត គ្រួសារល្អបំផុត និងរូបរាងកាយស្អាតបំផុត។ ធម្មជាតិបង្រៀនយើងថា គ្មានអ្វីដែលល្អឥតខ្ចោះនោះទេ ប៉ុន្តែគ្រប់យ៉ាងគឺស្រស់ស្អាតតាមបែបរបស់វា។

ដើមឈើដែលមានមែកកោង ក៏មានសម្រស់ប្លែកពីដើមឈើដែលដុះត្រង់។ ការរៀនទទួលយកចំណុចខ្វះខាតរបស់ខ្លួនឯង និងអ្នកដទៃ គឺជាគន្លឹះដ៏សំខាន់នៃសន្តិភាពផ្លូវចិត្ត។ នៅពេលយើងឈប់ដាក់សម្ពាធលើខ្លួនឯងឱ្យក្លាយជាអ្វីដែលមិនមែនជាយើង បន្ទុកដ៏ធ្ងន់ក្នុងចិត្តនឹងត្រូវដកចេញភ្លាមៗ។

៦. ពិធីសាស្រ្តប្រចាំថ្ងៃដើម្បីពង្រឹងសន្តិភាព

ការរក្សាសន្តិភាពផ្លូវចិត្តមិនមែនធ្វើឡើងតែម្តងម្កាលនោះទេ វាជាការហាត់ពត់ជារៀងរាល់ថ្ងៃ។ ការបង្កើតទម្លាប់ល្អៗមួយចំនួនអាចជួយបាន៖

1. ពេលព្រឹកនៃភាពស្ងប់ស្ងាត់៖ ចំណាយពេលយ៉ាងហោចណាស់ ១០ នាទី ក្រោយភ្ញាក់ពីដេក ដោយមិនប៉ះទូរស័ព្ទ។ អង្គុយស្ងៀម សង្កេតដង្ហើម ឬផឹកទឹកក្ដៅមួយកែវដោយសេចក្តីដឹងគុណ។
2. ការដឹងគុណ៖ មុននឹងចូលគេង ចូរកត់ត្រា ឬរំលឹកនូវរឿង ៣ យ៉ាងដែលអ្នកមានអារម្មណ៍ដឹងគុណក្នុងថ្ងៃនោះ។ នេះជួយបង្វែរចិត្តពីការផ្តោតលើបញ្ហា មកផ្តោតលើភាពសម្បូរបែបនៃជីវិត។
3. ការតភ្ជាប់ជាមួយផែនដី៖ ការដាំដើមឈើ ឬការដើរជើងទទេលើស្មៅ ជួយឱ្យថាមពលក្នុងខ្លួនមានលំនឹង។ ធម្មជាតិគឺជាអ្នកព្យាបាលដ៏ពូកែបំផុត។