សេចក្តីផ្តើមនៃមេរៀនជីវិតពីធម្មជាតិ

នៅក្នុងលោកនេះ គ្មានគ្រូណាដែលអស្ចារ្យ និងស្ងប់ស្ងាត់ជាងធម្មជាតិនោះឡើយ។ ចាប់តាំងពីព្រះអាទិត្យរះរហូតដល់ព្រះច័ន្ទលាក់ខ្លួន ធម្មជាតិបាននិងកំពុងបង្រៀនយើងនូវមេរៀនដ៏ស៊ីជម្រៅបំផុតអំពីការរស់នៅ ការផ្លាស់ប្តូរ និងជាពិសេសគឺ «សិល្បៈនៃការលះបង់»។ ការលះបង់នៅក្នុងន័យនៃធម្មជាតិ មិនមែនមានន័យថាជាការបាត់បង់ដោយទទេៗនោះទេ ប៉ុន្តែវាគឺជាដំណើរការដ៏ចាំបាច់មួយ ដើម្បីបើកផ្លូវឱ្យអ្វីៗដែលថ្មី និងប្រសើរជាងមុនបានចាប់កំណើតឡើង។

មនុស្សភាគច្រើនតែងតែភ័យខ្លាចចំពោះការផ្លាស់ប្តូរ និងការបោះបង់ចោលនូវអ្វីដែលខ្លួនធ្លាប់មាន ធ្លាប់ស្គាល់ ឬធ្លាប់កាន់កាប់។ យើងតោងទាមនូវអតីតកាល យើងឱបក្រសោបនូវការឈឺចាប់ ហើយយើងមិនហ៊ានព្រលែងដៃពីអ្វីដែលកំពុងតែធ្វើឱ្យយើងធ្ងន់នោះទេ។ ប៉ុន្តែ ប្រសិនបើយើងងាកមកសម្លឹងមើលពិភពលោកជុំវិញខ្លួនយើងវិញ យើងនឹងឃើញថា សូម្បីតែមែកឈើ ទឹកទន្លេ ឬសត្វលោកតូចៗ ក៏សុទ្ធតែមានអាថ៌កំបាំងនៃការលះបង់ដែលនាំទៅរកការរស់រានមានជីវិតជាថ្មី។

ស្លឹកឈើដែលជ្រុះដើម្បីពន្លកថ្មី៖ ភាពស្រស់ស្អាតនៃការលះបង់

សូមសម្លឹងមើលដើមឈើធំមួយនៅរដូវស្លឹកឈើជ្រុះ។ នៅពេលដែលធាតុអាកាសប្រែប្រួល ដើមឈើមិនព្យាយាមតោងទាមស្លឹកដែលចាស់ជរារបស់វាឡើយ។ វាដឹងយ៉ាងច្បាស់ថា ប្រសិនបើវានៅតែរក្សាស្លឹកទាំងនោះ វានឹងត្រូវចំណាយថាមពលយ៉ាងច្រើនដើម្បីចិញ្ចឹមអ្វីដែលជិតនឹងងាប់ទៅហើយ ហើយនៅទីបំផុត វានឹងមិនអាចទ្រាំទ្រនឹងភាពរងានៃរដូវរងាបានឡើយ។

ការជ្រុះនៃស្លឹកឈើមិនមែនជាការបរាជ័យនោះទេ ប៉ុន្តែវាគឺជាយុទ្ធសាស្ត្រនៃការរស់រាន។ ការលះបង់ស្លឹកចាស់ គឺជាការសន្សំថាមពល ដើម្បីរក្សាជីវិតដើម និងឫសឱ្យនៅរឹងមាំ។ នេះគឺជាមេរៀនទីមួយសម្រាប់ជីវិតមនុស្ស៖ ជួនកាលយើងត្រូវរៀនលះបង់នូវមោទនភាព ឋានៈ ឬសូម្បីតែទំនាក់ទំនងដែលលែងមានប្រយោជន៍ ដើម្បីរក្សាភាពរឹងមាំនៃផ្លូវចិត្ត និងត្រៀមខ្លួនសម្រាប់ «ពន្លកថ្មី» ដែលនឹងលេចឡើងនៅរដូវផ្ការីកខាងមុខ។ ប្រសិនបើដើមឈើមិនព្រមលះបង់ស្លឹកចាស់ទេ វាក៏គ្មានឱកាសនឹងបានឃើញភាពស្រស់បំព្រងនៃស្លឹកខ្ចីឡើយ។

ទឹកហូរមិនដែលត្រឡប់៖ ថាមពលនៃការព្រលែង

ទឹកទន្លេដែលហូរទៅមុខ មិនដែលព្យាយាមហូរត្រឡប់មកក្រោយវិញឡើយ។ ទឹកដែលនៅនឹងមួយកន្លែងយូរពេក នឹងក្លាយជាទឹកស្អុយ រីឯទឹកដែលហូរជានិច្ច គឺជាទឹកដែលមានជីវិត និងភាពស្រស់ថ្លា។ ធម្មជាតិបង្រៀនយើងថា ជីវិតគឺជាលំហូរ។ ការព្យាយាមតោងទាមរឿងរ៉ាវដែលកន្លងហួសទៅហើយ ប្រៀបដូចជាការព្យាយាមធ្វើឱ្យទឹកទន្លេហូរត្រឡប់ក្រោយ ដែលវាមិនត្រឹមតែមិនអាចទៅរួចទេ ប៉ុន្តែវាក៏ធ្វើឱ្យយើងអស់កម្លាំង និងបាត់បង់សន្តិភាពក្នុងចិត្តផងដែរ។

ការលះបង់ក្នុងបរិបទនេះ គឺ «ការព្រលែង» (Letting go)។ វាគឺជាការអនុញ្ញាតឱ្យព្រឹត្តិការណ៍ផ្សេងៗហូរឆ្លងកាត់ជីវិតយើង ដោយមិនចាំបាច់រក្សាទុកនូវកំហឹង ភាពស្តាយក្រោយ ឬការសងសឹក។ នៅពេលដែលយើងរៀនធ្វើខ្លួនឱ្យដូចជាទឹក ដែលចេះបត់បែនតាមស្ថានភាព និងចេះហូរទៅមុខជានិច្ច យើងនឹងរកឃើញសេរីភាពដ៏ពិតប្រាកដ។ ការព្រលែងមិនមែនមានន័យថាយើងភ្លេចនោះទេ ប៉ុន្តែមានន័យថាយើងលែងអនុញ្ញាតឱ្យរឿងទាំងនោះមកបង្កាំងដំណើររបស់យើងទៅកាន់អនាគត។

ការផ្លាស់ប្តូរសំបក៖ ការឈឺចាប់ដែលនាំមកនូវការលូតលាស់

សត្វជាច្រើនប្រភេទ ដូចជាពស់ ឬក្តាម ត្រូវឆ្លងកាត់ដំណើរការ «ស៊កសំបក» ឬផ្លាស់ប្តូរស្បែករបស់វា។ នៅពេលដែលរាងកាយរបស់វាលូតលាស់ធំជាងមុន សំបកចាស់ដែលធ្លាប់ការពារវា ក៏ប្រែទៅជាគុកដែលរឹតបន្តឹងវាទៅវិញ។ ដើម្បីលូតលាស់បាន ពួកវាគ្មានជម្រើសអ្វីក្រៅពីការបោះបង់ចោលនូវសំបកចាស់ដ៏រឹងមាំនោះឡើយ។

ដំណើរការនេះមិនមែនជារឿងងាយស្រួល ឬគ្មានការឈឺចាប់នោះទេ។ ក្នុងកំឡុងពេលផ្លាស់ប្តូរសំបក សត្វទាំងនោះនឹងស្ថិតក្នុងស្ថានភាពងាយរងគ្រោះបំផុត ប៉ុន្តែវាគឺជាតម្លៃដែលត្រូវបង់សម្រាប់ការលូតលាស់។ ជីវិតមនុស្សយើងក៏ដូចគ្នា ជួនកាល «តំបន់សុវត្ថិភាព» (Comfort Zone) របស់យើង ប្រៀបដូចជាសំបកចាស់អញ្ចឹង។ ទោះបីជាវាធ្វើឱ្យយើងមានអារម្មណ៍ថាមានសុវត្ថិភាព ប៉ុន្តែវាក៏កំពុងរារាំងមិនឱ្យយើងក្លាយជាមនុស្សដែលអស្ចារ្យជាងមុនដែរ។ ការលះបង់នូវទម្លាប់ចាស់ៗ ការគិតបែបអវិជ្ជមាន និងការភ័យខ្លាច គឺជាការបោះបង់សំបកចាស់ ដើម្បីផ្តល់ឱកាសឱ្យខ្លួនឯងបានរីកធំធាត់ក្នុងពិភពលោកដែលធំជាងមុន។

ភាពអត់ធ្មត់នៃគ្រាប់ពូជក្នុងដី៖ ការស្លាប់នៃអត្តសញ្ញាណចាស់

មុននឹងគ្រាប់ពូជមួយអាចក្លាយជាដើមឈើដ៏ធំស្កឹមស្កៃបាន វាតែងតែត្រូវកប់ខ្លួននៅក្នុងដីដ៏ងងឹត។ នៅក្នុងជម្រៅដីនោះ គ្រាប់ពូជត្រូវតែ «រលាយ» ឬ «ស្លាប់» ចេញពីអត្តសញ្ញាណជាគ្រាប់ពូជ ដើម្បីឱ្យជីវិតថ្មីអាចដុះចេញមកបាន។ ប្រសិនបើគ្រាប់ពូជនៅតែចង់រក្សារាងរៅជាគ្រាប់ពូជដ៏រឹងមាំជានិច្ច វានឹងគ្មានថ្ងៃបានឃើញពន្លឺព្រះអាទិត្យឡើយ។

មេរៀននេះប្រាប់យើងថា ការលះបង់ដ៏ធំបំផុត គឺការលះបង់ «អញ» ឬ «ខ្លួនអញ» ដែលយើងធ្លាប់សាងឡើង។ ជួនកាល ដើម្បីចាប់ផ្តើមជីវិតថ្មី យើងត្រូវហ៊ានបំផ្លាញចោលនូវជំនឿខុសឆ្គង ឬចរិតលក្ខណៈដែលមិនល្អ ដែលយើងធ្លាប់ឱបក្រសោបអស់ជាច្រើនឆ្នាំ។ ការធ្លាក់ចូលទៅក្នុងភាពងងឹតនៃជីវិត ឬការជួបការលំបាក មិនមែនជាទីបញ្ចប់នោះទេ ប៉ុន្តែវាគឺជាដំណាក់កាលដែលយើងកំពុង «រលាយ» ដើម្បីរៀបចំខ្លួនក្លាយជាអ្វីមួយដែលរឹងមាំ និងមានតម្លៃជាងមុន។

នៅក្នុងជំពូកបន្តបន្ទាប់ យើងនឹងសិក្សាកាន់តែស៊ីជម្រៅអំពីរបៀបអនុវត្តសិល្បៈនៃការលះបង់នេះនៅក្នុងជីវិតប្រចាំថ្ងៃ មិនថាជាការលះបង់ផ្លូវចិត្ត ទំនាក់ទំនង ឬការងារ ដើម្បីស្វែងរកជីវិតថ្មីដែលពោរពេញដោយសន្តិភាព និងភាពជោគជ័យ។ ចូរចាំថា ការលះបង់គឺជាការបើកទ្វារ ចំណែកឯការតោងទាមគឺជាការបិទខ្លួនឯងនៅក្នុងបន្ទប់ដ៏ចង្អៀត។ តើអ្នកត្រៀមខ្លួនរួចរាល់ហើយឬនៅ ក្នុងការរៀនសូត្រពីធម្មជាតិ ហើយចាប់ផ្តើមដំណើរនៃការផ្លាស់ប្តូរជីវិតរបស់អ្នក?

អាថ៌កំបាំងនៃរដូវស្លឹកឈើជ្រុះ

នៅពេលដែលខ្យល់ត្រជាក់នៃរដូវផ្លាស់ប្តូរចាប់ផ្តើមបក់បោកមកដល់ ធម្មជាតិហាក់ដូចជាកំពុងខ្សឹបប្រាប់យើងអំពីអាថ៌កំបាំងដ៏ជ្រាលជ្រៅបំផុតមួយនៃសកលលោក។ នោះគឺអាថ៌កំបាំងនៃការលះបង់។ នៅក្នុងក្រសែភ្នែករបស់អ្នកសង្កេតការណ៍ទូទៅ រដូវស្លឹកឈើជ្រុះអាចមើលទៅដូចជាការស្លាប់ ឬការបាត់បង់នូវសម្រស់ដ៏ត្រកាលនៃរដូវក្ដៅ ប៉ុន្តែសម្រាប់អ្នកដែលចេះសម្លឹងមើលដោយបេះដូង រដូវកាលនេះគឺជាសិល្បៈដ៏ខ្ពង់ខ្ពស់នៃការរៀបចំខ្លួនដើម្បីឈានទៅរកជីវិតថ្មី។

ការរៀនសូត្រពីភាពស្ងៀមស្ងាត់នៃធម្មជាតិ

ដើមឈើមិនដែលតោងទាមស្លឹករបស់វាដោយភាពភ័យខ្លាចនោះទេ។ នៅពេលដែលពេលវេលាមកដល់ វាក៏ព្រមបញ្ចេញនូវអ្វីដែលធ្លាប់ជាផ្នែកមួយនៃខ្លួនវាឱ្យធ្លាក់ចុះមកដីដោយដឹងខ្លួន។ នេះគឺជាមេរៀនដំបូងដែលរដូវស្លឹកឈើជ្រុះបង្រៀនយើង៖ ការលះបង់មិនមែនជាការបោះបង់ដោយភាពទន់ខ្សោយនោះទេ ប៉ុន្តែវាគឺជាការអនុញ្ញាតឱ្យអ្វីៗប្រព្រឹត្តទៅតាមច្បាប់ធម្មជាតិ។

មនុស្សយើងភាគច្រើនចំណាយពេលពេញមួយជីវិតដើម្បីព្យាយាម «រក្សាទុក» និង «តោងទាម»។ យើងតោងទាមអតីតកាល តោងទាមឋានៈ តោងទាមមនោសញ្ចេតនាដែលប្រេះឆា និងតោងទាមសូម្បីតែការឈឺចាប់ដែលលែងផ្តល់ផលប្រយោជន៍ដល់យើង។ យើងខ្លាចថា ប្រសិនបើគ្មានអ្វីៗទាំងនោះទេ យើងនឹងក្លាយជាមនុស្សទទេស្អាត។ ប៉ុន្តែ ដើមឈើបង្រៀនយើងថា មានតែការជម្រះស្លឹកចាស់ៗចោលប៉ុណ្ណោះ ទើបវាមានកម្លាំងគ្រប់គ្រាន់ដើម្បីរស់រានឆ្លងកាត់រដូវរងាដ៏រងា និងអាចដុះពន្លកថ្មីនៅរដូវផ្ការីក។

សម្រស់នៃការផ្លាស់ប្តូរពណ៌

មុនពេលស្លឹកឈើជ្រុះចុះមកដល់ដី វាតែងតែបង្ហាញនូវពណ៌ដ៏ស្រស់ស្អាតបំផុតរបស់វា។ ពណ៌មាស ពណ៌ក្រហមឆ្អៅ និងពណ៌លឿងទុំ គឺជាសញ្ញានៃការត្រៀមខ្លួន។ ក្នុងជីវិតមនុស្សយើង ក៏មានដំណាក់កាលបែបនេះដែរ។ ការឈឺចាប់ និងការលះបង់ ជារឿយៗតែងតែមកជាមួយនូវការយល់ដឹងដ៏ជ្រាលជ្រៅ។ ភាពចាស់ទុំនៃស្មារតីកើតឡើងនៅពេលដែលយើងទទួលស្គាល់ថា អ្វីៗគ្រប់យ៉ាងសុទ្ធតែមានអាយុកាលរបស់វា។

អាថ៌កំបាំងដ៏អស្ចារ្យគឺស្ថិតនៅត្រង់ថា ស្លឹកឈើដែលធ្លាក់ចុះនោះមិនមែនបាត់បង់ទៅដោយឥតប្រយោជន៍ឡើយ។ វានឹងក្លាយជាជីជាតិសម្រាប់ចិញ្ចឹមដី ដើម្បីឱ្យដើមឈើដដែលនោះអាចដុះដាលកាន់តែរឹងមាំជាងមុន។ នេះជាការរំលឹកដល់យើងថា រាល់ការលះបង់ដែលយើងបានធ្វើ រាល់ទឹកភ្នែកដែលយើងបានបង្ហូរ និងរាល់ការឈឺចាប់ដែលយើងបានឆ្លងកាត់ នឹងក្លាយជាបទពិសោធន៍ដ៏មានតម្លៃបំផុតសម្រាប់បណ្ដុះ «ខ្លួនឯងថ្មី» ឱ្យមានភាពរឹងមាំ និងមានបញ្ញាជាងមុន។

ការលះបង់ដើម្បីរក្សាថាមពល

ហេតុអ្វីបានជាដើមឈើត្រូវជម្រុះស្លឹក? គឺដើម្បីរក្សាទឹក និងថាមពលសម្រាប់ចិញ្ចឹមដើម និងឫសក្នុងអំឡុងពេលដែលពន្លឺព្រះអាទិត្យខ្សោយ។ បើវានៅតែព្យាយាមរក្សាស្លឹកទាំងនោះ វានឹងត្រូវងាប់ដោយសារការខ្វះជាតិទឹក និងភាពរងា។

ក្នុងជីវិតពិត ការដែលយើងមិនព្រមលះបង់នូវទម្លាប់ចាស់ៗដែលបង្កផលវិបាក ឬការចងចាំដែលធ្វើឱ្យយើងហូរឈាមក្នុងចិត្ត គឺប្រៀបដូចជាការព្យាយាមរក្សាស្លឹកឈើក្នុងរដូវរងាអញ្ចឹងដែរ។ វាធ្វើឱ្យយើងអស់កម្លាំងចិត្ត ធ្វើឱ្យថាមពលជីវិតរបស់យើងចុះខ្សោយ និងធ្វើឱ្យយើងមិនអាចមើលឃើញឱកាសថ្មីៗដែលកំពុងរង់ចាំនៅខាងមុខ។ ការលះបង់គឺជា «យុទ្ធសាស្ត្រ» នៃការរស់រាន។ យើងលះបង់អ្វីដែល «ធ្លាប់សំខាន់» ដើម្បីរក្សាអ្វីដែល «សំខាន់ពិតប្រាកដ»។

ភាពឯកោដែលនាំទៅរកការភ្ញាក់រលឹក

នៅពេលដែលស្លឹកឈើជ្រុះអស់ ដើមឈើមើលទៅហាក់ដូចជាឯកោ និងគ្មានរូបរាងស្អាតបាតដូចមុន។ ប៉ុន្តែ នៅក្នុងភាពអាក្រាត និងភាពស្ងប់ស្ងាត់នោះ ដើមឈើកំពុងធ្វើកិច្ចការដ៏សំខាន់បំផុត គឺការពង្រឹងឫសគល់។

សម្រាប់មនុស្សយើង គ្រានៃការលះបង់ជារឿយៗតែងតែនាំមកនូវភាពឯកោ។ យើងមានអារម្មណ៍ថាបាត់បង់អត្តសញ្ញាណ បាត់បង់មនុស្សជុំវិញខ្លួន ឬបាត់បង់គោលដៅ។ ប៉ុន្តែ ចូរចងចាំថា ក្នុងភាពស្ងប់ស្ងាត់នៃរដូវស្លឹកឈើជ្រុះនៃជីវិតនេះហើយ ដែលយើងមានឱកាសសម្លឹងមើលទៅក្នុងចិត្តខ្លួនឯងឱ្យបានជ្រៅបំផុត។ វាជាពេលវេលាដែលយើងត្រូវសួរសំណួរថា «តើអ្វីទៅដែលនៅសេសសល់ក្នុងខ្លួនយើង នៅពេលដែលសម្បកក្រៅត្រូវបានបកចេញ?» ការស្វែងរកឃើញនូវ «ខ្លឹមសារពិត» នៃខ្លួនឯង គឺជាអាថ៌កំបាំងដ៏ធំបំផុតដែលរដូវកាលនេះចង់ប្រាប់យើង។

សិល្បៈនៃការអនុញ្ញាតឱ្យអ្វីៗទៅតាមយថាកម្ម

ការលះបង់មិនមែនមានន័យថាយើងត្រូវរុញច្រានអ្វីៗចេញដោយកំហឹងនោះទេ ប៉ុន្តែវាគឺជា «ការអនុញ្ញាត»។ អនុញ្ញាតឱ្យមនុស្សដែលចង់ចាកចេញ បានចាកចេញ។ អនុញ្ញាតឱ្យរឿងរ៉ាវដែលកន្លងផុតទៅ ក្លាយជាអតីតកាល។ អនុញ្ញាតឱ្យការឈឺចាប់បានរលាយសាបសូន្យទៅតាមពេលវេលា។

រដូវស្លឹកឈើជ្រុះបង្រៀនយើងឱ្យស្គាល់ពី «សន្តិភាពក្នុងការចាកចេញ»។ នៅពេលយើងឈប់តោងទាម យើងនឹងមានអារម្មណ៍ថាស្រាល។ ភាពស្រាលនេះឯងដែលជាទ្វារបើកទៅកាន់សេរីភាព។ អ្នកមិនអាចចាប់កាន់អ្វីថ្មីបានឡើយ ប្រសិនបើដៃទាំងពីររបស់អ្នកនៅតែជាប់រវល់តោងទាមរបស់ចាស់ៗយ៉ាងណែននោះ។

ច្រវាក់នៃអតីតកាល និងការឈឺចាប់

សេចក្តីផ្ដើម៖ គុកដែលមើលមិនឃើញ

នៅក្នុងដំណើរជីវិតរបស់មនុស្សម្នាក់ៗ អតីតកាលប្រៀបដូចជាស្រមោលដែលតាមលងបន្លាចយើងគ្រប់ជំហាន។ ប៉ុន្តែសម្រាប់មនុស្សភាគច្រើន អតីតកាលមិនមែនគ្រាន់តែជាស្រមោលនោះទេ វាគឺជាច្រវាក់ដ៏ធ្ងន់ដែលចងភ្ជាប់ជើងរបស់ពួកគេឱ្យនៅទ្រឹងមួយកន្លែង មិនអាចបោះជំហានទៅរកពន្លឺនៃថ្ងៃអនាគតបាន។ ការឈឺចាប់ដែលកើតចេញពីការចងចាំ ការខកបំណង និងកំហុសឆ្គងពីមុនៗ បានក្លាយជាថ្នាំពុលដែលជ្រាបចូលក្នុងវិញ្ញាណ និងរារាំងរាល់ការលូតលាស់នៃផ្លូវចិត្ត។ ដើម្បីសម្រេចបាននូវ «ជីវិតថ្មី» យើងត្រូវតែយល់ដឹងជាមុនសិនអំពីធម្មជាតិនៃច្រវាក់ទាំងនេះ និងរបៀបដែលវាប្រើប្រាស់ការឈឺចាប់ដើម្បីគ្រប់គ្រងជោគវាសនារបស់យើង។

១. ធម្មជាតិនៃច្រវាក់អតីតកាល៖ ហេតុអ្វីបានជាយើងមិនព្រមលែង?

ច្រវាក់នៃអតីតកាលមិនមែនបង្កើតឡើងពីដែកថែបនោះទេ ប៉ុន្តែវាបង្កើតឡើងពីអារម្មណ៍ និងការយល់ឃើញ។ វាគឺជាការរួមបញ្ចូលគ្នារវាង «ការស្ដាយក្រោយ» និង «ការជាប់ជំពាក់»។ មនុស្សជាច្រើនយល់ច្រឡំថា ការរក្សាការឈឺចាប់គឺជាការបង្ហាញពីភាពស្មោះត្រង់ចំពោះអ្វីដែលបានបាត់បង់ ឬជាការដាក់ទណ្ឌកម្មខ្លួនឯងចំពោះកំហុសដែលបានប្រព្រឹត្ត។

តាមពិតទៅ ការដែលយើងមិនព្រមលែងដៃពីអតីតកាល គឺដោយសារតែយើងមានការភ័យខ្លាចចំពោះភាពមិនច្បាស់លាស់នៃអនាគត។ អតីតកាល ទោះបីជាវាឈឺចាប់យ៉ាងណាក៏ដោយ ក៏វាជាអ្វីដែលយើង «ស្គាល់ច្បាស់»។ មនុស្សយើងមានទំនោរជ្រើសរើសការឈឺចាប់ដែលខ្លួនស៊ាំ ជាជាងជ្រើសរើសសេចក្ដីសុខដែលខ្លួនមិនទាន់ស្គាល់។ នេះហើយគឺជាអន្ទាក់ផ្លូវចិត្តដ៏គ្រោះថ្នាក់បំផុត ដែលធ្វើឱ្យយើងក្លាយជាអ្នកទោសនៃពេលវេលាដែលបានកន្លងផុតទៅ។

២. វិប្បដិសារី៖ ថ្នាំពុលដែលស៊ីរំលាយបច្ចុប្បន្នភាព

វិប្បដិសារី ឬការស្ដាយក្រោយ គឺជាច្រវាក់ដ៏រឹងមាំបំផុតមួយនៅក្នុងជំពូកនៃជីវិត។ ពាក្យថា «ប្រសិនបើកាលនោះខ្ញុំធ្វើបែបនេះ...» ឬ «ខ្ញុំមិនគួរធ្វើបែបនោះទាល់តែសោះ...» គឺជាឃ្លាដែលបំផ្លាញថាមពលនៃបច្ចុប្បន្នភាព។ នៅពេលដែលយើងរស់នៅក្នុងពិភពនៃ «ប្រសិនបើ» យើងកំពុងតែបោះបង់ចោលឱកាសពិតប្រាកដដែលនៅចំពោះមុខ។

ការឈឺចាប់ដែលកើតចេញពីវិប្បដិសារី មិនមែនកើតឡើងដើម្បីកែប្រែអ្វីដែលបានកើតឡើងហើយនោះទេ ព្រោះអតីតកាលគឺជាវត្ថុរឹងដែលមិនអាចកែច្នៃបាន។ ប៉ុន្តែ វិប្បដិសារីគឺជាសញ្ញាប្រាប់យើងថា យើងមិនទាន់បានអត់ឱនឱ្យខ្លួនឯងនៅឡើយ។ ការលះបង់ដ៏ធំបំផុតនៅក្នុងសិល្បៈនៃជីវិត គឺការលះបង់នូវបំណងប្រាថ្នាចង់ឱ្យអតីតកាលខុសពីអ្វីដែលវាបានកើតឡើង។ ដរាបណាយើងនៅតែចង់កែប្រែម្សិលមិញ យើងនឹងគ្មានថ្ងៃមានសេរីភាពនៅថ្ងៃនេះឡើយ។

៣. អំណាចនៃការឈឺចាប់ និងការកំណត់អត្តសញ្ញាណខ្លួនឯង

បញ្ហាប្រឈមដ៏ធំមួយទៀតគឺនៅពេលដែលមនុស្សយក «ការឈឺចាប់» មកធ្វើជា «អត្តសញ្ញាណ» របស់ខ្លួនឯង។ យើងចាប់ផ្ដើមនិយមន័យខ្លួនឯងថាជា «ជនរងគ្រោះ» ជា «អ្នកដែលគេបោះបង់» ឬជា «អ្នកដែលបរាជ័យ»។ នៅពេលដែលការឈឺចាប់ក្លាយជាផ្នែកមួយនៃអត្តសញ្ញាណ ការលះបង់វានឹងមានអារម្មណ៍ថាដូចជាការបាត់បង់ផ្នែកមួយនៃខ្លួនឯង។

នេះគឺជាមូលហេតុដែលការផ្ដាច់ខ្លួនចេញពីច្រវាក់អតីតកាលមានភាពលំបាកខ្លាំង។ យើងខ្លាចថា ប្រសិនបើយើងមិនមែនជាមនុស្សដែលឈឺចាប់តាមអតីតកាលទៀត តើយើងជានរណា? ការឈឺចាប់បានក្លាយជាតំបន់សុវត្ថិភាព (Comfort Zone) ដ៏ចម្លែកមួយ។ ដើម្បីទទួលបានជីវិតថ្មី អ្នកត្រូវតែហ៊ានលះបង់អត្តសញ្ញាណចាស់ដែលបង្កើតឡើងដោយរបួសផ្លូវចិត្តទាំងនោះ។ អ្នកមិនមែនជាការឈឺចាប់របស់អ្នកទេ អ្នកគឺជាអ្នកសង្កេតការណ៍ដែលកំពុងឆ្លងកាត់ការឈឺចាប់នោះ។

៤. ការរៀនសូត្រពីរបួស៖ ការបំប្លែងការឈឺចាប់ទៅជាប្រាជ្ញា

ច្រវាក់នៃអតីតកាលនឹងមិនរបូតចេញដោយការបង្ខំនោះទេ ប៉ុន្តែវានឹងរលាយបាត់ទៅតាមរយៈ «ការយល់ដឹង»។ គ្រប់ការឈឺចាប់ទាំងអស់សុទ្ធតែមានមេរៀនបង្កប់នៅខាងក្នុង។ នៅពេលដែលយើងឈប់សួរថា «ហេតុអ្វីបានជារឿងនេះកើតឡើងចំពោះខ្ញុំ?» ហើយចាប់ផ្ដើមសួរថា «តើរឿងនេះបង្រៀនអ្វីខ្លះដល់ខ្ញុំ?» នោះច្រវាក់នឹងចាប់ផ្ដើមធូររលុង។

ការឈឺចាប់គឺជាគ្រូបង្រៀនដ៏តឹងរ៉ឹង ប៉ុន្តែស្មោះត្រង់។ វាបង្ហាញឱ្យយើងឃើញពីចំណុចខ្សោយរបស់យើង ពីភាពឆោតល្ងង់របស់យើង និងពីភាពរឹងមាំដែលយើងមិនធ្លាប់ដឹងថាមាន។ ការលះបង់នូវ «ការតូចចិត្ត» ហើយជំនួសមកវិញនូវ «ការដឹងគុណចំពោះមេរៀន» គឺជាគន្លឹះក្នុងការដោះលែងខ្លួនឯង។ នៅពេលដែលមេរៀនត្រូវបានរៀនចប់ ការឈឺចាប់នឹងលែងមានតួនាទីទៀតហើយ វានឹងចាកចេញទៅដោយឯកឯង។

៥. សិល្បៈនៃការអត់ឱន៖ អាវុធផ្ដាច់ច្រវាក់

គ្មានអ្វីអាចកាត់ផ្ដាច់ច្រវាក់នៃអតីតកាលបានប្រសើរជាង «ការអត់ឱន» នោះឡើយ។ ការអត់ឱនមិនមែនមានន័យថាការយល់ព្រមចំពោះទង្វើខុសឆ្គង ឬការបំភ្លេចចោលនូវអ្វីដែលបានកើតឡើងនោះទេ ប៉ុន្តែវាគឺជាការសម្រេចចិត្តដកអំណាចពីអតីតកាលមិនឱ្យមកគ្រប់គ្រងអារម្មណ៍បច្ចុប្បន្នរបស់យើងទៀត។

ការអត់ឱនឱ្យអ្នកដទៃដែលបានធ្វើបាបយើង គឺជាអំណោយដែលយើងផ្ដល់ឱ្យខ្លួនឯង មិនមែនផ្ដល់ឱ្យពួកគេនោះទេ។ វាគឺជាការកាត់ផ្ដាច់ខ្សែចំណងដែលភ្ជាប់យើងទៅនឹងអ្នកដែលធ្វើឱ្យយើងឈឺចាប់។ កាន់តែសំខាន់ជាងនេះទៅទៀត គឺការអត់ឱនឱ្យខ្លួនឯង។ ការដាក់ទោសខ្លួនឯងចំពោះកំហុសពីអតីតកាល មិនបានធ្វើឱ្យយើងក្លាយជាមនុស្សល្អជាងមុននោះទេ វាគ្រាន់តែធ្វើឱ្យយើងក្លាយជាមនុស្សដែលទន់ជ្រាយជាងមុនប៉ុណ្ណោះ។ សិល្បៈនៃការលះបង់តម្រូវឱ្យយើងលះបង់នូវ «ការវិនិច្ឆ័យខ្លួនឯង» ដើម្បីទុកកន្លែងឱ្យ «ការស្រឡាញ់ខ្លួនឯង»។

ការលះបង់ទម្លាប់ចាស់ដើម្បីថាមពលថ្មី

សេចក្តីផ្តើម៖ ឫសគល់នៃជីវិត និងច្រវាក់នៃទម្លាប់

ជីវិតរបស់មនុស្សម្នាក់ៗប្រៀបដូចជាដើមឈើដ៏ធំមួយ ដែលលូតលាស់ទៅតាមពេលវេលា។ ប៉ុន្តែ ដើម្បីឱ្យដើមឈើនោះអាចបែកមែកធាង និងផ្តល់ផ្លែផ្កាថ្មីៗដែលមានរសជាតិផ្អែមឆ្ងាញ់ វាចាំបាច់ត្រូវតែជម្រុះស្លឹកចាស់ៗដែលក្រៀមស្វិត និងកាត់ចោលមែកឈើដែលងាប់ ដើម្បីទុកកន្លែងឱ្យពន្លកថ្មីបានលេចចេញមក។ ក្នុងបរិបទនៃជីវិតមនុស្ស «ទម្លាប់» គឺជាកម្លាំងចលករដ៏មានឥទ្ធិពលបំផុត ដែលកំណត់ជោគវាសនា និងកម្រិតថាមពលរបស់យើង។

យើងភាគច្រើនតែងតែប្រាថ្នាចង់បានជីវិតថ្មី ចង់បានភាពជោគជ័យ និងចង់មានថាមពលពេញបរិបូរណ៍ ប៉ុន្តែយើងបែរជាព្យាយាមកាន់ខ្ជាប់នូវទម្លាប់ចាស់ៗដែលបឺតជញ្ជក់កម្លាំងចិត្តរបស់យើងទៅវិញ។ ការផ្លាស់ប្តូរជីវិតមិនមែនចាប់ផ្តើមពីការបន្ថែមអ្វីដែលថ្មីភ្លាមៗនោះទេ ប៉ុន្តែវាចាប់ផ្តើមពីការ «លះបង់» អ្វីដែលលែងបម្រើផលប្រយោជន៍ដល់ការរីកចម្រើនរបស់យើង។

១. ការយល់ដឹងអំពីទម្ងន់នៃទម្លាប់អវិជ្ជមាន

ទម្លាប់អវិជ្ជមានប្រៀបដូចជាយុថ្កាដែលចងភ្ជាប់ទូករបស់យើងមិនឱ្យធ្វើដំណើរទៅមុខបាន។ មុននឹងយើងអាចលះបង់វាបាន យើងត្រូវស្គាល់មុខមាត់ពិតរបស់វាជាមុនសិន។ ទម្លាប់អវិជ្ជមានមិនមែនមានត្រឹមតែការជក់បារី ការផឹកស្រា ឬការគេងយឺតនោះទេ ប៉ុន្តែវារួមបញ្ចូលទាំងទម្លាប់ខាងផ្លូវចិត្តផងដែរ។

• ការត្អូញត្អែរ និងការបន្ទោស៖ នេះគឺជាទម្លាប់ដែលបឺតជញ្ជក់ថាមពលខ្លាំងបំផុត។ នៅពេលយើងបន្ទោសអ្នកដទៃ ឬកាលៈទេសៈចំពោះបញ្ហារបស់យើង យើងកំពុងបោះបង់អំណាចលើជីវិតខ្លួនឯងចោល។
• ការគិតអវិជ្ជមានចំពោះខ្លួនឯង៖ សំឡេងក្នុងចិត្តដែលប្រាប់ថា «ខ្ញុំមិនអាចធ្វើបាន» ឬ «ខ្ញុំមិនល្អគ្រប់គ្រាន់» គឺជាច្រវាក់ដែលរឹតត្បិតសក្តានុពលរបស់យើង។
• ការស្ទាក់ស្ទើរ និងការបង្អែបង្អង់ (Procrastination)៖ ការទុកការងារឱ្យនៅគរជើង មិនត្រឹមតែធ្វើឱ្យយើងបាត់បង់ឱកាសនោះទេ ប៉ុន្តែវាក៏បង្កើតជាសម្ពាធផ្លូវចិត្តដែលស៊ីរូងថាមពលរបស់យើងជាប្រចាំ។

ការលះបង់ទម្លាប់ទាំងនេះ មិនមែនជាការដាក់ទណ្ឌកម្មខ្លួនឯងនោះទេ ប៉ុន្តែគឺជាការ «ផ្តល់សេរីភាព» ឱ្យខ្លួនឯង។

២. ចិត្តវិទ្យានៃការជំពាក់ជំពិននឹងភាពស៊ាំ

ហេតុអ្វីបានជាការលះបង់ទម្លាប់ចាស់មានភាពលំបាកយ៉ាងនេះ? ចម្លើយគឺស្ថិតនៅលើ «តំបន់ផាសុកភាព» (Comfort Zone)។ ខួរក្បាលរបស់មនុស្សត្រូវបានរៀបចំឡើងដើម្បីស្វែងរកភាពស៊ាំ និងការសន្សំសំចៃថាមពល។ ទម្លាប់ចាស់ បើទោះបីជាវាអាក្រក់យ៉ាងណា ក៏ខួរក្បាលយល់ថាវាជាអ្វីដែល «មានសុវត្ថិភាព» ព្រោះយើងបានស្គាល់វាច្បាស់។

ការលះបង់ទម្លាប់ចាស់ ទាមទារឱ្យយើងប្រឈមមុខនឹងភាពមិនច្បាស់លាស់។ នៅពេលយើងព្យាយាមផ្លាស់ប្តូរ ខួរក្បាលនឹងបញ្ជូនសញ្ញាព្រមាន ដែលធ្វើឱ្យយើងមានអារម្មណ៍ភ័យខ្លាច ឬមិនស្រណុកក្នុងចិត្ត។ ការយល់ដឹងថាអារម្មណ៍មិនស្រណុកនេះ គឺជាផ្នែកមួយនៃដំណើរការផ្លាស់ប្តូរ នឹងជួយឱ្យយើងមានកម្លាំងចិត្តក្នុងការបន្តទៅមុខ។ យើងត្រូវរៀនឱបក្រសោបភាពមិនស្រណុកចិត្ត ដើម្បីឈានទៅរកការផ្លាស់ប្តូរពិតប្រាកដ។

៣. យុទ្ធសាស្ត្រនៃការប្តូរថាមពល៖ ការជំនួសមិនមែនគ្រាន់តែការលុបបំបាត់

អាថ៌កំបាំងដ៏ធំបំផុតនៃការលះបង់ទម្លាប់ចាស់ គឺមិនមែនផ្តោតលើការ «បញ្ឈប់» នោះទេ ប៉ុន្តែគឺផ្តោតលើការ «ជំនួស»។ ធម្មជាតិមិនចូលចិត្តភាពទទេស្អាតឡើយ។ ប្រសិនបើអ្នកលះបង់ទម្លាប់មួយចោល ហើយទុកឱ្យមានចន្លោះទំនេរ មិនយូរប៉ុន្មានទម្លាប់ចាស់នោះនឹងវិលត្រឡប់មកវិញ ឬទម្លាប់អាក្រក់ថ្មីនឹងចូលមកជំនួស។

• កំណត់អត្តសញ្ញាណរង្វាន់ (The Reward)៖ រាល់ទម្លាប់អាក្រក់តែងតែផ្តល់ «រង្វាន់» អ្វីមួយដល់យើង។ ឧទាហរណ៍ ការប្រើប្រាស់បណ្តាញសង្គមច្រើនជ្រុល អាចផ្តល់រង្វាន់ជាការកម្សាន្ត ឬការបំបាត់ភាពឯកា។
• ស្វែងរកទម្លាប់ថ្មីដែលមានរង្វាន់ដូចគ្នា៖ ប្រសិនបើអ្នកចង់លះបង់ការប្រើទូរស័ព្ទមុនពេលគេង អ្នកត្រូវជំនួសដោយការអានសៀវភៅ ឬការសញ្ជឹងគិត (Meditation) ដែលផ្តល់ភាពស្ងប់ស្ងាត់ដល់ខួរក្បាលដូចគ្នា ប៉ុន្តែមានប្រយោជន៍ជាង។
• ចាប់ផ្តើមពីជំហានតូចៗ៖ កុំព្យាយាមផ្លាស់ប្តូរអ្វីៗគ្រប់យ៉ាងក្នុងពេលតែមួយ។ ការលះបង់ទម្លាប់ចាស់ ត្រូវការភាពអត់ធ្មត់។ ការផ្លាស់ប្តូរត្រឹមតែ ១% ក្នុងមួយថ្ងៃ នឹងនាំមកនូវលទ្ធផលដ៏មហិមាក្នុងរយៈពេលវែង។

៤. ការសម្អាតបរិយាកាសដើម្បីថាមពលថ្មី

ថាមពលរបស់យើងមិនត្រឹមតែមកពីខាងក្នុងនោះទេ ប៉ុន្តែក៏រងឥទ្ធិពលពីមជ្ឈដ្ឋានជុំវិញខ្លួនផងដែរ។ ការលះបង់ទម្លាប់ចាស់ រួមបញ្ចូលទាំងការលះបង់ «ទំនាក់ទំនង» និង «បរិស្ថាន» ដែលពុល (Toxic)។

ប្រសិនបើអ្នកនៅតែបន្តនៅក្បែរមនុស្សដែលតែងតែរអ៊ូរទាំ និយាយដើមគេ ឬមានទស្សនៈអវិជ្ជមាន វានឹងក្លាយជាការលំបាកបំផុតក្នុងការរក្សាថាមពលថ្មីរបស់អ្នក។ សិល្បៈនៃការលះបង់នៅក្នុងចំណុចនេះ គឺការហ៊ានដើរចេញពីទំនាក់ទំនងដែលមិនផ្តល់តម្លៃដល់ការរីកចម្រើនរបស់អ្នក។ អ្នកត្រូវបង្កើត «របាំងការពារថាមពល» ដោយហ៊ុំព័ទ្ធខ្លួនឯងដោយមនុស្សដែលមានចក្ខុវិស័យ មានសុទិដ្ឋិនិយម និងជាអ្នកដែលជំរុញឱ្យអ្នកក្លាយជាមនុស្សដែលប្រសើរជាងមុន។

៥. ការបណ្តុះថាមពលថ្មីតាមរយៈវិន័យ និងការដឹងគុណ

នៅពេលដែលអ្នកចាប់ផ្តើមដោះលែងទម្លាប់ចាស់ៗបានខ្លះហើយ អ្នកនឹងមានអារម្មណ៍ថាមាន «ចន្លោះទំនេរ» នៅក្នុងចិត្ត និងពេលវេលា។ នេះគឺជាពេលដែលត្រូវបញ្ចូលថាមពលថ្មី។

• ថាមពលនៃវិន័យ៖ វិន័យមិនមែនជាការបង្ខិតបង្ខំនោះទេ ប៉ុន្តែវាគឺជាទម្រង់ខ្ពស់បំផុតនៃសេចក្តីស្រឡាញ់ចំពោះខ្លួនឯង។ ការធ្វើអ្វីដែលគួរធ្វើ បើទោះបីជាមិនចង់ធ្វើ គឺជាការសាងសង់គ្រឹះនៃថាមពលដ៏រឹងមាំ។
• ថាមពលនៃការដឹងគុណ៖ ការលះបង់ទម្លាប់នៃការរអ៊ូរទាំ ហើយជំនួសមកវិញនូវការដឹងគុណចំពោះអ្វីដែលមាន នឹងធ្វើឱ្យរំញ័រនៃថាមពលរបស់អ្នកផ្លាស់ប្តូរភ្លាមៗ។ ការដឹងគុណបើកទ្វារឱ្យភាពបរិបូរណ៍ហូរចូលមកក្នុងជីវិត។
• ការយកចិត្តទុកដាក់លើរាងកាយ៖ ថាមពលថ្មីត្រូវការផ្ទះដ៏រឹងមាំ។ ការលះបង់ទម្លាប់ហូបចុកមិនល្អ និងការខ្ជិលច្រអូសក្នុងការហាត់ប្រាណ គឺជាការវិនិយោគដ៏ល្អបំផុតសម្រាប់ថាមពលជីវិត។

៦. ការតស៊ូក្នុងដំណាក់កាលអន្តរកាល

ក្នុងដំណើរនៃការលះបង់ អ្នកនឹងជួបប្រទះនូវថ្ងៃដែលអ្នកចង់បោះបង់ ឬថ្ងៃដែលអ្នកភ្លាត់ស្នៀតត្រឡប់ទៅរកទម្លាប់ចាស់វិញ។ នេះគឺជាចំណុចខណ្ឌចែករវាងអ្នកដែលទទួលបានជីវិតថ្មី និងអ្នកដែលនៅទ្រឹងកន្លែងដដែល។

ចូរដឹងថា ការភ្លាត់ស្នៀតមិនមែនជាការបរាជ័យនោះទេ វាគ្រាន់តែជាផ្នែកមួយនៃដំណើរការរៀនសូត្រ។ អ្វីដែលសំខាន់គឺការចេះអត់ទោសឱ្យខ្លួនឯង ហើយក្រោកឈរឡើងវិញភ្លាមៗ។ កុំឱ្យការខុសឆ្គងមួយពេល ក្លាយជាលេសក្នុងការត្រឡប់ទៅរកជីវិតចាស់។ ចូរចាំថា អ្នកកំពុងកសាង «ខ្លួនឯងថ្មី» ដែលត្រូវចំណាយពេល និងការលះបង់ខ្ពស់។

ការត្រៀមខ្លួនឆ្លងកាត់រដូវរងានៃជីវិត

សេចក្តីផ្តើម៖ ធម្មជាតិនៃរដូវកាលមនុស្ស

នៅក្នុងដំណើរនៃជីវិត មនុស្សគ្រប់រូបតែងតែប្រាថ្នាចង់បានពន្លឺព្រះអាទិត្យដ៏កក់ក្តៅ និងការរីកស្គុះស្គាយនៃរដូវផ្ការីក។ ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ ច្បាប់ធម្មជាតិមិនដែលអនុញ្ញាតឱ្យមានតែភាពស្រស់បំព្រងរហូតនោះទេ។ មុននឹងផ្កាអាចរីក មុននឹងដើមឈើអាចដុះត្រួយថ្មី វាតែងតែត្រូវឆ្លងកាត់រដូវកាលដ៏សែនត្រជាក់ និងស្ងប់ស្ងាត់បំផុតមួយ នោះគឺ «រដូវរងា»។

ក្នុងបរិបទនៃជីវិត «រដូវរងា» មិនមែនសំដៅលើអាកាសធាតុនោះទេ ប៉ុន្តែវាគឺជាដំណាក់កាលនៃវិបត្តិ ការបាត់បង់ ភាពឯកោ ឬអារម្មណ៍ដែលថាអ្វីៗគ្រប់យ៉ាងកំពុងជាប់គាំង។ វាគឺជាពេលវេលាដែលថាមពលរបស់យើងហាក់ដូចជាចុះខ្សោយ ហើយពិភពលោកជុំវិញខ្លួនប្រែជាប្រផេះ។ ជំពូកនេះនឹងនាំអ្នកឱ្យយល់អំពីសិល្បៈនៃការរៀបចំខ្លួន ដើម្បីឆ្លងកាត់រដូវកាលដ៏លំបាកនេះ ដោយមិនមែនគ្រាន់តែដើម្បីរស់រានមានជីវិតប៉ុណ្ណោះទេ ប៉ុន្តែដើម្បីផ្លាស់ប្តូរខ្លួនឯងឱ្យក្លាយជាមនុស្សថ្មីដែលមានភាពរឹងមាំជាងមុន។

ការទទួលស្គាល់សញ្ញានៃការមកដល់

មុននឹងព្យុះព្រិលធ្លាក់មកដល់ ធម្មជាតិតែងតែផ្តល់សញ្ញាព្រមាន។ នៅក្នុងជីវិត ការយល់ដឹង និងការទទួលស្គាល់ការពិតគឺជាជំហានដំបូងនៃការរៀបចំខ្លួន។ មនុស្សភាគច្រើនបរាជ័យក្នុងការឆ្លងកាត់រដូវរងា ដោយសារពួកគេព្យាយាមបដិសេធវា។ ពួកគេព្យាយាមធ្វើពុតថាវានៅតែជារដូវក្តៅ ពួកគេចំណាយថាមពលទាំងអស់ដើម្បីទប់ទល់នឹងភាពត្រជាក់ដែលជៀសមិនរួច។

ការត្រៀមខ្លួនមានន័យថា ការទទួលស្គាល់ថាពេលនេះជាពេលដែលត្រូវឈប់រត់ ហើយចាប់ផ្តើមសម្លឹងមើលទៅខាងក្នុង។ សញ្ញានៃរដូវរងានៃជីវិតអាចជា៖ ការបាត់បង់ការងារដែលធ្លាប់ស្រឡាញ់ ការបញ្ចប់នៃទំនាក់ទំនងដ៏យូរអង្វែង ភាពនឿយហត់ផ្នែកផ្លូវចិត្ត ឬអារម្មណ៍នៃការបាត់បង់គោលដៅ។ នៅពេលសញ្ញាទាំងនេះលេចឡើង ការបដិសេធនឹងមានតែបង្កើតការឈឺចាប់។ ផ្ទុយទៅវិញ ការទទួលយកការពិតនឹងផ្តល់ឱ្យអ្នកនូវសន្តិភាពផ្លូវចិត្ត ដើម្បីចាប់ផ្តើមរៀបចំយុទ្ធសាស្ត្រថ្មី។

ការលះបង់ស្លឹកឈើចាស់៖ សិល្បៈនៃការជម្រុះចោល

ដើមឈើនៅតំបន់ត្រជាក់ដឹងយ៉ាងច្បាស់ថា ប្រសិនបើពួកគេនៅតែព្យាយាមរក្សាស្លឹកឈើទាំងអស់ក្នុងអំឡុងពេលរដូវរងា ពួកគេនឹងត្រូវស្លាប់។ ស្លឹកឈើនឹងទាញយកទឹក និងថាមពលដែលដើមឈើត្រូវរក្សាទុកសម្រាប់រស់រាន។ ដូច្នេះ ដើមឈើត្រូវបង្ខំចិត្តជម្រុះស្លឹកទាំងនោះចោល ដើម្បីសន្សំសំចៃជីវជាតិសម្រាប់ដើម និងឫស។

មេរៀននេះមានតម្លៃមហាសាលសម្រាប់មនុស្ស។ ការឆ្លងកាត់រដូវរងានៃជីវិត តម្រូវឱ្យយើង «លះបង់»។ ការលះបង់ក្នុងទីនេះ គឺការលះបង់នូវមោទនភាពដែលមិនចាំបាច់ ការលះបង់នូវទម្លាប់ចាស់ៗដែលលែងផ្តល់ផលប្រយោជន៍ និងការលះបង់នូវក្តីសង្ឃឹមដែលមិនសមហេតុផលចំពោះអ្វីដែលបានបាត់បង់ទៅហើយ។ ប្រសិនបើអ្នកព្យាយាមតោងទាមអតីតកាលក្នុងពេលដែលបច្ចុប្បន្នកំពុងផ្លាស់ប្តូរ អ្នកនឹងត្រូវកកកុញដោយភាពឈឺចាប់។ ការលះបង់មិនមែនជាការបរាជ័យទេ ប៉ុន្តែវាគឺជាការសម្រេចចិត្តដ៏ឆ្លាតវៃដើម្បីបន្តជីវិត។

ការស្វែងរកកំដៅពីខាងក្នុង

នៅពេលពិភពខាងក្រៅត្រជាក់ខ្លាំង មនុស្សត្រូវចូលទៅក្នុងផ្ទះ ហើយបង្កាត់ភ្លើងដើម្បីផ្តល់កំដៅ។ ក្នុងន័យធៀប នៅពេលជីវិតជួបការលំបាកខ្លាំង ការស្វែងរកជំនួយពីខាងក្រៅជារឿងល្អ ប៉ុន្តែអ្វីដែលសំខាន់បំផុតគឺ «កំដៅផ្លូវចិត្ត»។

កំដៅផ្លូវចិត្តកើតចេញពី៖

• ការដឹងគុណ៖ សូម្បីតែក្នុងភាពងងឹតបំផុត ក៏នៅមានរឿងតូចតាចដែលយើងអាចដឹងគុណបានដែរ។ ការដឹងគុណគឺជាភួយដ៏កក់ក្តៅបំផុតសម្រាប់ព្រលឹង។
• ការអត់ឱនឱ្យខ្លួនឯង៖ កុំបន្ទោសខ្លួនឯងចំពោះកំហុសកន្លងមក។ រដូវរងាជាពេលវេលាសម្រាប់ព្យាបាល មិនមែនសម្រាប់ធ្វើទារុណកម្មខ្លួនឯងនោះទេ។
• ការសិក្សា និងការឆ្លុះបញ្ចាំង៖ ប្រើប្រាស់ភាពស្ងប់ស្ងាត់នៃរដូវរងា ដើម្បីអានសៀវភៅ រៀនជំនាញថ្មី ឬគ្រាន់តែអង្គុយស្ងៀមសម្លឹងមើលចិត្តខ្លួនឯង។ ការយល់ដឹងពីខ្លួនឯងកាន់តែច្បាស់ គឺជាពន្លឺដែលនាំផ្លូវចេញពីភាពងងឹត។

ភាពអត់ធ្មត់ និងការជឿជាក់លើដំណើរការ

រដូវរងាមិនបញ្ចប់ត្រឹមតែមួយយប់នោះទេ។ វាមានរយៈពេលរបស់វា។ កំហុសឆ្គងដ៏ធំបំផុតរបស់មនុស្សគឺ «ការប្រញាប់ប្រញាល់»។ យើងចង់ឱ្យបញ្ហាបញ្ចប់ភ្លាមៗ យើងចង់ឱ្យការឈឺចាប់រលាយបាត់ក្នុងមួយប៉ព្រិចភ្នែក។ ប៉ុន្តែការបង្ខំធម្មជាតិមានតែបង្កឱ្យមានគ្រោះថ្នាក់។

ការត្រៀមខ្លួនឆ្លងកាត់រដូវរងា គឺការរៀនអំពី «ភាពអត់ធ្មត់សកម្ម»។ វាមិនមែនជាការអង្គុយចាំដោយគ្មានសង្ឃឹមនោះទេ ប៉ុន្តែជាការធ្វើកិច្ចការតូចតាចរៀងរាល់ថ្ងៃ ទោះបីជាមិនទាន់ឃើញលទ្ធផលភ្លាមៗក៏ដោយ។ ចូរជឿជាក់ថា នៅក្រោមស្រទាប់ព្រិលដ៏ក្រាស់ គ្រាប់ពូជនៃជីវិតថ្មីកំពុងរង់ចាំពេលវេលាសមស្របដើម្បីដុះពន្លក។ ការជឿជាក់លើដំណើរការនៃជីវិត នឹងជួយឱ្យអ្នកមានកម្លាំងចិត្តដើរទៅមុខ ទោះបីជាមើលមិនទាន់ឃើញពន្លឺនៅចុងផ្លូវក៏ដោយ។

ការបង្កើតជម្រកនៃភាពស្ងប់ស្ងាត់

ក្នុងរដូវរងានៃជីវិត បរិយាកាសជុំវិញខ្លួនមានសារៈសំខាន់ណាស់។ ចូរចេះជ្រើសរើសមនុស្សដែលនៅក្បែរខ្លួន។ នេះមិនមែនជាពេលដែលត្រូវនៅក្បែរមនុស្សដែលនាំមកនូវថាមពលអវិជ្ជមាន ឬមនុស្សដែលចាំតែទាញអ្នកឱ្យធ្លាក់ចុះនោះទេ។ អ្នកត្រូវការ «ជម្រក» ដែលមានសុវត្ថិភាព។

ជម្រកនេះអាចជា មិត្តភក្តិម្នាក់ដែលយល់ចិត្ត សមាជិកគ្រួសារដែលផ្តល់កម្លាំងចិត្ត ឬសូម្បីតែទីកន្លែងស្ងប់ស្ងាត់ណាមួយដែលអ្នកមានអារម្មណ៍ថាជាខ្លួនឯង។ ការចេះដាក់ខ្លួនឱ្យនៅឆ្ងាយពីភាពវឹកវរនៃសង្គម និងការកាត់បន្ថយការប្រើប្រាស់បណ្តាញសង្គមដែលពោរពេញដោយការប្រៀបធៀប ក៏ជាផ្នែកមួយនៃការបង្កើតជម្រកផ្លូវចិត្តផងដែរ។

ការបើកផ្លូវឱ្យអ្វីដែលល្អប្រសើរចូលមក

សេចក្ដីផ្ដើម៖ ច្បាប់នៃចន្លោះទំនេរ

នៅក្នុងដំណើរជីវិតរបស់មនុស្សម្នាក់ៗ យើងតែងតែប្រាថ្នាចង់បាននូវអ្វីដែលល្អជាងមុន មិនថាតែទ្រព្យសម្បត្តិ ចំណេះដឹង សេចក្ដីសុខ ឬទំនាក់ទំនងនោះទេ។ ប៉ុន្តែ បញ្ហាប្រឈមដ៏ធំបំផុតដែលមនុស្សភាគច្រើនជួបប្រទះ មិនមែនមកពីពួកគេខ្វះសមត្ថភាពក្នុងការស្វែងរករបស់ថ្មីនោះទេ ប៉ុន្តែមកពីដៃរបស់ពួកគេកំពុងតែកាន់ជាប់នូវរបស់ចាស់ៗដែលលែងមានតម្លៃសម្រាប់ជីវិតទៅហើយ។ តាមគោលការណ៍នៃធម្មជាតិ និងថាមពល វត្ថុពីរមិនអាចស្ថិតនៅកន្លែងតែមួយក្នុងពេលតែមួយបានឡើយ។ ប្រសិនបើកែវទឹករបស់អ្នកពេញទៅដោយទឹកល្អក់ អ្នកមិនអាចចាក់ទឹកបរិសុទ្ធចូលបានទេ លុះត្រាតែអ្នកសម្រេចចិត្តចាក់ទឹកល្អក់នោះចោលជាមុនសិន។

ការលះបង់ មិនមែនជាការបាត់បង់នោះទេ ប៉ុន្តែវាគឺជាការបង្កើត «ចន្លោះទំនេរ»។ ចន្លោះទំនេរនេះឯងគឺជាមេដែកដែលទាក់ទាញនូវឱកាស និងថាមពលថ្មីៗឱ្យហូរចូលមកក្នុងជីវិត។

១. ការបោសសម្អាតកម្ទេចកម្ទីនៃអតីតកាល

ឧបសគ្គដ៏ធំបំផុតដែលរារាំងផ្លូវនៃសេចក្ដីចម្រើន គឺការដេកត្រាំក្នុងអតីតកាល។ មនុស្សជាច្រើនចំណាយពេលពេញមួយថ្ងៃដើម្បីស្ដាយក្រោយនូវកំហុសដែលបានកើតឡើង ឬការឈឺចាប់ដែលអ្នកដទៃបានផ្ដល់ឱ្យ។ នៅពេលដែលចិត្តរបស់អ្នកពេញទៅដោយការសងសឹក ការខឹងសម្បារ ឬការស្ដាយក្រោយ អ្នកនឹងគ្មានកន្លែងសម្រាប់ភាពច្នៃប្រឌិត និងសេចក្ដីសុខក្នុងបច្ចុប្បន្នកាលឡើយ។

ដើម្បីបើកផ្លូវឱ្យអ្វីដែលល្អចូលមក អ្នកត្រូវរៀនធ្វើពិធី «បោសសម្អាតចិត្ត»។ នេះមានន័យថា ការអភ័យទោសមិនមែនធ្វើឡើងដើម្បីអ្នកដទៃនោះទេ ប៉ុន្តែដើម្បីដោះលែងខ្លួនឯងឱ្យមានសេរីភាព។ នៅពេលអ្នកលែងដៃពីការឈឺចាប់ក្នុងអតីតកាល អ្នកនឹងមានដៃទំនេរដើម្បីទទួលយកឱកាសថ្មីៗដែលកំពុងឈររង់ចាំនៅចំពោះមុខ។ ចូរចងចាំថា អតីតកាលគឺជាសាលារៀន វាមិនមែនជាកន្លែងសម្រាប់រស់នៅនោះទេ។

២. ការលះបង់ទំនាក់ទំនងដែលរារាំងការរីកចម្រើន

មនុស្សដែលនៅជុំវិញខ្លួនយើងមានឥទ្ធិពលយ៉ាងខ្លាំងទៅលើទិសដៅនៃជីវិត។ ជួនកាល អ្វីដែលរារាំងអ្នកមិនឱ្យទៅដល់ចំណុចកំពូល គឺទំនាក់ទំនងដែលពុល (Toxic Relationships) ឬមិត្តភក្តិដែលតែងតែនាំមកនូវថាមពលអវិជ្ជមាន។ ការលះបង់ក្នុងបរិបទនេះ មិនមែនមានន័យថាជាការស្អប់ខ្ពើមនោះទេ ប៉ុន្តែគឺជាការកំណត់ព្រំដែនដើម្បីការពារសន្តិភាពក្នុងចិត្ត។

នៅពេលអ្នកក្លាហានដើរចេញពីទំនាក់ទំនងដែលមិនផ្ដល់តម្លៃ ឬទំនាក់ទំនងដែលទាញអ្នកឱ្យធ្លាក់ចុះ អ្នកកំពុងតែបង្កើតកន្លែងទំនេរសម្រាប់មនុស្សដែលមានផ្នត់គំនិតប្រហាក់ប្រហែលគ្នា មនុស្សដែលនឹងជំរុញអ្នកឱ្យរីកចម្រើន និងមនុស្សដែលស្រឡាញ់អ្នកដោយស្មោះត្រង់។ ការបើកផ្លូវឱ្យ «មនុស្សត្រូវ» ចូលមក ទាមទារឱ្យអ្នកមានចិត្តដាច់ក្នុងការលះបង់ «មនុស្សខុស» ចេញពីជីវិតជាមុនសិន។

៣. ការបោះបង់ផ្នត់គំនិត «ខ្វះខាត» ទៅកាន់ «ភាពបរិបូរណ៍»

អ្វីដែលល្អប្រសើរមិនអាចចូលមកក្នុងជីវិតដែលពោរពេញដោយភាពភ័យខ្លាច និងការគិតថាខ្លួនឯង «មិនល្អគ្រប់គ្រាន់» ឬ «មិនស័ក្តិសមនឹងទទួលបាន» នោះទេ។ ការលះបង់នូវជំនឿដែលកម្រិតសមត្ថភាពខ្លួនឯង (Limiting Beliefs) គឺជាជំហានដ៏សំខាន់បំផុតមួយ។

មនុស្សភាគច្រើនខ្លាចការលះបង់ ព្រោះពួកគេខ្លាចថាបន្ទាប់ពីលះបង់ទៅ ពួកគេនឹងគ្មានអ្វីសេសសល់។ នេះហៅថា ផ្នត់គំនិតខ្វះខាត។ ដើម្បីបើកផ្លូវឱ្យភាពជោគជ័យ អ្នកត្រូវប្តូរមកប្រើផ្នត់គំនិតនៃភាពបរិបូរណ៍វិញ។ អ្នកត្រូវជឿជាក់ថា សកលលោកនេះមានឱកាសច្រើនរាប់មិនអស់ ហើយនៅពេលដែលអ្នកលះបង់របស់មួយដែលមិនល្អ អ្នកប្រាកដជានឹងទទួលបានរបស់មួយទៀតដែលល្អជាង។ ការជឿជាក់លើតម្លៃខ្លួនឯង គឺជាការបើកទ្វារយ៉ាងធំទូលាយសម្រាប់ភាពរុងរឿងហូរចូលមក។

៤. ការរៀបចំបរិស្ថានរូបវន្តដើម្បីទទួលថាមពលថ្មី

មិនត្រឹមតែខាងក្នុងចិត្តនោះទេ បរិស្ថានខាងក្រៅដែលយើងរស់នៅក៏ត្រូវការការលះបង់ដូចគ្នា។ ផ្ទះដែលរញ៉េរញ៉ៃ កន្លែងធ្វើការដែលពេញដោយរបស់របរដែលមិនប្រើប្រាស់ សុទ្ធតែជាប្រភពនៃថាមពលដែលស្ទះ។ តាមក្បួនចិត្តវិទ្យានៃការរៀបចំ របស់របរដែលយើងលែងប្រើប្រាស់ ប៉ុន្តែនៅតែរក្សាទុក វាបានទាញយកថាមពលខួរក្បាលរបស់យើងដោយមិនដឹងខ្លួន។

ការធ្វើអំណោយ ការបោះចោល ឬការលក់ចេញនូវរបស់របរដែលលែងបម្រើដល់គោលដៅជីវិតបច្ចុប្បន្ន គឺជាសកម្មភាពនិមិត្តរូបនៃការត្រៀមខ្លួនទទួលយកអ្វីដែលថ្មី។ នៅពេលដែលបរិយាកាសជុំវិញខ្លួនមានរបៀបរៀបរយ និងមានខ្យល់អាកាសចេញចូលល្អ ចិត្តគំនិតរបស់អ្នកនឹងកាន់តែភ្លឺស្វាង ហើយគំនិតច្នៃប្រឌិតថ្មីៗនឹងលេចឡើងដោយឯកឯង។

៥. ការរង់ចាំដោយសន្តិវិធី៖ ដំណាក់កាលនៃចន្លោះទំនេរ

ចំណុចដែលពិបាកបំផុតក្នុងការលះបង់ដើម្បីបើកផ្លូវឱ្យអ្វីដែលល្អចូលមក គឺ «ដំណាក់កាលអន្តរកាល»។ នេះគឺជាចន្លោះពេលបន្ទាប់ពីអ្នកបានលះបង់របស់ចាស់ចោល ប៉ុន្តែរបស់ថ្មីមិនទាន់មកដល់។ មនុស្សជាច្រើនមានអារម្មណ៍ភ័យខ្លាចក្នុងអំឡុងពេលនេះ ហើយក៏ប្រញាប់ប្រញាល់ទៅចាប់យករបស់ចាស់មកវិញ ឬចាប់យកអ្វីមួយដែលមិនល្អគ្រាន់តែដើម្បីបំពេញចន្លោះទំនេរនោះ។

ការរៀនរស់នៅជាមួយ «ភាពទទេស្អាត» ដោយចិត្តស្ងប់ គឺជាសិល្បៈដ៏ខ្ពង់ខ្ពស់។ ចូរទុកឱ្យចន្លោះទំនេរនោះមានដង្ហើម។ ចន្លោះទំនេរមិនមែនជាភាពឯកោទេ ប៉ុន្តែវាគឺជាដីដ៏មានជីវជាតិដែលកំពុងរង់ចាំគ្រាប់ពូជថ្មីមកដុះលូតលាស់។ ប្រសិនបើអ្នកអាចរក្សាភាពអត់ធ្មត់ និងជំនឿចិត្តក្នុងអំឡុងពេលនេះបាន អ្នកនឹងឃើញថាអ្វីដែលចូលមកក្រោយមកទៀត នឹងមានតម្លៃលើសពីអ្វីដែលអ្នកធ្លាប់ស្រមៃចង់បានទៅទៀត។

ការចាប់ផ្តើមជាថ្មីដ៏ស្រស់បំព្រងនាដូវផ្ការីក

នៅក្នុងវដ្តនៃធម្មជាតិ គ្មានអ្វីដែលស្ថិតស្ថេរជារៀងរហូតនោះទេ។ រដូវរងាដ៏ត្រជាក់ស្រពាប់ស្រពោនតែងតែរលាយបាត់ទៅ ដើម្បីបើកផ្លូវឱ្យរដូវផ្ការីកឈានចូលមកដល់។ យ៉ាងណាមិញ នៅក្នុងដំណើរជីវិតរបស់មនុស្សម្នាក់ៗ ការចាប់ផ្តើមជាថ្មីមិនមែនកើតឡើងដោយចៃដន្យនោះទេ ប៉ុន្តែវាគឺជាលទ្ធផលនៃ «សិល្បៈនៃការលះបង់»។ ដើម្បីឱ្យផ្កាថ្មីអាចរីកស្គុះស្គាយបាន ស្លឹកចាស់ដែលស្រពោនត្រូវតែជ្រុះចោល ហើយមែកឈើដែលងាប់ត្រូវតែជម្រុះចេញ។ នេះគឺជាច្បាប់ធម្មជាតិ ហើយក៏ជាច្បាប់នៃភាពជោគជ័យក្នុងជីវិតផងដែរ។

១. ការដោះលែងស្រមោលនៃអតីតកាល

មុននឹងយើងអាចទទួលយកពន្លឺព្រះអាទិត្យដ៏កក់ក្តៅនៃរដូវផ្ការីក យើងត្រូវហ៊ានដើរចេញពីភាពងងឹតនៃរដូវរងា។ មនុស្សភាគច្រើនចង់បានជីវិតថ្មី ប៉ុន្តែពួកគេនៅតែឱបក្រសោបការឈឺចាប់ កំហុសឆ្គង និងការសោកស្តាយពីអតីតកាលយ៉ាងណែនក្នុងទ្រូង។ ការចាប់ផ្តើមជាថ្មីដ៏ស្រស់បំព្រង តម្រូវឱ្យយើងមានភាពក្លាហានក្នុងការលះបង់នូវ «អតីតកាលដែលមិនអាចកែប្រែបាន»។

ការលះបង់ក្នុងបរិបទនេះ មិនមែនមានន័យថាការបំភ្លេចចោលនូវរាល់មេរៀនដែលបានរៀននោះទេ ប៉ុន្តែវាគឺជាការដោះលែងនូវទម្ងន់នៃអារម្មណ៍ដែលឃាត់ឃាំងយើងមិនឱ្យទៅមុខ។ ប្រៀបដូចជាដើមឈើដែលលះបង់ស្លឹកចាស់ដើម្បីរក្សាកម្លាំងសម្រាប់ពន្លកថ្មី យើងត្រូវរៀននិយាយពាក្យថា «ល្មមហើយ» ចំពោះការបន្ទោសខ្លួនឯង និងការរស់នៅក្នុងវិប្បដិសារី។

២. ការរៀបចំដីនៃចិត្តគំនិត

ដីដែលល្អគឺជាគ្រឹះនៃរុក្ខជាតិដែលរឹងមាំ។ សម្រាប់ការចាប់ផ្តើមជាថ្មី ចិត្តគំនិតរបស់យើងគឺជាផ្ទៃដីដែលត្រូវភ្ជួររាស់។ ប្រសិនបើចិត្តយើងពោរពេញដោយស្មៅកកាយនៃភាពអវិជ្ជមាន ការសង្ស័យ និងការភ័យខ្លាច នោះគ្រាប់ពូជនៃក្តីសង្ឃឹមថ្មីនឹងមិនអាចដុះលូតលាស់បានឡើយ។

ការរៀបចំចិត្តគំនិតនាដូវផ្ការីកនៃជីវិត រួមមាន៖

• ការសម្អាតចិត្ត៖ ការជម្រុះចោលនូវជំនឿដែលកម្រិតសមត្ថភាពខ្លួនឯង (Limiting Beliefs)។
• ការផ្តល់ជីជាតិ៖ ការបំពេញបន្ថែមនូវចំណេះដឹងថ្មីៗ និងការគិតក្នុងផ្លូវវិជ្ជមាន។
• ការបើកចំហ៖ ការត្រៀមខ្លួនទទួលយកលទ្ធភាពថ្មីៗដែលយើងមិនធ្លាប់គិតដល់ពីមុនមក។

នៅពេលដែលចិត្តរបស់យើងមានភាពស្ងប់ និងមានរបៀបរៀបរយ នោះរាល់សកម្មភាពដែលយើងធ្វើនឹងមានប្រសិទ្ធភាព និងមានគោលដៅច្បាស់លាស់។

៣. គ្រាប់ពូជនៃក្តីសង្ឃឹម និងការកំណត់គោលដៅ

រដូវផ្ការីកគឺជាពេលវេលានៃការដាំដុះ។ ការចាប់ផ្តើមជាថ្មីដោយគ្មានគោលដៅ គឺប្រៀបដូចជាការបណ្តោយខ្លួនឱ្យអណ្តែតតាមខ្យល់ដោយគ្មានទិសដៅ។ នៅក្នុងដំណាក់កាលនេះ យើងត្រូវសួរខ្លួនឯងថា «តើជីវិតបែបណាដែលយើងពិតជាចង់បាន?»។

ការកំណត់គោលដៅថ្មី គឺជាការជ្រើសរើសគ្រាប់ពូជដែលល្អបំផុតមកដាំ។ គ្រាប់ពូជទាំងនោះអាចជា សុខភាពល្អជាងមុន ទំនាក់ទំនងដែលរឹងមាំជាងមុន ឬអាជីពដែលផ្តល់អត្ថន័យដល់ជីវិត។ សិល្បៈនៃការលះបង់នៅទីនេះ គឺការហ៊ានបោះបង់ចោលនូវ «គោលដៅក្លែងក្លាយ» ដែលយើងបង្កើតឡើងគ្រាន់តែដើម្បីតម្រូវចិត្តអ្នកដទៃ ដើម្បីងាកមកដាំដុះអ្វីដែលចេញពីបេះដូងពិតប្រាកដរបស់យើងវិញ។

៤. ការថែទាំពន្លកថ្មីដោយការអត់ធ្មត់

នៅពេលដែលពន្លកដំបូងចាប់ផ្តើមលេចចេញពីដី វាតែងតែមានភាពទន់ខ្សោយ និងងាយរងគ្រោះ។ ជីវិតថ្មីដែលទើបតែចាប់ផ្តើម ក៏ត្រូវការការការពារ និងការថែទាំយ៉ាងដិតដល់ដូចគ្នា។ យើងមិនអាចរំពឹងថាផ្កានឹងរីកក្នុងរយៈពេលតែមួយយប់នោះទេ។

ការលះបង់ដែលសំខាន់បំផុតក្នុងដំណាក់កាលនេះ គឺការលះបង់ «ភាពចង់បានលទ្ធផលភ្លាមៗ» (Instant Gratification)។ យើងត្រូវរៀនរស់នៅជាមួយភាពអត់ធ្មត់ និងការតស៊ូ។ ត្រូវចាំថា រាល់ការផ្លាស់ប្តូរដ៏អស្ចារ្យ តែងតែត្រូវការពេលវេលា។ ការផ្តល់ទឹកចិត្តឱ្យខ្លួនឯងជារៀងរាល់ថ្ងៃ ទោះបីជាក្នុងកម្រិតតូចតាចក៏ដោយ គឺជាគន្លឹះដែលធ្វើឱ្យជីវិតថ្មីរបស់យើងមិនក្រៀមស្វិតទៅវិញ។

៥. ភាពស្រស់បំព្រងនៃសេរីភាពថ្មី

នៅពេលដែលយើងឆ្លងកាត់ការលះបង់ និងការដាំដុះដោយជោគជ័យ យើងនឹងចាប់ផ្តើមឃើញភាពស្រស់បំព្រងនៃជីវិតថ្មី។ វាមិនមែនគ្រាន់តែជាការផ្លាស់ប្តូរខាងក្រៅនោះទេ ប៉ុន្តែវាគឺជាការផ្លាស់ប្តូរពីខាងក្នុង។ យើងនឹងមានអារម្មណ៍ថាស្រាលខ្លួន មានសេរីភាព និងមានថាមពលដែលមិនធ្លាប់មានពីមុនមក។

រដូវផ្ការីកនៃជីវិតនាំមកនូវពណ៌សម្បុរថ្មីៗ។ យើងចាប់ផ្តើមមើលឃើញឱកាសនៅកន្លែងដែលយើងធ្លាប់ឃើញតែឧបសគ្គ។ យើងចាប់ផ្តើមស្រឡាញ់ខ្លួនឯង និងអ្នកដទៃដោយចិត្តដែលទូលាយជាងមុន។ នេះគឺជាភាពអស្ចារ្យនៃការហ៊ានលះបង់ដើម្បីចាប់ផ្តើមជាថ្មី។