នៅក្នុងពិភពលោកដែលកំពុងវិវត្តយ៉ាងឆាប់រហ័ស និងពោរពេញដោយការប្រកួតប្រជែង មនុស្សភាគច្រើនតែងយល់ច្រឡំថា ភាពជោគជ័យគឺជាលទ្ធផលនៃការតស៊ូតែម្នាក់ឯង ឬការដណ្តើមយកជ័យជម្នះលើអ្នកដទៃ។ ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ បើយើងក្រឡេកមើលទៅកាន់ពិភពធម្មជាតិដែលនៅជុំវិញខ្លួនយើង ដែលមានអាយុកាលរាប់លានឆ្នាំមកហើយនោះ យើងនឹងឃើញនូវការពិតដ៏អស្ចារ្យមួយផ្សេងទៀត។ អាថ៌កំបាំងនៃការរស់រានមានជីវិត និងការរីកចម្រើនដ៏រឹងមាំបំផុត មិនមែនស្ថិតនៅលើកម្លាំងបាយ ឬការបំផ្លិចបំផ្លាញគ្នានោះទេ ប៉ុន្តែគឺស្ថិតនៅលើ «សិល្បៈនៃការរួមរស់» និង «ថាមពលនៃការសហការ»។

មេរៀនពីព្រៃព្រឹក្សា និងបណ្តាញជីវិតដែលមើលមិនឃើញ

នៅពេលយើងដើរចូលទៅក្នុងព្រៃដ៏ធំល្វឹងល្វើយ យើងប្រហែលជាមើលឃើញដើមឈើនីមួយៗឈរដាច់ដោយឡែកពីគ្នា បង្ហាញសម្រស់ និងភាពរឹងមាំរៀងៗខ្លួន។ ប៉ុន្តែនៅក្រោមដីដែលយើងជាន់ មានបណ្តាញទំនាក់ទំនងដ៏ស្មុគស្មាញ និងអស្ចារ្យបំផុតដែលត្រូវបានគេហៅថា "បណ្តាញផ្សិតក្រោមដី"។ តាមរយៈបណ្តាញនេះ ដើមឈើធំៗអាចបញ្ជូនសារធាតុចិញ្ចឹមទៅកាន់កូនឈើតូចៗដែលខ្វះពន្លឺព្រះអាទិត្យ ហើយដើមឈើដែលមានសុខភាពល្អអាចជួយសង្គ្រោះដើមឈើដែលកំពុងទ្រុឌទ្រោមបាន។

នេះគឺជាមេរៀនទីមួយដែលធម្មជាតិបង្រៀនយើង៖ គ្មានបុគ្គលណាម្នាក់អាចរីកចម្រើនបានយូរអង្វែងដោយឯកោនោះទេ។ ភាពជោគជ័យពិតប្រាកដកើតចេញពីការបង្កើតប្រព័ន្ធគាំទ្រគ្នាទៅវិញទៅមក។ នៅក្នុងបរិបទនៃជីវិតមនុស្ស និងការងារ ការយល់ដឹងអំពីបណ្តាញទំនាក់ទំនង និងការចែករំលែកធនធាន មិនមែនជាសញ្ញានៃភាពទន់ខ្សោយនោះទេ ប៉ុន្តែវាគឺជាយុទ្ធសាស្ត្រដ៏វៃឆ្លាតបំផុតសម្រាប់ការរស់រាន និងការរីកចម្រើនប្រកបដោយចីរភាព។

តុល្យភាពនៃកិច្ចសហការក្នុងពិភពសត្វ

មិនត្រឹមតែរុក្ខជាតិប៉ុណ្ណោះទេ សូម្បីតែក្នុងពិភពសត្វ កិច្ចសហការគឺជាច្បាប់គ្រឹះនៃជោគជ័យ។ ចូរក្រឡេកមើលហ្វូងសត្វស្លាបដែលហោះហើរជាទម្រង់អក្សរ "V"។ ការហោះហើរក្នុងទម្រង់នេះអនុញ្ញាតឱ្យសត្វស្លាបទាំងហ្វូងអាចធ្វើដំណើរបានឆ្ងាយជាងការហោះហើរតែម្នាក់ឯងរហូតដល់ជាង ៧០ ភាគរយ។ នៅពេលសត្វស្លាបដែលនៅខាងមុខហត់នឿយ វានឹងផ្លាស់ប្តូរវេនទៅនៅខាងក្រោយ ហើយសត្វស្លាបផ្សេងទៀតនឹងឡើងមកដឹកនាំជំនួស។

រូបភាពនេះបង្ហាញយើងយ៉ាងច្បាស់ថា ភាពជាអ្នកដឹកនាំមិនមែនជាការកាន់កាប់អំណាចផ្តាច់មុខរហូតនោះទេ ប៉ុន្តែគឺជាការចេះចែករំលែកតួនាទី និងការទទួលខុសត្រូវ។ ថាមពលនៃការសហការក្នុងក្រុមការងារ ក៏ដូចជាការហោះហើររបស់សត្វស្លាបដូច្នោះដែរ វាជួយឱ្យយើងសម្រេចបាននូវគោលដៅធំៗដែលបុគ្គលម្នាក់ៗមិនអាចធ្វើបានដោយកម្លាំងផ្ទាល់ខ្លួន។

ពីការរស់រានមានជីវិត ទៅកាន់ការរីកចម្រើនប្រកបដោយចីរភាព

ជាច្រើនទសវត្សរ៍កន្លងមកនេះ មនុស្សជាតិបានផ្តោតខ្លាំងលើទ្រឹស្តី "អ្នកខ្លាំងគឺជាអ្នករស់" (Survival of the Fittest)។ យើងបានប្រើប្រាស់ទ្រឹស្តីនេះដើម្បីពន្យល់ពីការប្រកួតប្រជែងក្នុងធុរកិច្ច និងជីវិតសង្គម។ ប៉ុន្តែនៅក្នុងសតវត្សទី ២១ នេះ យើងចាប់ផ្តើមមើលឃើញថា ការប្រកួតប្រជែងដែលខ្វះកិច្ចសហការ កំពុងនាំមកនូវការបំផ្លិចបំផ្លាញដល់បរិស្ថាន ធនធានធម្មជាតិ និងសូម្បីតែសុខភាពផ្លូវចិត្តរបស់មនុស្ស។

ការរៀនសូត្រពីធម្មជាតិប្រាប់យើងថា និរន្តរភាពកើតចេញពី «អន្តរកម្មដែលមានផលប្រយោជន៍ទៅវិញទៅមក» (Mutualism)។ នៅក្នុងប្រព័ន្ធអេកូឡូស៊ី សត្វឃ្មុំក្រេបលំអងផ្កាដើម្បីធ្វើទឹកឃ្មុំ ហើយក្នុងពេលជាមួយគ្នានោះ វាក៏ជួយផ្កាក្នុងការបង្កាត់ពូជ។ គ្មានភាគីណាមួយខាតបង់ឡើយ មានតែការរីកចម្រើនជាមួយគ្នា។ នេះគឺជាគំរូនៃ "ជោគជ័យឈ្នះ-ឈ្នះ" ដែលសៀវភៅនេះចង់លើកយកមកពិភាក្សា និងអនុវត្តនៅក្នុងជីវិតជាក់ស្តែង។

ថាមពលនៃការរួមរស់ក្នុងបរិបទមនុស្សជាតិ

នៅក្នុងសង្គមមនុស្ស ការសហការមិនមែនគ្រាន់តែជាការធ្វើការងារជាមួយគ្នាធម្មតានោះទេ ប៉ុន្តែវាគឺជាសិល្បៈនៃការបញ្ចូនថាមពល ការជឿជាក់ និងការគោរពតម្លៃគ្នាទៅវិញទៅមក។ នៅពេលដែលមនុស្សពីរនាក់ ឬច្រើននាក់ រួមកម្លាំងគ្នាដោយមានគោលដៅរួម ពួកគេបង្កើតបាននូវអ្វីដែលហៅថា "សហថាមពល" (Synergy) ដែលជាកម្លាំងសរុបធំជាងផលបូកនៃកម្លាំងបុគ្គលម្នាក់ៗបញ្ចូលគ្នា។

ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ ការសហការមិនមែនជារឿងងាយស្រួលជានិច្ចនោះទេ។ វាតម្រូវឱ្យយើងមានការលះបង់នូវអត្ដទត្ថភាព (Ego) ការចេះស្តាប់ដោយការយល់ចិត្ត និងការកសាងទំនុកចិត្តដែលជារបាំងការពារភាពរង្គោះរង្គើ។ សៀវភៅនេះនឹងនាំអ្នកទៅរុករកនូវវិធីសាស្ត្រ និងគោលការណ៍សំខាន់ៗ ដើម្បីបំប្លែងការរស់នៅ និងការធ្វើការងារពីរបៀប "ឯកោ" មកជា "សហការ" ដើម្បីឈានទៅរកភាពជោគជ័យដែលមិនត្រឹមតែធំធេង ប៉ុន្តែមានភាពរឹងមាំ និងមានន័យ។

នៅក្នុងដំណើរស្វែងរកភាពជោគជ័យ មិនថាក្នុងឆាកជីវិតផ្ទាល់ខ្លួន ឬក្នុងវិស័យធុរកិច្ចនោះទេ យើងតែងតែជួបប្រទះនូវកម្លាំងពីរដែលហាក់ដូចជាដើរផ្ទុយគ្នាជានិច្ច នោះគឺ "ការប្រកួតប្រជែង" និង "ការសហការ"។ ជាញឹកញាប់ មនុស្សភាគច្រើនយល់ថា បើជ្រើសរើសយកការប្រកួតប្រជែង នោះយើងត្រូវបោះបង់ការសហការ ហើយបើជ្រើសរើសការសហការ យើងនឹងបាត់បង់ស្មារតីប្រកួតប្រជែង។ ប៉ុន្តែ នៅក្នុងសិល្បៈនៃការរួមរស់ និងការកសាងជោគជ័យប្រកបដោយចីរភាព ការយល់ឃើញបែបនេះគឺជាឧបសគ្គដ៏ធំ។ ជំពូកនេះនឹងនាំអ្នកទៅរុករកនូវតុល្យភាពដ៏វិសេសវិសាលរវាងកម្លាំងទាំងពីរនេះ ដើម្បីស្វែងរក "ផ្លូវកណ្តាល" ដែលជាគន្លឹះនាំទៅរកឧត្តមភាពពិតប្រាកដ។

១. ធម្មជាតិនៃការប្រកួតប្រជែង៖ កម្លាំងរុញច្រានឱ្យមានការអភិវឌ្ឍ

ការប្រកួតប្រជែងមិនមែនជាសត្រូវនៃសន្តិភាពនោះទេ ប្រសិនបើយើងយល់ពីតម្លៃពិតរបស់វា។ ក្នុងកម្រិតជាមូលដ្ឋាន ការប្រកួតប្រជែងគឺជាកម្លាំងរុញច្រានដែលធ្វើឱ្យមនុស្សម្នាក់ៗខិតខំបញ្ចេញសមត្ថភាពឱ្យអស់ពីលទ្ធភាព។ នៅពេលមានគូប្រកួត យើងនឹងមានការប្រុងប្រយ័ត្ន មានការច្នៃប្រឌិត និងមានការតាំងចិត្តខ្ពស់ជាងមុន។

ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ ការប្រកួតប្រជែងមានពីរប្រភេទ៖

• ការប្រកួតប្រជែងប្រកបដោយស្ថាបនា៖ គឺជាការប្រកួតដែលផ្តោតលើការកែលម្អខ្លួនឯង។ យើងចង់ឈ្នះដោយសារយើងខ្លាំងជាងមុន មិនមែនដោយសារយើងជាន់ឈ្លីអ្នកដទៃនោះទេ។ វាបង្កើតឱ្យមានការច្នៃប្រឌិតថ្មីៗ និងការបង្កើនគុណភាព។
• ការប្រកួតប្រជែងបែបបំផ្លិចបំផ្លាញ៖ គឺជាការប្រកួតដែលយក "ការចាញ់-ឈ្នះ" ជាធំ។ ក្នុងទម្រង់នេះ មនុស្សចំណាយថាមពលដើម្បីរារាំងអ្នកដទៃច្រើនជាងការកសាងខ្លួនឯង។ នេះគឺជាផ្លូវដែលនាំទៅរកភាពឯកោ និងការបរាជ័យក្នុងរយៈពេលវែង។

ក្នុងសិល្បៈនៃការរួមរស់ យើងត្រូវចេះប្រើប្រាស់ការប្រកួតប្រជែងជា "កញ្ចក់" ដើម្បីឆ្លុះបញ្ចាំងពីចំណុចខ្វះខាតរបស់ខ្លួនឯង និងជា "ឈ្នាន់" ដើម្បីឈានទៅរកកម្រិតខ្ពស់ជាងមុន។

២. អំណាចនៃការសហការ៖ ការពង្រីកសក្តានុពលគ្មានដែនកំណត់

ប្រសិនបើការប្រកួតប្រជែងធ្វើឱ្យយើង "មុតស្រួច" ការសហការគឺជាអ្វីដែលធ្វើឱ្យយើង "រឹងមាំ" និង "ទៅបានឆ្ងាយ"។ គ្មានបុគ្គលណា ឬស្ថាប័នណាអាចសម្រេចកិច្ចការធំធេងដោយឯកោបានឡើយ។ ការសហការអនុញ្ញាតឱ្យយើងរួមបញ្ចូលគ្នានូវចំណេះដឹង បទពិសោធន៍ និងធនធានដែលខុសៗគ្នា ដើម្បីបង្កើតលទ្ធផលមួយដែលអស្ចារ្យជាងលទ្ធផលនៃបុគ្គលម្នាក់ៗបូកបញ្ចូលគ្នា។

ការសហការមិនមែនមានន័យថាការបោះបង់មហិច្ឆតាផ្ទាល់ខ្លួននោះទេ ប៉ុន្តែវាគឺជាការយល់ឃើញថា "នំខេកមួយនេះអាចនឹងរីកធំជាងមុន ប្រសិនបើយើងរួមគ្នាដុតវា"។ នៅពេលយើងសហការ យើងកាត់បន្ថយហានិភ័យ និងបង្កើនប្រសិទ្ធភាព។ ភាពជោគជ័យដែលកើតចេញពីការសហការ គឺជាជោគជ័យដែលមានគ្រឹះរឹងមាំ ព្រោះវាត្រូវបានគាំទ្រដោយបណ្តាញនៃមនុស្សដែលមានផលប្រយោជន៍រួមគ្នា។

៣. ផ្លូវកណ្តាល៖ ការប្រកួតប្រជែងបែបសហការ

ចំណុចរបត់ដ៏សំខាន់បំផុតនៅក្នុងយុគសម័យថ្មីនេះ គឺការរួមបញ្ចូលគ្នារវាងការប្រកួតប្រជែង និងការសហការ។ ក្នុងពិភពធុរកិច្ច គេហៅវាថា "ការប្រកួតប្រជែងបែបសហការ"។ នេះគឺជាស្ថានភាពដែលភាគីពីរ ឬច្រើន ប្រកួតប្រជែងគ្នាក្នុងទីផ្សារដើម្បីដណ្តើមអតិថិជន ប៉ុន្តែក្នុងពេលជាមួយគ្នា ពួកគេសហការគ្នាក្នុងការស្រាវជ្រាវ ការអភិវឌ្ឍបច្ចេកវិទ្យា ឬការដោះស្រាយបញ្ហាបរិស្ថានរួម។

តើយើងអាចរកផ្លូវកណ្តាលនេះឃើញដោយរបៀបណា?

• ការកំណត់គោលដៅរួមខ្ពស់ជាងមុន៖ ទោះបីជាយើងប្រកួតគ្នាក្នុងរឿងតូចតាច ប៉ុន្តែយើងត្រូវមានគោលដៅធំមួយរួមគ្នា ដូចជាការអភិវឌ្ឍសង្គម ឬការការពារភពផែនដី។
• ការចែករំលែកព័ត៌មានដែលចាំបាច់៖ ការរក្សាការសម្ងាត់ហួសហេតុអាចជារបាំងនៃការរីកចម្រើន។ ការសហការលើទិន្នន័យមូលដ្ឋានអាចជួយឱ្យគ្រប់ភាគីចំណេញពេលវេលា។
• ការគោរពគ្នាទៅវិញទៅមក៖ ការទទួលស្គាល់ភាពខ្លាំងរបស់គូប្រកួត និងរៀនសូត្រពីពួកគេ គឺជាសញ្ញានៃអ្នកដឹកនាំដែលមានគំនិតទូលំទូលាយ។

៤. ការកសាងទំនុកចិត្ត៖ ខ្សែកាបដែលភ្ជាប់ការសហការ និងការប្រកួតប្រជែង

ដើម្បីឱ្យផ្លូវកណ្តាលនេះដំណើរការទៅបាន ទំនុកចិត្តគឺជាធាតុផ្សំដែលមិនអាចខ្វះបាន។ បើគ្មានទំនុកចិត្ត ការសហការនឹងក្លាយជាការសម្តែង ហើយការប្រកួតប្រជែងនឹងក្លាយជាការចាក់ពីក្រោយខ្នង។ ការកសាងទំនុកចិត្តតម្រូវឱ្យមាន៖

1. តម្លាភាព៖ ភាពស្មោះត្រង់ចំពោះគោលបំណង និងសកម្មភាពរបស់ខ្លួន។
2. ការរក្សាសន្យា៖ ការធ្វើឱ្យអ្វីដែលបាននិយាយក្លាយជាការពិត ទោះជាក្នុងកាលៈទេសៈលំបាកក៏ដោយ។
3. សុភវិនិច្ឆ័យ៖ ការគិតពីផលប្រយោជន៍រួមជាធំ ជាជាងការចំណេញភ្លាមៗសម្រាប់តែខ្លួនឯង។

នៅពេលមានទំនុកចិត្ត ការប្រកួតប្រជែងនឹងប្រែក្លាយទៅជាការរុញច្រានគ្នាទៅវិញទៅមកឱ្យកាន់តែពូកែ ហើយការសហការនឹងក្លាយជាខែលការពារដ៏រឹងមាំបំផុត។

៥. យុទ្ធសាស្ត្រ "ឈ្នះ-ឈ្នះ" សម្រាប់ជោគជ័យប្រកបដោយចីរភាព

ជោគជ័យដែលកើតឡើងពីការជាន់ឈ្លីអ្នកដទៃ គឺជាជោគជ័យដែលផុយស្រួយ។ ផ្ទុយទៅវិញ ជោគជ័យប្រកបដោយចីរភាពគឺជាជោគជ័យដែលបង្កើតតម្លៃដល់មនុស្សជុំវិញខ្លួន។ ការស្វែងរកផ្លូវកណ្តាលរវាងការប្រកួតប្រជែង និងការសហការ នឹងនាំយើងទៅរកផ្នត់គំនិត "ឈ្នះ-ឈ្នះ"។

នៅក្នុងបរិបទនេះ យើងមិនសួរថា "តើខ្ញុំអាចយកឈ្នះគេដោយរបៀបណា?" នោះទេ ប៉ុន្តែយើងសួរថា "តើយើងអាចរួមគ្នាបង្កើតអ្វីដែលថ្មី និងអស្ចារ្យជាងមុនដោយរបៀបណា ខណៈពេលដែលយើងម្នាក់ៗនៅតែខិតខំធ្វើឱ្យបានល្អបំផុត?"

ការអនុវត្តជាក់ស្តែងក្នុងជីវិតប្រចាំថ្ងៃ៖

• ក្នុងកន្លែងធ្វើការ៖ ប្រកួតប្រជែងជាមួយមិត្តរួមការងារដើម្បីទទួលបានលទ្ធផលល្អបំផុត ប៉ុន្តែត្រូវត្រៀមខ្លួនជួយពួកគេនៅពេលជួបការលំបាក។
• ក្នុងអាជីវកម្ម៖ ប្រកួតលើគុណភាពផលិតផល និងសេវាកម្ម ប៉ុន្តែសហការជាមួយដៃគូប្រកួតដើម្បីកសាងស្តង់ដារឧស្សាហកម្មឱ្យកាន់តែប្រសើរ។
• ក្នុងទំនាក់ទំនងផ្ទាល់ខ្លួន៖ ប្រកួតគ្នាក្នុងការធ្វើអំពើល្អ និងការអភិវឌ្ឍខ្លួន ប៉ុន្តែសហការគ្នាក្នុងការកសាងគ្រួសារ និងសហគមន៍ឱ្យមានសុភមង្គល។

នៅក្នុងសកលលោកដែលមានទំនាក់ទំនងប្រទាក់ក្រឡាគ្នាដូចជាបណ្តាញសរសៃឈាមនេះ គ្មានបុគ្គល ឬអង្គភាពណាមួយអាចរីកចម្រើនយ៉ាងពិតប្រាកដដោយឯកោបានឡើយ។ មនុស្សជាតិជារឿយៗតែងយល់ច្រឡំថា ភាពជោគជ័យគឺជាលទ្ធផលនៃការប្រកួតប្រជែងដើម្បីរស់ ឬការដណ្ដើមយកជ័យជម្នះពីលើអ្នកដទៃ។ ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ បើយើងសង្កេតមើលឱ្យកាន់តែស៊ីជម្រៅទៅក្នុងច្បាប់ធម្មជាតិ និងប្រវត្តិសាស្ត្រនៃភាពជោគជ័យរបស់មនុស្សជាតិ យើងនឹងឃើញនូវអាថ៌កំបាំងមួយដែលមានឥទ្ធិពលខ្លាំងក្លាបំផុត នោះគឺ "ស៊ីមប៊ីយ៉ូស៊ីស" (Symbiosis) ឬទំនាក់ទំនងដែលផ្តល់ផលប្រយោជន៍ឱ្យគ្នាទៅវិញទៅមក។

ជំពូកនេះនឹងនាំអ្នកឱ្យស្វែងយល់អំពីខ្លឹមសារនៃស៊ីមប៊ីយ៉ូស៊ីស មិនមែនត្រឹមតែក្នុងនាមជាគោលការណ៍ជីវវិទ្យាប៉ុណ្ណោះទេ ប៉ុន្តែជាទស្សនវិជ្ជានៃការរស់នៅ និងជាយុទ្ធសាស្ត្រស្នូលក្នុងការកសាងភាពជោគជ័យប្រកបដោយចីរភាពក្នុងសម័យកាលទំនើប។

១. ការយល់ដឹងអំពីស៊ីមប៊ីយ៉ូស៊ីស៖ ច្រើនជាងការរស់នៅជាមួយគ្នា

ពាក្យថា "ស៊ីមប៊ីយ៉ូស៊ីស" មានប្រភពមកពីភាសាក្រិច ដែលមានន័យថា "ការរស់នៅជាមួយគ្នា"។ នៅក្នុងបរិបទនៃសិល្បៈនៃការរួមរស់ វាមិនមែនសំដៅត្រឹមតែការចែករំលែកលំហរស់នៅជាមួយគ្នានោះទេ ប៉ុន្តែវាគឺជាការបង្កើតចំណងទំនាក់ទំនងដែលគ្រប់ភាគីពាក់ព័ន្ធទាំងអស់សុទ្ធតែទទួលបានតម្លៃបន្ថែម។ វាគឺជាស្ថានភាពមួយដែល "មួយ បូក មួយ គឺស្មើនឹងបី ឬលើសពីនេះ" ដែលមានន័យថា លទ្ធផលដែលកើតចេញពីការរួមគ្នា មានទំហំធំធេងជាងផលបូកនៃកម្លាំងរៀងៗខ្លួន។

ស៊ីមប៊ីយ៉ូស៊ីសមានច្រើនទម្រង់ ប៉ុន្តែទម្រង់ដែលយើងផ្តោតសំខាន់គឺ "មូទូអាលីសឹម" (Mutualism) ដែលជាទំនាក់ទំនងដែលភាគីទាំងសងខាងទទួលបានផលប្រយោជន៍។ នៅក្នុងពិភពជំនួញ និងជីវិតសង្គម ទំនាក់ទំនងបែបនេះគឺជាគ្រឹះនៃទំនុកចិត្ត និងការលូតលាស់។ នៅពេលដែលបុគ្គលម្នាក់ៗឈប់សួរថា "តើខ្ញុំអាចដកស្រង់ផលប្រយោជន៍អ្វីខ្លះពីអ្នក?" ហើយចាប់ផ្តើមសួរថា "តើយើងអាចបង្កើតតម្លៃរួមគ្នាបានយ៉ាងដូចម្តេច?" នោះហើយគឺជាចំណុចចាប់ផ្តើមនៃអាថ៌កំបាំងនៃស៊ីមប៊ីយ៉ូស៊ីស។

២. មេរៀនដ៏អស្ចារ្យពីធម្មជាតិ៖ គ្រូបង្កាត់បង្រៀននៃកិច្ចសហការ

ធម្មជាតិគឺជាសាលារៀនដ៏ធំបំផុតដែលបានអនុវត្តស៊ីមប៊ីយ៉ូស៊ីសអស់រយៈពេលរាប់លានឆ្នាំមកហើយ។ ចូរក្រឡេកមើលទំនាក់ទំនងរវាងសត្វឃ្មុំ និងផ្កា។ ឃ្មុំត្រូវការលម្អងផ្កា និងទឹកផ្កាដើម្បីរស់រានមានជីវិត ខណៈពេលដែលផ្កាត្រូវការឃ្មុំដើម្បីជួយក្នុងការបង្កាត់ពូជ។ គ្មានភាគីណាមួយបង្ខំភាគីម្ខាងទៀតឡើយ ប៉ុន្តែតម្រូវការរៀងៗខ្លួនបានបង្កើតជាវដ្តនៃជីវិតដែលផ្តល់ផលប្រយោជន៍ដល់ប្រព័ន្ធអេកូឡូស៊ីទាំងមូល។

ឧទាហរណ៍មួយទៀតគឺ ទំនាក់ទំនងរវាងផ្សិត និងឫសរុក្ខជាតិនៅក្នុងដី។ ផ្សិតជួយបឺតស្រូបសារធាតុរ៉ែ និងទឹកឱ្យរុក្ខជាតិកាន់តែមានប្រសិទ្ធភាព ចំណែករុក្ខជាតិផ្ដល់មកវិញនូវជាតិស្ករដែលបានមកពីការធ្វើរស្មីសំយោគ។ ប្រព័ន្ធបណ្តាញក្រោមដីនេះ ត្រូវបានគេហៅថា "បណ្តាញទំនាក់ទំនងព្រៃឈើ" ដែលបង្ហាញថា សូម្បីតែដើមឈើដែលមើលទៅហាក់ដូចជាឈរនៅស្ងៀម ក៏កំពុងសហការគ្នាដើម្បីការរស់រានមានជីវិតជាសមូហភាពដែរ។

មេរៀនទាំងនេះបង្រៀនយើងថា ក្នុងលោកនេះគ្មានអ្វីដែលឯករាជ្យទាំងស្រុងនោះទេ។ ភាពខ្លាំងរបស់យើងអាចបំពេញនូវចំណុចខ្វះខាតរបស់អ្នកដទៃ ហើយភាពខ្សោយរបស់យើងអាចត្រូវបានជួយជ្រោមជ្រែងដោយសមត្ថភាពរបស់អ្នកដទៃ។ នេះគឺជាភាពស្រស់ស្អាតនៃតុល្យភាពធម្មជាតិ។

៣. ស៊ីមប៊ីយ៉ូស៊ីសក្នុងយុគសម័យសេដ្ឋកិច្ច និងជំនួញ

នៅក្នុងពិភពជំនួញសម័យទំនើប ការប្រកួតប្រជែងបែបយកឈ្នះចាញ់ (Zero-sum game) កំពុងតែត្រូវបានជំនួសដោយ "ប្រព័ន្ធអេកូឡូស៊ីនៃកិច្ចសហការ"។ ក្រុមហ៊ុនដែលទទួលបានជោគជ័យបំផុតមិនមែនជាក្រុមហ៊ុនដែលព្យាយាមកម្ចាត់គូប្រជែងទាំងអស់នោះទេ ប៉ុន្តែគឺជាក្រុមហ៊ុនដែលចេះបង្កើតបណ្តាញស៊ីមប៊ីយ៉ូស៊ីសជាមួយដៃគូផ្គត់ផ្គង់ អតិថិជន និងសូម្បីតែគូប្រជែងក្នុងទម្រង់ខ្លះ។

ឧទាហរណ៍នៃការសហការរវាងក្រុមហ៊ុនបច្ចេកវិទ្យាធំៗ និងក្រុមហ៊ុនទើបបង្កើតថ្មី (Startups)។ ក្រុមហ៊ុនធំមានដើមទុន និងទីផ្សារ ប៉ុន្តែខ្វះភាពបត់បែន និងការច្នៃប្រឌិតលឿនរហ័ស។ ផ្ទុយទៅវិញ ក្រុមហ៊ុនតូចៗមានគំនិតច្នៃប្រឌិតអស្ចារ្យ ប៉ុន្តែខ្វះធនធានដើម្បីពង្រីកខ្លួន។ នៅពេលដែលពួកគេធ្វើការជាមួយគ្នា ពួកគេបង្កើតបានជាកម្លាំងរុញច្រានថ្មីដែលផ្តល់ផលប្រយោជន៍ដល់សេដ្ឋកិច្ច និងអ្នកប្រើប្រាស់។

ការយល់ដឹងអំពីស៊ីមប៊ីយ៉ូស៊ីសក្នុងជំនួញ តម្រូវឱ្យមានការផ្លាស់ប្តូរផ្នត់គំនិតពី "ការគ្រប់គ្រង" មកជា "ការសម្របសម្រួល" និងពី "ការទាញយកផល" មកជា "ការចែករំលែកតម្លៃ"។ ប្រសិនបើដៃគូអាជីវកម្មរបស់អ្នកមិនរីកចម្រើនទេ អាជីវកម្មរបស់អ្នកក៏មិនអាចស្ថិតស្ថេរបានយូរអង្វែងដែរ។

៤. សសរស្តម្ភនៃទំនាក់ទំនងស៊ីមប៊ីយ៉ូស៊ីសដែលមានប្រសិទ្ធភាព

ដើម្បីកសាងទំនាក់ទំនងដែលផ្តល់ផលប្រយោជន៍ឱ្យគ្នាទៅវិញទៅមកដោយជោគជ័យ យើងត្រូវមានសសរស្តម្ភសំខាន់ៗចំនួនបួន៖

1. ជំនឿទុកចិត្ត (Trust): នេះគឺជាគ្រឹះដំបូងបំផុត។ បើគ្មានជំនឿទុកចិត្ត ការសហការនឹងក្លាយជាការឃ្លាំមើលគ្នាទៅវិញទៅមក ដែលនាំឱ្យខាតបង់ពេលវេលា និងថាមពល។
2. តម្លាភាព (Transparency): ការចែករំលែកព័ត៌មាន និងគោលបំណងដោយត្រង់ទៅត្រង់មក ជួយឱ្យភាគីនីមួយៗយល់ពីតម្រូវការ និងដែនកំណត់របស់គ្នា។
3. តម្លៃរួម (Shared Value): ការស្វែងរកចំណុចប្រសព្វដែលផលប្រយោជន៍ផ្ទាល់ខ្លួនជួបជាមួយផលប្រយោជន៍រួម។ ទំនាក់ទំនងដែលរឹងមាំបំផុតគឺនៅពេលដែលការជោគជ័យរបស់អ្នក គឺជាជោគជ័យរបស់ខ្ញុំដែរ។
4. ការបត់បែន និងការសម្របសម្រួល (Adaptability): ពិភពលោកតែងតែផ្លាស់ប្តូរ។ ទំនាក់ទំនងស៊ីមប៊ីយ៉ូស៊ីសត្រូវតែមានលទ្ធភាពបត់បែនដើម្បីឆ្លើយតបនឹងបញ្ហាប្រឈមថ្មីៗ។

៥. ការគេចចេញពីទំនាក់ទំនងដែលបំផ្លិចបំផ្លាញ (Parasitism)

នៅក្នុងការស្វែងរកស៊ីមប៊ីយ៉ូស៊ីស យើងត្រូវតែប្រុងប្រយ័ត្នចំពោះ "ទំនាក់ទំនងបរាសិត" (Parasitism)។ នេះគឺជាស្ថានភាពដែលភាគីម្ខាងទាញយកផលប្រយោជន៍យ៉ាងច្រើនពីភាគីម្ខាងទៀត ដោយមិនផ្តល់អ្វីត្រឡប់ទៅវិញ ឬថែមទាំងបង្កការខូចខាតដល់ភាគីនោះទៀតផង។

នៅក្នុងសង្គម និងកន្លែងធ្វើការ បុគ្គលដែលមានចរិតបែបបរាសិតតែងតែព្យាយាមដណ្តើមយកស្នាដៃអ្នកដទៃ ឬប្រើប្រាស់ធនធានរួមដើម្បីប្រយោជន៍ផ្ទាល់ខ្លួន។ ដើម្បីរក្សាសិល្បៈនៃការរួមរស់ប្រកបដោយចីរភាព យើងត្រូវមានភាពក្លាហានក្នុងការកំណត់ព្រំដែន និងការកែប្រែទំនាក់ទំនងទាំងនោះឱ្យមកជាមានតុល្យភាពវិញ ឬត្រូវកាត់ផ្តាច់ប្រសិនបើវាមិនអាចកែប្រែបាន។ ភាពជោគជ័យពិតប្រាកដមិនអាចសាងសង់លើការកេងប្រវ័ញ្ចអ្នកដទៃបានឡើយ។

៦. ការអនុវត្តស៊ីមប៊ីយ៉ូស៊ីសក្នុងជីវិតប្រចាំថ្ងៃ

ស៊ីមប៊ីយ៉ូស៊ីសមិនត្រឹមតែសម្រាប់រុក្ខជាតិ ឬសាជីវកម្មធំៗប៉ុណ្ណោះទេ វាក៏សម្រាប់ទំនាក់ទំនងគ្រួសារ មិត្តភាព និងការងារប្រចាំថ្ងៃផងដែរ។

• ក្នុងគ្រួសារ៖ ការយល់ដឹងពីតម្រូវការ និងក្តីសុបិនរបស់សមាជិកម្នាក់ៗ និងការជួយជ្រោមជ្រែងគ្នាទៅវិញទៅមក បង្កើតបានជាគ្រួសារដែលរឹងមាំ។
• ក្នុងកន្លែងធ្វើការ៖ ការជួយមិត្តរួមការងារឱ្យសម្រេចគោលដៅរបស់គេ ជារឿយៗនឹងត្រលប់មកវិញក្នុងទម្រង់នៃកិច្ចសហការកាន់តែល្អប្រសើរនៅពេលដែលអ្នកត្រូវការជំនួយ។
• ក្នុងសហគមន៍៖ ការចូលរួមចំណែកក្នុងសកម្មភាពសង្គមមិនត្រឹមតែជួយអ្នកដទៃប៉ុណ្ណោះទេ ប៉ុន្តែវាក៏បង្កើតបរិយាកាសរស់នៅប្រកបដោយសុវត្ថិភាព និងសុភមង្គលសម្រាប់ខ្លួនឯងផងដែរ។

នៅក្នុងពិភពធម្មជាតិដែលពោរពេញទៅដោយអាថ៌កំបាំង និងភាពស្មុគស្មាញ មានមេរៀនដ៏មានតម្លៃជាច្រើនដែលមនុស្សជាតិអាចរៀនសូត្របាន ជាពិសេសពាក់ព័ន្ធនឹងការរស់នៅជាមួយគ្នា និងការសហការ។ ក្នុងចំណោមទំនាក់ទំនងទាំងនោះ គ្មានទំនាក់ទំនងណាមួយដែលបង្ហាញពីភាពល្អឥតខ្ចោះនៃ "ការចែករំលែកធនធាន" បានច្បាស់លាស់ជាងទំនាក់ទំនងរវាងសត្វឃ្មុំ និងផ្កានោះទេ។ នេះមិនមែនគ្រាន់តែជាបាតុភូតជីវសាស្ត្រធម្មតាប៉ុណ្ណោះទេ ប៉ុន្តែវាគឺជាគំរូអាជីវកម្ម និងសង្គមដ៏វិសេសវិសាល ដែលយើងហៅថា "សហជីវិត" ឬការរួមរស់ក្នុងផលប្រយោជន៍ទៅវិញទៅមក។

មេរៀននេះនឹងនាំយើងឱ្យយល់កាន់តែស៊ីជម្រៅថា តើការចែករំលែកមិនមែនជាការបាត់បង់ ប៉ុន្តែគឺជាការបង្កើតឱកាសថ្មី និងការធានានូវនិរន្តរភាពសម្រាប់ភាគីទាំងអស់ដែលពាក់ព័ន្ធ។

១. យន្តការនៃផលប្រយោជន៍ទៅវិញទៅមក (Win-Win Strategy)

ក្នុងទំនាក់ទំនងរវាងសត្វឃ្មុំ និងផ្កា យើងសង្កេតឃើញនូវយុទ្ធសាស្ត្រ "ឈ្នះ-ឈ្នះ" ដែលច្បាស់លាស់បំផុត។ ផ្កាផ្តល់នូវទឹកដម ដែលជាប្រភពអាហារដ៏សំខាន់សម្រាប់សត្វឃ្មុំ ដើម្បីយកទៅផលិតជាទឹកឃ្មុំ និងចិញ្ចឹមសំបុក។ ជាការឆ្លើយតប សត្វឃ្មុំបានជួយផ្កាក្នុងការដឹកជញ្ជូនលំអងពីផ្កាមួយទៅផ្កាមួយទៀត ដែលជាដំណើរការដ៏សំខាន់សម្រាប់ការបន្តពូជរបស់រុក្ខជាតិ។

នៅក្នុងបរិបទនៃសង្គម និងការងារ ការចែករំលែកធនធានមិនមែនមានន័យថាការយករបស់ខ្លួនទៅឱ្យគេដោយមិនបានអ្វីមកវិញនោះទេ។ ផ្ទុយទៅវិញ វាគឺជាការស្វែងរកចំណុចប្រសព្វដែល "អ្វីដែលយើងមានច្រើនលើសលប់" អាចទៅបំពេញ "តម្រូវការរបស់អ្នកដទៃ" ហើយ "អ្វីដែលអ្នកដទៃមាន" អាចមកបំពេញ "ចន្លោះខ្វះខាតរបស់យើង"។ នៅពេលដែលភាគីទាំងសងខាងទទួលបានផលប្រយោជន៍ ទំនាក់ទំនងនោះនឹងមានភាពរឹងមាំ និងយូរអង្វែង។

២. ការផ្តល់ឱ្យនូវអ្វីដែលជាគុណតម្លៃស្នូល

ផ្កាមិនបានផ្តល់អ្វីគ្រប់យ៉ាងដែលវាមានទៅឱ្យសត្វឃ្មុំនោះទេ ហើយសត្វឃ្មុំក៏មិនបានធ្វើអ្វីគ្រប់យ៉ាងសម្រាប់ផ្កាដែរ។ ផ្កាផ្តល់តែទឹកដម ដែលជាធនធានដែលវាអាចផលិតបានយ៉ាងមានប្រសិទ្ធភាព។ នេះបង្រៀនយើងអំពី "ការបែងចែកធនធានតាមឯកទេស"។

នៅក្នុងការសហការជាក្រុម ឬក្នុងភាពជាដៃគូធុរកិច្ច យើងមិនចាំបាច់ធ្វើជាម្ចាស់លើគ្រប់វិស័យនោះទេ។ អ្វីដែលសំខាន់គឺការកំណត់ឱ្យច្បាស់នូវ "គុណតម្លៃស្នូល" របស់យើង។ តើអ្វីទៅជា "ទឹកដម" នៃក្រុមហ៊ុន ឬក្រុមការងាររបស់យើង? នៅពេលយើងដឹងច្បាស់ពីអ្វីដែលយើងអាចផ្តល់ឱ្យបានល្អបំផុត យើងនឹងទាក់ទាញដៃគូដែលត្រឹមត្រូវមកបំពេញចំណុចខ្វះខាតរបស់យើង ដូចដែលផ្កាទាក់ទាញសត្វឃ្មុំយ៉ាងដូច្នោះដែរ។

៣. ការបង្កើតប្រព័ន្ធអេកូឡូស៊ីនៃភាពជឿជាក់

សត្វឃ្មុំហោះទៅរកផ្កាដោយសារវាមាន "ជំនឿចិត្ត" ថាវានឹងទទួលបានទឹកដម។ ចំណែកផ្កាក៏បើក petals របស់វាទទួលសត្វឃ្មុំ ដោយសង្ឃឹមថាលំអងរបស់វានឹងត្រូវយកទៅចែកចាយ។ ភាពជឿជាក់នេះមិនមែនកើតឡើងដោយចៃដន្យទេ ប៉ុន្តែវាជាលទ្ធផលនៃភាពទៀងទាត់ និងគុណភាព។

ប្រសិនបើផ្កាឈប់ផលិតទឹកដម សត្វឃ្មុំនឹងលែងមកលេង។ ប្រសិនបើសត្វឃ្មុំគ្រាន់តែស៊ីទឹកដមហើយមិនព្រមនាំលំអងផ្កាទៅតាម ផ្កានឹងមិនអាចរស់រានបានដល់ជំនាន់ក្រោយឡើយ។ ក្នុងពិភពពិត ភាពជឿជាក់គឺជាទ្រព្យសម្បត្តិដ៏ធំបំផុតនៃការសហការ។ ការចែករំលែកធនធានតម្រូវឱ្យមានតម្លាភាព និងការរក្សាសន្យា។ នៅពេលដែលដៃគូសហការគ្នាមានភាពស្មោះត្រង់ នោះប្រព័ន្ធអេកូឡូស៊ីទាំងមូលនឹងរីកចម្រើន។

៤. ភាពចម្រុះជាកម្លាំងចលករ

នៅក្នុងសួនច្បារមួយ មិនមែនមានផ្កាតែមួយប្រភេទ ហើយក៏មិនមែនមានសត្វល្អិតតែមួយប្រភេទដែរ។ ភាពចម្រុះនៃប្រភេទផ្កា និងប្រភេទសត្វឃ្មុំ បង្កើតបានជាតុល្យភាពបរិស្ថាន។ ផ្កាខ្លះរីកនៅពេលព្រឹក ខ្លះរីកនៅពេលយប់ ខ្លះមានក្លិនក្រអូប ខ្លះមានពណ៌ស្រស់ឆើតឆាយ។

មេរៀននេះប្រាប់យើងថា ក្នុងការចែករំលែកធនធាន យើងត្រូវស្វាគមន៍ "ភាពខុសគ្នា"។ ក្រុមការងារដែលមានសមាជិកមកពីប្រភពផ្សេងៗគ្នា មានជំនាញខុសៗគ្នា និងមានគំនិតផ្ទុយគ្នា គឺជាក្រុមការងារដែលមានធនធានសម្បូរបែបបំផុត។ ការរួមបញ្ចូលគ្នានៃធនធានចម្រុះ នាំទៅរកការបង្កើតថ្មី និងការរកឃើញដំណោះស្រាយដែលមនុស្សម្នាក់ឯងមិនអាចធ្វើទៅរួច។

៥. និរន្តរភាពតាមរយៈការបង្កើនតម្លៃ

ចំណុចដ៏អស្ចារ្យបំផុតនៃទំនាក់ទំនងរវាងសត្វឃ្មុំ និងផ្កា គឺថាការសហការរបស់ពួកគេមិនត្រឹមតែជួយឱ្យពួកគេរស់ប៉ុណ្ណោះទេ ប៉ុន្តែវាថែមទាំងបង្កើតផលវិជ្ជមានដល់ពិភពលោកទាំងមូលផងដែរ។ ការលំអងផ្កាជួយឱ្យមានផ្លែឈើ គ្រាប់ពូជ និងការដុះដាលនៃព្រៃឈើ ដែលផ្ដល់ខ្យល់អុកស៊ីសែន និងអាហារដល់សត្វដទៃទៀត។

នេះគឺជា "ឥទ្ធិពលរលក" នៃការសហការប្រកបដោយចីរភាព។ នៅពេលដែលយើងសហការ និងចែករំលែកធនធានក្នុងគោលបំណងត្រឹមត្រូវ វាមិនត្រឹមតែផ្តល់ផលចំណេញដល់យើង និងដៃគូរបស់យើងប៉ុណ្ណោះទេ ប៉ុន្តែវានឹងបង្កើតតម្លៃបន្ថែមសម្រាប់សង្គមជាតិ និងបរិស្ថានជុំវិញខ្លួន។ ជោគជ័យពិតប្រាកដ គឺជាជោគជ័យដែលរីកសាយភាយ និងផ្តល់ក្តីសង្ឃឹមដល់អ្នកដទៃ។

៦. ការដោះស្រាយវិបត្តិដោយការរួបរួម

នៅពេលមានការប្រែប្រួលអាកាសធាតុ ឬការខ្សត់ខ្សោយនៃធនធានធម្មជាតិ ទាំងសត្វឃ្មុំ និងរុក្ខជាតិត្រូវសម្របខ្លួន។ ពួកគេត្រូវពឹងផ្អែកលើគ្នាខ្លាំងជាងមុនដើម្បីរស់រាន។ ក្នុងគ្រាមានអាសន្ន ឬវិបត្តិសេដ្ឋកិច្ច ការចែករំលែកធនធានកាន់តែមានសារៈសំខាន់ទ្វេដង។

ការចេះជួយគ្នា ការចែករំលែកព័ត៌មាន និងការប្រើប្រាស់ធនធានរួមគ្នា (Shared Resources) ក្នុងគ្រាលំបាក គឺជាគន្លឹះនៃភាពធន់ (Resilience)។ អង្គភាពដែលចេះចងសម្ព័ន្ធភាព និងចែករំលែកបន្ទុកគ្នាទៅវិញទៅមក នឹងអាចឆ្លងផុតឧបសគ្គបានយ៉ាងងាយស្រួលជាងអង្គភាពដែលព្យាយាមរស់នៅដាច់ដោយឡែក។

នៅក្នុងវប្បធម៌នៃភាពជោគជ័យបែបទំនើប យើងជារឿយៗតែងតែលើកតម្កើងរូបភាពនៃវីរបុរសឯកោ។ យើងឃើញសហគ្រិនដែលបង្កើតអាណាចក្រចេញពីបាតដៃទទេ មេដឹកនាំដែលផ្លាស់ប្តូរវាសនាប្រទេសជាតិ ឬអ្នកប្រាជ្ញដែលរកឃើញទ្រឹស្ដីដ៏អស្ចារ្យនៅក្នុងបន្ទប់ពិសោធន៍ដ៏ស្ងប់ស្ងាត់។ រូបភាពទាំងនេះបានដក់ជាប់ក្នុងចិត្តយើងថា ភាពអស្ចារ្យគឺជាផលនៃការព្យាយាមរបស់បុគ្គលម្នាក់ឯង។ ប៉ុន្តែ ប្រសិនបើយើងពិនិត្យឱ្យបានស៊ីជម្រៅទៅលើការពិតនៃប្រវត្តិសាស្ត្រ និងភាពជោគជ័យប្រកបដោយចីរភាព យើងនឹងឃើញការពិតមួយផ្សេងទៀតដែលផ្ទុយស្រឡះ៖ គ្មាននរណាម្នាក់អាចសម្រេចកិច្ចការដ៏ធំធេងដោយគ្មានការគាំទ្រពីអ្នកដទៃនោះទេ។

ការកសាងបណ្តាញគាំទ្រមិនមែនជាសញ្ញានៃភាពទន់ខ្សោយនោះទេ ប៉ុន្តែវាគឺជាសញ្ញានៃប្រាជ្ញា និងយុទ្ធសាស្ត្រខ្ពស់បំផុត។ នៅក្នុងជំពូកនេះ យើងនឹងសិក្សាអំពីមូលហេតុដែលមនុស្សពូកែបំផុតជ្រើសរើសមិនធ្វើអ្វីគ្រប់យ៉ាងតែម្នាក់ឯង និងរបៀបដែលពួកគេកសាងប្រព័ន្ធអេកូឡូស៊ីនៃមនុស្សជុំវិញខ្លួនដើម្បីជំរុញឱ្យឈានទៅរកគោលដៅរួម។

១. ជំនឿខុសឆ្គងអំពីវីរបុរសតែម្នាក់ឯង

សង្គមជារឿយៗផ្តល់រង្វាន់ដល់បុគ្គលិកលក្ខណៈដែលលេចធ្លោ ប៉ុន្តែពួកគេមើលរំលង "កងទ័ព" ដែលនៅពីក្រោយខ្នងបុគ្គលនោះ។ នៅពីក្រោយអ្នកដឹកនាំដ៏ឆ្នើមម្នាក់ តែងតែមានក្រុមប្រឹក្សាយោបល់ដែលពោរពេញដោយចំណេះដឹង ជំនួយការដែលស្មោះត្រង់ និងបណ្តាញមិត្តភក្តិដែលផ្តល់កម្លាំងចិត្ត។ ការព្យាយាមធ្វើអ្វីគ្រប់យ៉ាងដោយខ្លួនឯងមិនត្រឹមតែធ្វើឱ្យយើងឆាប់អស់កម្លាំង (Burnout) ប៉ុណ្ណោះទេ ប៉ុន្តែវាក៏កម្រិតនូវសក្តានុពលនៃលទ្ធផលដែលអាចសម្រេចបានផងដែរ។

មនុស្សដែលជឿថាខ្លួនឯងត្រូវតែធ្វើអ្វីគ្រប់យ៉ាង គឺជាមនុស្សដែលជាប់អន្ទាក់ក្នុង "អំនួតនៃសមត្ថភាព"។ ពួកគេខ្លាចថាអ្នកដទៃមិនអាចធ្វើបានល្អដូចខ្លួន ឬខ្លាចបាត់បង់ការគ្រប់គ្រង។ ជាលទ្ធផល ពួកគេក្លាយជាអ្នករាំងស្ទះដល់ការរីកចម្រើនរបស់ខ្លួនឯង និងអង្គភាពទាំងមូល។

២. ដែនកំណត់នៃសមត្ថភាពបុគ្គល និងពេលវេលា

ទោះបីជាអ្នកជាមនុស្សដែលមានទេពកោសល្យខ្ពស់យ៉ាងណាក៏ដោយ អ្នកនៅតែមានដែនកំណត់ពីរយ៉ាងដែលមិនអាចជៀសផុតបាន៖ ពេលវេលា និងថាមពលខួរក្បាល។ ក្នុងមួយថ្ងៃមាន ២៤ ម៉ោងដូចគ្នា ហើយសមត្ថភាពក្នុងការផ្ដោតអារម្មណ៍យ៉ាងស៊ីជម្រៅក៏មានកំណត់ដែរ។

នៅពេលអ្នកព្យាយាមធ្វើកិច្ចការគ្រប់យ៉ាង ចាប់តាំងពីការរៀបចំយុទ្ធសាស្ត្រកម្រិតខ្ពស់ រហូតដល់កិច្ចការរដ្ឋបាលតូចតាច ថាមពលរបស់អ្នកនឹងត្រូវបែងចែកជាចំណែកតូចៗ។ ការធ្វើបែបនេះធ្វើឱ្យអ្នកមិនអាចប្រើប្រាស់ "ភាពប៉ិនប្រសប់ពិតប្រាកដ" របស់អ្នកបានពេញលេញឡើយ។ មនុស្សពូកែយល់ថា ពួកគេត្រូវតែផ្ដោតលើអ្វីដែលពួកគេធ្វើបានល្អបំផុត ហើយផ្ទេរភារកិច្ចផ្សេងទៀតទៅឱ្យអ្នកដែលមានជំនាញច្បាស់លាស់ក្នុងផ្នែកនោះ។ នេះមិនមែនជាការបោះបង់ការទទួលខុសត្រូវទេ ប៉ុន្តែវាគឺជាការគ្រប់គ្រងធនធានឱ្យមានប្រសិទ្ធភាពបំផុត។

៣. សមាសធាតុនៃបណ្តាញគាំទ្រដ៏រឹងមាំ

បណ្តាញគាំទ្រមិនមែនសំដៅតែលើបុគ្គលិក ឬសហការីប៉ុណ្ណោះទេ ប៉ុន្តែវាមានរចនាសម្ព័ន្ធស្មុគស្មាញជាងនេះ៖

• អ្នកណែនាំ និងទីប្រឹក្សា (Mentors & Advisors): គឺជាអ្នកដែលមានបទពិសោធន៍ច្រើនជាង និងអាចមើលឃើញរូបភាពធំដែលយើងមើលមិនឃើញ។ ពួកគេជួយយើងជៀសវាងកំហុសដែលមិនចាំបាច់។
• ដៃគូសហការដែលមានជំនាញបំពេញឱ្យគ្នា (Complementary Peers): បើអ្នកពូកែខាងគំនិតច្នៃប្រឌិត អ្នកត្រូវការដៃគូដែលពូកែខាងប្រតិបត្តិ និងការរៀបចំរចនាសម្ព័ន្ធ។ ការមានមនុស្សដែល "ខុសពីយើង" នៅក្នុងបណ្តាញ គឺជាទ្រព្យសម្បត្តិដ៏មហាសាល។
• ក្រុមគាំទ្រផ្នែកស្មារតី (Emotional Support System): គ្រួសារ និងមិត្តភក្តិជិតស្និទ្ធដែលផ្តល់នូវភាពកក់ក្តៅ និងកម្លាំងចិត្តនៅពេលដែលយើងជួបការបរាជ័យ។ បើគ្មានតុល្យភាពនេះទេ ជោគជ័យក្នុងអាជីពនឹងក្លាយជាភាពឯកោដ៏រងា។
• អ្នកតភ្ជាប់ (Connectors): មនុស្សដែលមានសមត្ថភាពក្នុងការនាំយើងទៅជួបនឹងឱកាសថ្មីៗ ឬធនធានដែលយើងកំពុងត្រូវការ។

៤. សិល្បៈនៃការជឿទុកចិត្ត និងការផ្ទេរសិទ្ធិ

ការកសាងបណ្តាញគាំទ្រមិនអាចកើតឡើងបានទេ បើគ្មាន "ទំនុកចិត្ត"។ មនុស្សជាច្រើនបរាជ័យក្នុងការសហការ ដោយសារតែពួកគេមិនហ៊ានទុកចិត្តអ្នកដទៃឱ្យកាន់កាប់កិច្ចការសំខាន់ៗ។

ការជឿទុកចិត្តគឺជាវិនិយោគ។ នៅពេលអ្នកផ្តល់សិទ្ធិអំណាចទៅឱ្យអ្នកណាម្នាក់ក្នុងបណ្តាញរបស់អ្នក ពួកគេនឹងមានអារម្មណ៍ថាខ្លួនមានតម្លៃ និងមានការទទួលខុសត្រូវខ្ពស់។ មនុស្សពូកែមិនមែនគ្រាន់តែបញ្ជាគេនោះទេ ប៉ុន្តែពួកគេ "បណ្តុះបណ្តាល" មនុស្សជុំវិញខ្លួនឱ្យក្លាយជាបង្គោលដ៏រឹងមាំ។ ការផ្ទេរសិទ្ធិដែលមានប្រសិទ្ធភាព គឺការប្រាប់ពី "គោលដៅ" ប៉ុន្តែទុកឱ្យគេមានសេរីភាពក្នុងការជ្រើសរើស "មធ្យោបាយ"។

៥. យុទ្ធសាស្ត្រក្នុងការកសាងបណ្តាញដោយភាពស្មោះត្រង់

បណ្តាញគាំទ្រដ៏មានឥទ្ធិពលមិនមែនបង្កើតឡើងដោយការដោះដូរផលប្រយោជន៍រយៈពេលខ្លីនោះទេ ប៉ុន្តែវាត្រូវបានកសាងឡើងតាមរយៈ៖

1. ការផ្តល់ឱ្យមុននឹងទទួលយក៖ មនុស្សដែលជោគជ័យបំផុតតែងតែសួរថា "តើខ្ញុំអាចជួយអ្វីអ្នកបានខ្លះ?" ជំនួសឱ្យការសួរថា "តើអ្នកអាចធ្វើអ្វីឱ្យខ្ញុំ?" ការបង្កើតតម្លៃដល់អ្នកដទៃជាមុន នឹងទាញយកមកវិញនូវភាពស្មោះត្រង់ និងការគាំទ្រដោយស្វ័យប្រវត្តិ។
2. ការស្តាប់ដោយការយល់ចិត្ត៖ ការកសាងបណ្តាញមិនមែនជាការនិយាយអំពីខ្លួនឯងនោះទេ ប៉ុន្តែជាការយល់ពីតម្រូវការ និងក្តីសុបិនរបស់អ្នកដទៃ។ នៅពេលអ្នកដទៃមានអារម្មណ៍ថាពួកគេត្រូវបានគេយល់ និងឱ្យតម្លៃ ពួកគេនឹងក្លាយជាអ្នកគាំទ្រដ៏ល្អបំផុតរបស់អ្នក។
3. ការរក្សាទំនាក់ទំនងឱ្យបានជាប់លាប់៖ កុំទាក់ទងមនុស្សតែនៅពេលដែលអ្នកត្រូវការជំនួយ។ ទំនាក់ទំនងត្រូវការការថែទាំដូចជាការដាំដើមឈើ។ ការផ្ញើសារសួរសុខទុក្ខសាមញ្ញៗ ឬការចែករំលែកព័ត៌មានដែលមានប្រយោជន៍ គឺជាការស្រោចទឹកដល់ចំណងមិត្តភាព។

៦. ថាមពលនៃការរួមបញ្ចូលគ្នា (Synergy)

នៅពេលដែលមនុស្សពូកែៗមកជួបជុំគ្នា និងគាំទ្រគ្នាទៅវិញទៅមក វានឹងបង្កើតឱ្យមាន "សហថាមពល" ឬ Synergy។ នេះគឺជាស្ថានភាពដែល ១ បូក ១ មិនមែនស្មើនឹង ២ ប៉ុន្តែអាចស្មើនឹង ៥, ១០ ឬរាប់រយ។ គំនិតដែលកើតចេញពីការជជែកវែកញែករវាងមនុស្សដែលមានទស្សនៈខុសគ្នា តែងតែមានភាពគ្រប់ជ្រុងជ្រោយ និងរឹងមាំជាងគំនិតដែលកើតចេញពីមនុស្សតែម្នាក់។

នៅក្នុងបរិបទនៃការរួមរស់ និងសហការ ភាពខុសគ្នានៃសមាជិកក្នុងបណ្តាញគឺជាកម្លាំង។ ម្នាក់ជាខួរក្បាល ម្នាក់ជាដៃជើង ម្នាក់ជាភ្នែក ម្នាក់ជាត្រចៀក។ នៅពេលដែលផ្នែកទាំងអស់នេះដំណើរការស្របគ្នា សមិទ្ធផលដែលសម្រេចបាននឹងមានចីរភាព និងអានុភាពដ៏ខ្លាំងក្លា។

នៅក្នុងការរស់នៅ និងការធ្វើការងារជាមួយគ្នាជាក្រុម ធាតុផ្សំដ៏សំខាន់បំផុតមួយដែលមិនអាចខ្វះបានគឺ "ការជួយជ្រោមជ្រែង"។ ប៉ុន្តែ មនុស្សជាច្រើនតែងយល់ច្រឡំថា ការជួយជ្រោមជ្រែងគឺជាការបាត់បង់ផលប្រយោជន៍ផ្ទាល់ខ្លួន ឬជាការចំណាយកម្លាំងឥតប្រយោជន៍ដើម្បីអ្នកដទៃ។ ផ្ទុយទៅវិញ បើយើងពិនិត្យមើលតាមរយៈកែវភ្នែកនៃចិត្តសាស្ត្រ ការផ្តល់ឱ្យ និងការជួយជ្រោមជ្រែងគឺជាប្រភពនៃថាមពលដ៏មហិមា ដែលមិនត្រឹមតែជួយដល់អ្នកទទួលប៉ុណ្ណោះទេ ប៉ុន្តែវាក៏ជួយពង្រឹងដល់អ្នកផ្តល់ឱ្យ និងបង្កើតនូវបរិយាកាសជោគជ័យប្រកបដោយចីរភាពផងដែរ។

១. យន្តការផ្លូវចិត្តនៃការផ្តល់ឱ្យ និងឥទ្ធិពលចំពោះបុគ្គល

តាមរយៈការសិក្សាខាងចិត្តសាស្ត្រ មនុស្សដែលចូលចិត្តជួយជ្រោមជ្រែងអ្នកដទៃ តែងតែមានសុខភាពផ្លូវចិត្តល្អ និងមានអារម្មណ៍ស្កប់ស្កល់ក្នុងជីវិតខ្ពស់ជាងមនុស្សដែលគិតតែពីប្រយោជន៍ផ្ទាល់ខ្លួន។ នៅពេលយើងផ្តល់ជំនួយដល់នរណាម្នាក់ ខួរក្បាលរបស់យើងបញ្ចេញសារធាតុគីមីម្យ៉ាងដែលធ្វើឱ្យយើងមានអារម្មណ៍រីករាយ និងមានតម្លៃ។ នេះហៅថា "ភាពរីករាយរបស់អ្នកផ្តល់"។

ការជួយជ្រោមជ្រែងមិនមែនសំដៅតែលើទ្រព្យសម្បត្តិបុណ្យស័ក្តិនោះទេ ប៉ុន្តែវាគឺជាការផ្តល់កម្លាំងចិត្ត ការចែករំលែកចំណេះដឹង និងការឈរនៅក្បែរគ្នាក្នុងគ្រាលំបាក។ នៅពេលដែលបុគ្គលម្នាក់មានអារម្មណ៍ថាខ្លួនមានសមត្ថភាពអាចជួយអ្នកដទៃបាន វានឹងពង្រឹងនូវទំនុកចិត្តលើខ្លួនឯង និងបង្កើតនូវអត្តសញ្ញាណមួយដែលរឹងមាំ។ ការផ្តល់ឱ្យមិនមែនធ្វើឱ្យយើងចុះខ្សោយនោះទេ ប៉ុន្តែវាគឺជាការបង្ហាញពីភាពបរិបូរណ៍នៃធនធានខាងក្នុងចិត្តរបស់យើង។

២. ការយល់ចិត្ត៖ គ្រឹះស្ថាននៃការជួយជ្រោមជ្រែងដ៏មានប្រសិទ្ធភាព

ការជួយជ្រោមជ្រែងដែលនាំមកនូវកម្លាំងពិតប្រាកដ ត្រូវតែចាប់ផ្តើមចេញពី "ការយល់ចិត្ត"។ ប្រសិនបើការជួយធ្វើឡើងដោយគ្មានការយល់ចិត្ត វានឹងក្លាយទៅជាការបង្ខិតបង្ខំ ឬជាការមើលងាយសមត្ថភាពអ្នកដទៃទៅវិញ។ ចិត្តសាស្ត្រនៃការយល់ចិត្តតម្រូវឱ្យយើងចេះដាក់ខ្លួនក្នុងស្ថានភាពរបស់អ្នកដទៃ ដើម្បីដឹងថាអ្វីដែលពួកគេត្រូវការជាចាំបាច់បំផុត។

នៅក្នុងបរិបទនៃការសហការ ការយល់ចិត្តជួយឱ្យសមាជិកក្រុមម្នាក់ៗមើលឃើញពីចំណុចខ្លាំង និងចំណុចខ្សោយរបស់គ្នាទៅវិញទៅមកដោយគ្មានការរើសអើង។ នៅពេលយើងជួយបំពេញចន្លោះខ្វះខាតរបស់មិត្តរួមការងារដោយសេចក្តីស្មោះត្រង់ វានឹងបង្កើតនូវចំណងទាក់ទងដ៏រឹងមាំមួយ។ នេះគឺជាការកសាងនូវ "សុវត្ថិភាពផ្លូវចិត្ត" នៅក្នុងក្រុម ដែលអនុញ្ញាតឱ្យមនុស្សគ្រប់គ្នាហ៊ានបញ្ចេញសមត្ថភាពពេញលេញ ដោយមិនភ័យខ្លាចចំពោះការខុសឆ្គង ព្រោះពួកគេដឹងថាមានអ្នកចាំជួយជ្រោមជ្រែងជានិច្ច។

៣. គោលការណ៍នៃការផ្តល់ត្រឡប់មកវិញ និងការកសាងបណ្តាញជោគជ័យ

ក្នុងសង្គមមនុស្ស វាតែងតែមានច្បាប់ដែលមិនសរសេរទុកមួយគឺ "ការតបស្នង"។ នៅពេលអ្នកជួយនរណាម្នាក់ដោយចិត្តស្មោះ វានឹងបង្កើតនូវអារម្មណ៍ដឹងគុណនៅក្នុងចិត្តរបស់អ្នកទទួល។ ទោះបីជាអ្នកមិនរំពឹងចង់បានការតបស្នងភ្លាមៗក៏ដោយ ប៉ុន្តែសកម្មភាពនៃការផ្តល់ឱ្យរបស់អ្នកបានសាបព្រោះគ្រាប់ពូជនៃទំនុកចិត្តរួចជាស្រេចទៅហើយ។

នៅក្នុងការធ្វើអាជីវកម្ម និងការងារអាជីព ការជួយជ្រោមជ្រែងអ្នកដទៃគឺជាការវិនិយោគរយៈពេលវែង។ នៅពេលដែលអ្នកក្លាយជាមនុស្សដែលគេស្គាល់ថាជា "អ្នកផ្តល់" អ្នកនឹងទទួលបានមកវិញនូវបណ្តាញទំនាក់ទំនងដែលពោរពេញដោយភក្តីភាព។ ជោគជ័យដែលកើតចេញពីការជួយគ្នា គឺជាជោគជ័យដែលមានស្ថិរភាព ព្រោះវាមិនមែនឈរលើការកេងចំណេញពីអ្នកដទៃ ប៉ុន្តែឈរលើការរីកចម្រើនទៅមុខទាំងអស់គ្នា។

៤. ការជួយជ្រោមជ្រែងក្នុងនាមជាអ្នកដឹកនាំ

អ្នកដឹកនាំដ៏ឆ្នើម មិនមែនជាអ្នកដែលបញ្ជាឱ្យគេធ្វើការឱ្យខ្លួននោះទេ ប៉ុន្តែគឺជាអ្នកដែលជួយជ្រោមជ្រែងឱ្យសមាជិកក្រុមអាចសម្រេចបាននូវសក្តានុពលខ្ពស់បំផុតរបស់ពួកគេ។ ចិត្តសាស្ត្រនៃភាពជាអ្នកដឹកនាំបែបជួយជ្រោមជ្រែងនេះ ផ្តោតលើការផ្តល់អំណាច និងការជឿជាក់។

នៅពេលអ្នកដឹកនាំផ្តល់នូវធនធាន ការណែនាំ និងការការពារដល់កូនចៅ វានឹងបង្កើតឱ្យមានភាពម្ចាស់ការនៅក្នុងការងារ។ បុគ្គលិកដែលទទួលបានការជួយជ្រោមជ្រែងពីថ្នាក់លើ នឹងមានទំនោរចង់លះបង់កម្លាំងកាយចិត្តកាន់តែខ្លាំងដើម្បីអង្គភាព។ នេះគឺជាវដ្តនៃថាមពលវិជ្ជមាន ដែលការផ្តល់ឱ្យពីខាងលើ នាំមកនូវផលិតភាព និងការច្នៃប្រឌិតពីខាងក្រោម។

៥. ឧបសគ្គផ្លូវចិត្ត និងការជម្នះភាពអាត្មានិយម

ទោះបីជាដឹងថាការជួយគ្នាជារឿងល្អ ក៏មនុស្សយើងម្នាក់ៗតែងតែមានភាពអាត្មានិយម និងការភ័យខ្លាចបាត់បង់អត្ថប្រយោជន៍។ "ប្រសិនបើខ្ញុំជួយគេ គេនឹងលើសខ្ញុំ" ឬ "ប្រសិនបើខ្ញុំប្រាប់ចំណេះដឹងទាំងអស់ គេនឹងលែងត្រូវការខ្ញុំ" គឺជាគំនិតអវិជ្ជមានដែលរារាំងដល់ការសហការ។

ដើម្បីជម្នះរឿងនេះ យើងត្រូវផ្លាស់ប្តូរផ្នត់គំនិតពី "ការខ្វះខាត" មកជា "ភាពបរិបូរណ៍"។ ពិភពលោកនេះមានឱកាសគ្រប់គ្រាន់សម្រាប់មនុស្សគ្រប់គ្នា។ ជោគជ័យរបស់អ្នកដទៃ មិនមែនជាការបរាជ័យរបស់អ្នកនោះទេ។ ផ្ទុយទៅវិញ នៅពេលដែលអ្នកជួយឱ្យអ្នកដទៃជោគជ័យ អ្នកកំពុងតែកសាងបរិស្ថានមួយដែលអំណោយផលដល់ជោគជ័យផ្ទាល់ខ្លួនរបស់អ្នកកាន់តែខ្លាំងឡើង។ ការផ្តល់ឱ្យដោយមិនភ័យខ្លាច គឺជាសញ្ញានៃមនុស្សដែលមានចិត្តសាស្ត្ររឹងមាំ និងមានចក្ខុវិស័យវែងឆ្ងាយ។

នៅក្នុងយុគសម័យដែលបច្ចេកវិទ្យាវិវត្តយ៉ាងរហ័ស និងការប្រកួតប្រជែងសកលកាន់តែមានភាពស្រួចស្រាល់ ការធ្វើការងារជាបុគ្គលលែងជាជម្រើសដែលអាចធានានូវនិរន្តរភាពនៃភាពជោគជ័យទៀតហើយ។ បរិបទនៃកន្លែងការងារទំនើបបានផ្លាស់ប្តូរពីការផ្តោតលើឋានានុក្រមតឹងរ៉ឹង មកជាការបង្កើតប្រព័ន្ធអេកូឡូស៊ីនៃកិច្ចសហការដែលបើកចំហ។ ជំពូកនេះនឹងពិនិត្យយ៉ាងស៊ីជម្រៅលើរបៀបដែលអង្គភាព និងបុគ្គលអាចអនុវត្តសិល្បៈនៃការសហការ ដើម្បីបង្កើតលទ្ធផលដែលលើសពីសមត្ថភាពរបស់មនុស្សម្នាក់ៗអាចធ្វើទៅបាន។

១. ការផ្លាស់ប្តូរផ្នត់គំនិតពីបុគ្គលនិយមទៅជាសមូហភាពនិយម

មូលដ្ឋានគ្រឹះដំបូងបង្អស់នៃការសហការក្នុងកន្លែងការងារទំនើប គឺការកែប្រែផ្នត់គំនិត។ ក្នុងអតីតកាល បុគ្គលិកត្រូវបានលើកទឹកចិត្តឱ្យប្រកួតប្រជែងគ្នាឯងដើម្បីឡើងឋានៈ ប៉ុន្តែក្នុងពិភពលោកបច្ចុប្បន្ន ភាពជោគជ័យរបស់បុគ្គលម្នាក់ត្រូវបានផ្សារភ្ជាប់យ៉ាងជិតស្និទ្ធទៅនឹងភាពជោគជ័យរបស់ក្រុម។

ការអនុវត្តការសហការតម្រូវឱ្យមាន "ផ្នត់គំនិតរីកចម្រើនជាសមូហភាព"។ នេះមានន័យថា ការចែករំលែកចំណេះដឹងលែងជាការបាត់បង់អំណាចទៀតហើយ ប៉ុន្តែវាគឺជាការបង្កើនឥទ្ធិពល។ នៅពេលដែលសមាជិកម្នាក់ៗយល់ថា ជ័យជម្នះរបស់មិត្តរួមការងារគឺជាជ័យជម្នះរបស់ខ្លួន នោះបរិយាកាសការងារនឹងប្រែពីភាពតានតឹងមកជាភាពច្នៃប្រឌិត។ ការផ្លាស់ប្តូរនេះតម្រូវឱ្យមានការដឹកនាំដែលផ្តល់តម្លៃលើ "យើង" ច្រើនជាង "ខ្ញុំ"។

២. ការកសាងសុវត្ថិភាពផ្លូវចិត្ត៖ បេះដូងនៃកិច្ចសហការ

កិច្ចសហការមិនអាចរីកដុះដាលបានទេក្នុងបរិយាកាសដែលមានការភ័យខ្លាច។ សុវត្ថិភាពផ្លូវចិត្តក្នុងកន្លែងការងារ គឺជាជំនឿដែលថា បុគ្គលិកម្នាក់ៗនឹងមិនត្រូវបានគេដាក់ទោស ឬបង្អាប់ឡើយ នៅពេលដែលពួកគេបញ្ចេញមតិយោបល់ សួរសំណួរ បង្ហាញក្តីបារម្ភ ឬសារភាពកំហុស។

នៅក្នុងកន្លែងការងារទំនើប ការអនុវត្តការសហការមានន័យថាការបង្កើត "កន្លែងសុវត្ថិភាពសម្រាប់ការច្នៃប្រឌិត"។ នៅពេលដែលបុគ្គលិកមានអារម្មណ៍ថាមានសុវត្ថិភាព ពួកគេនឹងហ៊ានផ្តល់គំនិតដែលមិនទាន់សម្រេចបានល្អឥតខ្ចោះ ដែលគំនិតទាំងនោះអាចជាគ្រាប់ពូជនៃនវានុវត្តន៍ធំៗ។ ការដឹកនាំដោយភាពងាយរងគ្រោះ (Vulnerability) ពីសំណាក់អ្នកគ្រប់គ្រង ដូចជាការទទួលស្គាល់កំហុសផ្ទាល់ខ្លួន គឺជាកាតាលីករដ៏សំខាន់ក្នុងការកសាងសុវត្ថិភាពផ្លូវចិត្តនេះ។

៣. ការប្រើប្រាស់បច្ចេកវិទ្យាជាស្ពានចម្លង មិនមែនជារបាំង

កន្លែងការងារទំនើបតែងតែមានលក្ខណៈចម្រុះ រាប់ចាប់ពីការធ្វើការនៅក្នុងការិយាល័យ រហូតដល់ការធ្វើការពីចម្ងាយ។ ឧបករណ៍ឌីជីថលសម្រាប់ការសហការបានក្លាយជាផ្នែកមួយដែលមិនអាចខ្វះបាន។ ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ ការអនុវត្តការសហការមិនមែនគ្រាន់តែជាការប្រើប្រាស់កម្មវិធីឆាត ឬកម្មវិធីគ្រប់គ្រងគម្រោងនោះទេ។

បញ្ហាប្រឈមគឺការរក្សានូវ "ទំនាក់ទំនងមនុស្ស" នៅក្នុងពិភពឌីជីថល។ ការសហការប្រកបដោយប្រសិទ្ធភាពតម្រូវឱ្យមានការប្រើប្រាស់បច្ចេកវិទ្យាដើម្បីបង្កើនភាពច្បាស់លាស់ និងតម្លាភាព។ វាមានន័យថា ការកំណត់គោលដៅរួមគ្នាឱ្យបានច្បាស់លាស់ក្នុងប្រព័ន្ធរួម ការចែករំលែកឯកសារដែលគ្រប់គ្នាអាចចូលមើលបាន និងការកាត់បន្ថយការប្រជុំដែលមិនចាំបាច់ ដើម្បីទុកពេលឱ្យសមាជិកក្រុមផ្តោតលើការងារស្នូល។ បច្ចេកវិទ្យាត្រូវតែប្រើដើម្បីបង្រួមគម្លាតរវាងសមាជិកក្រុម មិនមែនបង្កើតជារបាំងដែលធ្វើឱ្យមនុស្សមានអារម្មណ៍ឯកោនោះទេ។

៤. ការគ្រប់គ្រងភាពចម្រុះ និងការដាក់បញ្ចូល

កន្លែងការងារទំនើបប្រមូលផ្តុំទៅដោយមនុស្សដែលមានប្រវត្តិ វប្បធម៌ និងបទពិសោធន៍ខុសៗគ្នា។ សិល្បៈនៃការសហការស្ថិតនៅលើសមត្ថភាពក្នុងការទាញយកអត្ថប្រយោជន៍ពីភាពចម្រុះទាំងនេះ។ ភាពចម្រុះនៃគំនិតគឺជាឥន្ធនៈសម្រាប់ដោះស្រាយបញ្ហាស្មុគស្មាញ។

ដើម្បីអនុវត្តការសហការក្នុងបរិបទនេះ យើងត្រូវរៀនស្តាប់ដោយការយល់ចិត្ត។ ការដាក់បញ្ចូល (Inclusion) មានន័យថាការធានាថា សំឡេងគ្រប់គ្នាត្រូវបានឮ មិនមែនតែសំឡេងអ្នកដែលនិយាយខ្លាំងជាងគេនោះទេ។ ក្រុមដែលទទួលបានជោគជ័យបំផុត គឺជាក្រុមដែលចេះបូកបញ្ជូលទស្សនៈដែលផ្ទុយគ្នា ដើម្បីបង្កើតជាដំណោះស្រាយថ្មីដែលប្រសើរជាងមុន។ នេះហៅថា "សមកាលកម្មនៃភាពខុសគ្នា"។

៥. ការដោះស្រាយវិវាទតាមបែបស្ថាបនា

កន្លែងណាដែលមានមនុស្សច្រើន និងមានការសហការ កន្លែងនោះប្រាកដជាមានវិវាទ។ ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ ក្នុងកន្លែងការងារទំនើប វិវាទមិនមែនជាសញ្ញានៃភាពបរាជ័យនោះទេ ប៉ុន្តែវាគឺជាសញ្ញានៃការយកចិត្តទុកដាក់។ ការអនុវត្តការសហការទាមទារឱ្យមានយន្តការដោះស្រាយវិវាទដែលផ្តោតលើបញ្ហា ជាជាងផ្តោតលើបុគ្គល។

យើងត្រូវបណ្តុះបណ្តាលសមាជិកក្រុមឱ្យចេះរិះគន់ក្នុងន័យស្ថាបនា និងចេះទទួលយកការរិះគន់ដោយមិនមានការអាក់អន់ចិត្ត។ នៅពេលដែលវិវាទត្រូវបានដោះស្រាយដោយតម្លាភាព និងភាពស្មោះត្រង់ វានឹងក្លាយជាឱកាសសម្រាប់ការពង្រឹងទំនាក់ទំនង និងការយល់ដឹងកាន់តែស៊ីជម្រៅពីគ្នាទៅវិញទៅមក។

៦. ការកំណត់គោលដៅរួម និងការទទួលខុសត្រូវរួម

ការសហការដែលគ្មានទិសដៅច្បាស់លាស់ នឹងក្លាយជាការខ្ជះខ្ជាយពេលវេលា។ ក្នុងកន្លែងការងារទំនើប រាល់កិច្ចសហការត្រូវតែផ្សារភ្ជាប់ទៅនឹង "ចក្ខុវិស័យរួម"។ សមាជិកម្នាក់ៗត្រូវតែយល់ច្បាស់ថា តួនាទីរបស់ពួកគេរួមចំណែកយ៉ាងដូចម្តេចដល់គោលដៅធំរបស់អង្គភាព។

លើសពីនេះ ការទទួលខុសត្រូវត្រូវតែជាការទទួលខុសត្រូវរួម។ នៅពេលដែលគម្រោងមួយបរាជ័យ វាមិនមែនជាការស្វែងរកអ្នកខុសដើម្បីដាក់ទោសនោះទេ ប៉ុន្តែគឺជាការពិភាក្សាគ្នាជាក្រុមថា តើយើងអាចរៀនសូត្រអ្វីខ្លះពីបទពិសោធន៍នេះ? ការបង្កើតប្រព័ន្ធរង្វាន់ដែលលើកទឹកចិត្តដល់សមិទ្ធផលក្រុម ជាជាងសមិទ្ធផលបុគ្គល គឺជាគន្លឹះសំខាន់ក្នុងការជំរុញការអនុវត្តការសហការប្រកបដោយចីរភាព។

៧. ការអភិវឌ្ឍជំនាញទន់ (Soft Skills) សម្រាប់យុគសម័យថ្មី

ការសហការគឺជាជំនាញដែលអាចរៀនសូត្របាន។ ក្នុងកន្លែងការងារទំនើប ជំនាញទន់ដូចជា ការប្រាស្រ័យទាក់ទងដោយការយល់ចិត្ត (Empathic Communication) ភាពវៃឆ្លាតខាងអារម្មណ៍ (Emotional Intelligence) និងការបត់បែនតាមកាលៈទេសៈ (Adaptability) មានតម្លៃស្មើ ឬលើសជំនាញបច្ចេកទេសទៅទៀត។

អង្គភាពត្រូវវិនិយោគលើការបណ្តុះបណ្តាលបុគ្គលិកឱ្យចេះធ្វើការងារជាក្រុម។ នេះរួមបញ្ចូលទាំងការរៀនពីរបៀបធ្វើការសម្របសម្រួល (Facilitation) ការចរចា និងការគ្រប់គ្រងពេលវេលាក្នុងបរិបទក្រុម។ ការអភិវឌ្ឍសមត្ថភាពបុគ្គលក្នុងការសហការ គឺជាការវិនិយោគដែលផ្តល់ផលចំណេញខ្ពស់បំផុតសម្រាប់អាជីវកម្មទំនើប។

ក្នុងដំណើរផ្លាស់ប្តូរនៃពិភពលោកដែលកាន់តែមានភាពស្មុគស្មាញ និងផ្សារភ្ជាប់គ្នាយ៉ាងជិតស្និទ្ធនេះ យើងបានឈានមកដល់ចំណុចរបត់មួយដែលតម្រូវឱ្យមានការយល់ដឹងកាន់តែស៊ីជម្រៅអំពីអត្ថន័យនៃជោគជ័យ។ តាមរយៈជំពូកមុនៗនៃសៀវភៅ "សិល្បៈនៃការរួមរស់៖ ថាមពលនៃការសហការដើម្បីជោគជ័យប្រកបដោយចីរភាព" យើងបានពិនិត្យយ៉ាងលម្អិតអំពីយុទ្ធសាស្ត្រ ចិត្តសាស្ត្រ និងគុណតម្លៃដែលបង្កើតជាគ្រឹះនៃកិច្ចសហការ។ ក្នុងសេចក្តីសន្និដ្ឋាននេះ យើងនឹងក្រឡេកមើលទៅមុខ ដើម្បីពិចារណាអំពីរបៀបដែលការរួមរស់ និងការសហការមិនមែនគ្រាន់តែជាជម្រើសសម្រាប់ភាពងាយស្រួលនោះទេ ប៉ុន្តែវាគឺជាផ្លូវតែមួយគត់ដែលនាំទៅរកភាពរីកចម្រើនពិតប្រាកដ និងមានចីរភាពសម្រាប់មនុស្សជាតិ។

ការធ្វើសមាហរណកម្មតម្លៃបុគ្គលទៅក្នុងគោលដៅរួម

មូលដ្ឋានគ្រឹះដំបូងបង្អស់នៃដំណើរឆ្ពោះទៅរកភាពរីកចម្រើនរួមគ្នា គឺការទទួលស្គាល់ថា ភាពខ្លាំងរបស់បុគ្គលម្នាក់ៗគឺជាទ្រព្យសម្បត្តិដែលមិនអាចខ្វះបានសម្រាប់សហគមន៍ទាំងមូល។ នៅក្នុងសិល្បៈនៃការរួមរស់ យើងមិនតម្រូវឱ្យបុគ្គលម្នាក់ៗលះបង់អត្តសញ្ញាណ ឬសមត្ថភាពផ្ទាល់ខ្លួននោះទេ ប៉ុន្តែគឺការបញ្ចូលសមត្ថភាពទាំងនោះទៅក្នុងចរន្តនៃគោលដៅរួម។ នៅពេលដែលមនុស្សម្នាក់ៗយល់ច្បាស់ពីតួនាទីរបស់ខ្លួន ហើយមើលឃើញពីតម្លៃដែលខ្លួនបានរួមចំណែក នោះថាមពលនៃការបង្កើតថ្មីនឹងកើតឡើងដោយស្វ័យប្រវត្តិ។

ភាពរីកចម្រើនរួមគ្នា ចាប់ផ្តើមចេញពីការបើកចិត្តឱ្យទូលាយដើម្បីរៀនសូត្រពីគ្នាទៅវិញទៅមក។ នៅក្នុងស្ថាប័ន ឬសហគមន៍ដែលជោគជ័យ គេតែងសង្កេតឃើញថា មេដឹកនាំមិនមែនជាអ្នកដែលដឹងគ្រប់រឿងនោះទេ ប៉ុន្តែជាអ្នកដែលចេះប្រមូលផ្តុំអ្នកដែលមានទេពកោសល្យផ្សេងៗគ្នាឱ្យមកធ្វើការជាមួយគ្នាដោយភាពចុះសម្រុង។ ការគោរពគ្នាទៅវិញទៅមក និងការផ្តល់តម្លៃលើភាពខុសគ្នា គឺជាកាតាលីករដែលធ្វើឱ្យគំនិតតូចៗប្រែក្លាយទៅជាសមិទ្ធផលធំធេងដែលគ្មានបុគ្គលណាម្នាក់អាចសម្រេចបានតែម្នាក់ឯងឡើយ។

ភាពធន់តាមរយៈការគាំទ្រគ្នាទៅវិញទៅមក

នៅក្នុងយុគសម័យដែលមានការប្រែប្រួលយ៉ាងឆាប់រហ័ស ភាពមិនច្បាស់លាស់បានក្លាយជាផ្នែកមួយនៃជីវិតប្រចាំថ្ងៃ។ ភាពធន់ ឬសមត្ថភាពក្នុងការស្តារឡើងវិញបន្ទាប់ពីការបរាជ័យ មិនមែនកើតចេញពីភាពរឹងមាំរបស់មនុស្សម្នាក់នោះទេ ប៉ុន្តែវាបានមកពីបណ្តាញនៃការគាំទ្រដែលយើងបានសាងសង់ឡើងតាមរយៈការសហការ។ នៅពេលដែលយើងរួមរស់ដោយមានសាមគ្គីភាព វិបត្តិនានានឹងក្លាយទៅជាឱកាសសម្រាប់ការពង្រឹងចំណងមិត្តភាព និងការស្វែងរកដំណោះស្រាយថ្មីៗ។

ការសហការបង្កើតឱ្យមាន "សំណាញ់សុវត្ថិភាព" ផ្លូវចិត្ត និងសង្គម។ នៅពេលសមាជិកម្នាក់ដួល សមាជិកដទៃទៀតគឺជាអ្នកជួយលើកទឹកចិត្ត និងផ្តល់ជំនួយ។ ស្មារតីនេះហើយដែលធ្វើឱ្យសហគ្រាស និងសង្គមជាតិអាចឈរជើងបានយ៉ាងរឹងមាំចំពោះមុខវិបត្តិសេដ្ឋកិច្ច ឬការផ្លាស់ប្តូរនៃបច្ចេកវិទ្យា។ ភាពរីកចម្រើនដែលមានចីរភាព មិនមែនជាការរត់ប្រណាំងដើម្បីយកឈ្នះអ្នកដទៃនោះទេ ប៉ុន្តែគឺជាការដើរទៅមុខយឺតៗតែរឹងមាំ ដោយមិនទុកនរណាម្នាក់ឱ្យនៅឯកោ។

នវានុវត្តន៍ប្រកបដោយចីរភាពតាមរយៈទស្សនៈចម្រុះ

ពិភពលោកបច្ចុប្បន្នទាមទារនូវដំណោះស្រាយដែលស្មុគស្មាញ និងមានលក្ខណៈពហុវិស័យ។ ការដោះស្រាយបញ្ហាបរិស្ថាន វិសមភាពសង្គម ឬការអភិវឌ្ឍបច្ចេកវិទ្យាឆ្លាតវៃ មិនអាចធ្វើទៅបានឡើយ ប្រសិនបើមានតែទស្សនៈពីវិស័យតែមួយ។ សិល្បៈនៃការរួមរស់បង្រៀនយើងឱ្យចេះប្រើប្រាស់ភាពចម្រុះនៃគំនិត វប្បធម៌ និងបទពិសោធន៍ ដើម្បីបង្កើតនូវនវានុវត្តន៍ដែលផ្តល់ផលប្រយោជន៍ដល់មនុស្សគ្រប់រូប។

នៅពេលដែលយើងសហការឆ្លងដែន ឆ្លងជំនាញ និងឆ្លងជំនាន់ យើងកំពុងបង្កើតនូវថាមពលច្នៃប្រឌិតដែលគ្មានដែនកំណត់។ ការរួមរស់ដោយភាពឆ្លាតវៃមានន័យថា យើងយល់ពីរបៀបបញ្ចូលបច្ចេកវិទ្យាទៅនឹងក្រមសីលធម៌ និងបញ្ចូលប្រាក់ចំណេញទៅនឹងទំនួលខុសត្រូវសង្គម។ ភាពជោគជ័យដែលបានមកពីការកេងប្រវ័ញ្ច ឬការបំផ្លាញអ្នកដទៃ គឺជាភាពជោគជ័យបណ្តោះអាសន្ន។ ផ្ទុយទៅវិញ ភាពជោគជ័យដែលកើតចេញពីការបង្កើតតម្លៃរួមគ្នា គឺជាភាពជោគជ័យដែលនឹងរីកដុះដាលមិនចេះចប់មិនចេះហើយ។

កេរដំណែលនៃការសហការសម្រាប់ជំនាន់ក្រោយ

អ្វីដែលយើងសាងសង់នៅថ្ងៃនេះ តាមរយៈកិច្ចសហការ និងការយោគយល់គ្នា នឹងក្លាយជាគ្រឹះសម្រាប់មនុស្សជំនាន់ក្រោយ។ សិល្បៈនៃការរួមរស់មិនត្រឹមតែផ្តល់ផលប្រយោជន៍នៅពេលបច្ចុប្បន្នប៉ុណ្ណោះទេ ប៉ុន្តែវាគឺជាការដាំដើមឈើដើម្បីឱ្យកូនចៅរបស់យើងបានជ្រកក្រោមម្លប់នាពេលអនាគត។ នៅពេលដែលយើងជ្រើសរើសការសហការលើការប្រកួតប្រជែងដែលបំផ្លិចបំផ្លាញ យើងកំពុងបង្រៀនពិភពលោកនូវមេរៀនដ៏មានតម្លៃបំផុតអំពីសេចក្តីថ្លៃថ្នូររបស់មនុស្សជាតិ។

ការបង្កើតវប្បធម៌នៃការទុកចិត្តគ្នាគឺជាកេរដំណែលដ៏អស្ចារ្យបំផុត។ ក្នុងពិភពលោកដែលពោរពេញដោយការសង្ស័យ ការដែលមនុស្សអាចជឿជាក់លើគ្នា និងធ្វើការជាមួយគ្នាដោយភាពស្មោះត្រង់ គឺជាអព្ភូតហេតុនៃសង្គម។ ដំណើរឆ្ពោះទៅរកភាពរីកចម្រើនរួមគ្នា គឺជាដំណើរដែលពោរពេញដោយការលះបង់នូវអាត្មានិយម ដើម្បីស្វែងរក "យើង" ដែលរឹងមាំជាងមុន។